Jesteśmy rodziną patologiczną. W naszej rodzinie ma miejsce przemoc. Pisałam już o tym, że sama padam jej ofiarą, a teraz oberwał również Przemko.
Jak do tej pory Młode nie uskuteczniało ukierunkowanych kopnięć. Jego ruchy odczuwałam raczej jako "bełtanie" w brzuchu. Wczoraj rano wydało mi się, że wyczuwam jakieś punktowe przyłożenia, ale doszłam do wniosku, że to albo jelita, albo wyobraźnia. Aż do wieczora.
Otóż podczas wieczornych rytuałów oliwkowych Mąż położył mi rękę na brzuchu i bez dwóch zdań poczułam, jak coś w nią od spodu przyłożyło. Popatrzyłam na niego pytająco, ale... nic nie poczuł.
Kolejnym punktem programu było tatowe "buczenie łaskoczące". Tato zabuczał, a ja poczułam (On nie), że wyraźnie obrywa kopniaka w brodę!!! Przyłożył zaraz rękę w to samo miejsce i znów oberwał! Tym razem poczuł wyraźnie. Zaczął na próbę buczeć w inny punkt inkubatora. Chwila bełtania i... celny cios prosto w wargę!!!!!!!!! Uskuteczniali tego berka bucząco-kopiącego jeszcze dobrą chwilę, aż zaczełam się tak nieprzytomnie śmiać, że Ojciec Rodziny stwierdził, że nie wie, czy to mój brzuch, czy Pumpernikiel i przystąpił do właściwego oliwkowania i bajkowania. Myślicie, że tej małej koparce, temu kretowi zawodowemu, temu źrebięciu zepsuło to humor? W życiu!
Kopało radośnie masująco-oliwkującą tatową rękę, kopało przez całego "Jasia i Małgosię", kopało, kiedy Tata zasnął, kiedy przestało nie wiem, bo jak zasypiałam kopało i jak się budziłam (parokrotnie w nocy) to też dawało sporadyczne sygnały. Dopiero rano był spokój.
:D:D:D
Zdecydowanie nie lubię cukierkowej ckliwości (pisałam już o tym). Nie kupuję wszelkich "bejbików", "fasolek", "dzidziusiów-dziubusiów", "cycusiów" i tak dalej. Nie leżą mi. Nie mój świat, nie moje kredki. Jak ktoś chce, to na zdrowie, ale u mnie zdecydowanie nie.
Nie rozpłakałam się, ani nie rozczuliłam. Zaśmiewałam się z radości. Refleksja i wzruszenie napłynęły z brzucha nocy, potem.
To jest Kosmos. Czuć w sobie odrębną, samoistną istotę. Posiadającą własną wolę, podejmującą inicjatywę, zdolną do komunikacji i szukającą kontaktu. To jest... Ogromne. Mistyczne. To JEST. ONO jest.
To jest Kosmos, patrzeć jak twój męski, silny, zdecydowany, odpowiedzialny Mężczyzna okazuje dziecięcą wrażliwość i spontaniczność. Mówcie co chcecie, ale tylko stuprocentowy, naprawdę odważny facet (z wielkimi, kudłatymi jajami, jak powiedziałby mój znajomy), może okazać czułość tak wprost. Bez osłonek, bezwstydnie, otwartym tekstem, bez chowania się za ćwierkotliwym pustosłowiem i mizdrzenia. Tak po prostu. To jest coś, co nie pozostawia miejsca na żadne dopowiedzenia, bo mówi wszystko.
To jest taka czułość, która rzuca na kolana i rozkłada na łopatki. Która i odczuwającego i obdarowywanego i świadka, czyni nagim i bezbronnym, jak... No właśnie :) Jak dziecko.
Kochanie, z miriadów razy, kiedy podbijałeś, zdobywałeś i zawłaszczałeś moje serce, ciało i umysł - wczoraj był kolejny.
Pin It Now!
niedziela, 3 lipca 2011
piątek, 1 lipca 2011
Setka i anannanas, oraz lekkie stany maniakalne
Muczos Obłędos. Akcja "wszystko na raz, najlepiej na wczoraj" trwa!
Pojutrze Prababcia obchodzi setne urodziny. No to jest coś, przyznacie. Przygotowania do wiekopomnej imprezy trwają od kilku miesięcy, zapowiada się spęd rodzinny, jakiego świat nie widział.
Prababcia rodem spode Lwowa przez Syberię trafiła do Szczecina. Chodziła przez potok i granicę do Chin sprzedawać sita z końskiego włosia, które wyplatała. Niosła na plecach wiele kilometrów Babcię, sporą już podówczas pannicę do lekarza (blisko nie było, transportu też), której groziła amputacja nogi. Kradła z fabryki, w której pracowała co się dało wynieść pod ubraniem, żeby wyżywić córki. Przejechała pół Rosji i całą Polskę w bydlęcym wagonie, z dwójką dzieci, żeby dotrzeć na Pomorze. Tu cudem odnalazła się z Pradziadkiem (Śp.), który z Syberii jeszcze zwiał walczyć u Andersa (o Pradziadku na wielbłądzie i podejrzanych Włoszkach będzie innym razem).
Chodzi o kulach, ma blokadę na biodrze, ale jak się jej nie przypilnuje, to potrafi obdziabać motyką ogródek, zanim się obejrzycie. Język ma cięty, własne teorie filozoficzne na temat Wszechświat i okolicy, bez czytania żyć jej się odechciewa (w zeszłym roku przeszła operację usunięcia zaćmy, więc znów może czytać bez większych problemów). Pancerna, przedwojenna produkcja.
Niezłe mam korzonki, no nie :D
Przygotowania do wszystkiego (imprezy, sezonu wakacyjnego, sezonu rekonstukcyjnego, sezonu ogniowego, wyklucia etc., etc., etc...) idą pełną parą.
Jednym z elementów powyższego jest kompletowanie wyprawki Pumperniklowej (po prawej, na dole). Zaczynam się obawiać, że popadam w manię. Kupuję (jak na siebie) zatrważające ilości. Nie mogę się powstrzymać. Muszę przed wejściem do sklepu nakładać sobie limity (które i tak przekraczam, ale tylko troszeczkę), bo inaczej byłaby masakra.
Trochę (dzięki Allachowi) utrudnia sprawę fakt, że nie wiemy jakiej Pumperniklę jest płci. Więc cudne (absolutnie nie różowe!) dziewczęce wdzianka tudzież fantastyczne chłopięce obleczenia pozostają póki co na sklepowych wieszakach. Ale kamizelę na wyrost i na wielkie wyjścia, identyczną jak tatowa (i wybitnie chłopięcą) kupiłam i tak. Nie mogłam się powstrzymać. Aaaaaaaaaaaaaaaaa!!! Ja, która nienawidzę zakupów ubraniowych!!!???
Oprócz tego zakupiliśmy krzeseła do salonu. Dziś mają zjechać.
W planie miałam też zabranie się w końcu za wszystkie robótko-ręczne projekty, które czekają na realizację. Na razie nie miałam kiedy. Ale szykujcie się na cuda :D
Może w związku z powyższym galimatiasem są ogarniające mnie ostatnio stany głupawkowe. Wczoraj np. podczas wieczornego bajkowania (Grimmowie nadal) do łez (dosłownie!) uchichraliśmy się z Przemkiem z ojca, który podejmował decyzję o powtórnym małżeństwie dając córce buta (!) z dziurą w zelówce (!!) i każąc nalać doń wody i powiesić na ścianie (!!!). Jak ja to napisałam, to nie brzmi aż tak zabawnie. Niemniej osobiście prawie się udusiłam.
Kolejnym atakiem głupawki skwitowałam komentarz okołoporodowy pewnej Afrykanki, poznany za pośrednictwem "Wysokich obcasów" (tytuł tej gazety wydaje mi się wysoce niestosowny, odkąd jestem w ciąży).
Inne inności:
Pin It Now!
Pojutrze Prababcia obchodzi setne urodziny. No to jest coś, przyznacie. Przygotowania do wiekopomnej imprezy trwają od kilku miesięcy, zapowiada się spęd rodzinny, jakiego świat nie widział.
 |
| Mama, Prababcia i Babcia na naszym weselu. |
Prababcia rodem spode Lwowa przez Syberię trafiła do Szczecina. Chodziła przez potok i granicę do Chin sprzedawać sita z końskiego włosia, które wyplatała. Niosła na plecach wiele kilometrów Babcię, sporą już podówczas pannicę do lekarza (blisko nie było, transportu też), której groziła amputacja nogi. Kradła z fabryki, w której pracowała co się dało wynieść pod ubraniem, żeby wyżywić córki. Przejechała pół Rosji i całą Polskę w bydlęcym wagonie, z dwójką dzieci, żeby dotrzeć na Pomorze. Tu cudem odnalazła się z Pradziadkiem (Śp.), który z Syberii jeszcze zwiał walczyć u Andersa (o Pradziadku na wielbłądzie i podejrzanych Włoszkach będzie innym razem).
Chodzi o kulach, ma blokadę na biodrze, ale jak się jej nie przypilnuje, to potrafi obdziabać motyką ogródek, zanim się obejrzycie. Język ma cięty, własne teorie filozoficzne na temat Wszechświat i okolicy, bez czytania żyć jej się odechciewa (w zeszłym roku przeszła operację usunięcia zaćmy, więc znów może czytać bez większych problemów). Pancerna, przedwojenna produkcja.
Niezłe mam korzonki, no nie :D
Przygotowania do wszystkiego (imprezy, sezonu wakacyjnego, sezonu rekonstukcyjnego, sezonu ogniowego, wyklucia etc., etc., etc...) idą pełną parą.
Jednym z elementów powyższego jest kompletowanie wyprawki Pumperniklowej (po prawej, na dole). Zaczynam się obawiać, że popadam w manię. Kupuję (jak na siebie) zatrważające ilości. Nie mogę się powstrzymać. Muszę przed wejściem do sklepu nakładać sobie limity (które i tak przekraczam, ale tylko troszeczkę), bo inaczej byłaby masakra.
Trochę (dzięki Allachowi) utrudnia sprawę fakt, że nie wiemy jakiej Pumperniklę jest płci. Więc cudne (absolutnie nie różowe!) dziewczęce wdzianka tudzież fantastyczne chłopięce obleczenia pozostają póki co na sklepowych wieszakach. Ale kamizelę na wyrost i na wielkie wyjścia, identyczną jak tatowa (i wybitnie chłopięcą) kupiłam i tak. Nie mogłam się powstrzymać. Aaaaaaaaaaaaaaaaa!!! Ja, która nienawidzę zakupów ubraniowych!!!???
Oprócz tego zakupiliśmy krzeseła do salonu. Dziś mają zjechać.
W planie miałam też zabranie się w końcu za wszystkie robótko-ręczne projekty, które czekają na realizację. Na razie nie miałam kiedy. Ale szykujcie się na cuda :D
Może w związku z powyższym galimatiasem są ogarniające mnie ostatnio stany głupawkowe. Wczoraj np. podczas wieczornego bajkowania (Grimmowie nadal) do łez (dosłownie!) uchichraliśmy się z Przemkiem z ojca, który podejmował decyzję o powtórnym małżeństwie dając córce buta (!) z dziurą w zelówce (!!) i każąc nalać doń wody i powiesić na ścianie (!!!). Jak ja to napisałam, to nie brzmi aż tak zabawnie. Niemniej osobiście prawie się udusiłam.
Kolejnym atakiem głupawki skwitowałam komentarz okołoporodowy pewnej Afrykanki, poznany za pośrednictwem "Wysokich obcasów" (tytuł tej gazety wydaje mi się wysoce niestosowny, odkąd jestem w ciąży).
"Wchodzi jak banan, wychodzi jak ananas"
Drżyjcie smoki i Wiewi00ry...
Nic to, śmiejmy się HA!
Inne inności:
- Szukamy szkoły rodzenia, ale takich, które mają zajęcia w porach odpowiednich dla tatów na etacie i są fajne, chyba w Szczecinie nie ma.
- Debatujemy, czy chusta elastyczna, czy tkana.
- Rozważam pieluchy wielorazowe na użytek domowy (na wyjścia nie ma opcji - będą jednorazówki i już!). To przez Niezłą Żonę (nie moją!).
- Szykuję się na wiking na W-wę. Chyba pojadę. Do Pampersowni na zwiady :D (i do spa ;) ). Jak pojadę (i wrócę) to napiszę.
- Rozglądam się w poszukiwaniu fajnego producenta sesji okołobrzusznej. Brzucho rośnie i Pumpernikiel w nim. Wierci się Wiercipiątko, kopie w co popadnie i reaguje wyraźnie na tatowe buczenie.
- Zawęziliśmy listę imion. Pełnej zgodności jeszcze nie uzyskaliśmy, ale jesteśmy na drodze do porozumienia. Chyba :D. A jakie, to i tak Wam nie powiemy, aż nie zdecydujemy. Więc nie pytajcie.
poniedziałek, 27 czerwca 2011
Przypadkowe masło i żądza krwi
Zrobiłam masło! Przypadkiem. Serio, serio.
Kupiłam kremówkę w celu zastosowania wobec niej przemocy (ubicia). Niestety okazała się jakaś lewa, bo podczas ubijania wytrąciły się grudki tłuszczu. Zważyła się po prostu. Odstawiłam z zamiarem późniejszej utylizacji.
Jednak po pół godzinie zauważyłam, że grudki zebrały się ładnie w grudziszcze. Pomyślałam, że twaróg, ale masa okazała się słodka, nie kwaśna i niezmiernie tłusta. Ha! Takiej okazji nie można wszak było zmarnować. Wlałam w bawełnianą ściereczkę, zawiązałam, odcisnęłam (został słodki, mleczny płyn - mleko? maślanka? pojęcia nie mam), zanurzyłam na 4h w solance (woda i sól w większej ilości), odcisnęłam ponownie, zostawiłam na noc do ocieknięcia.
I mam masło:
Jest bielutkie, pachnie jak klarowane i smakuje śmietankowo. :D
Oprócz tego byliśmy dziś z Pumperniklem u Gina, co nieoczekiwanie wywołało u mnie dziką żądzę mordu, najchętniej wielokrotnego i brutalnego.
Wstaliśmy sobie rano, tzn. ja wstałam o 6.00, a Pumpernikiel trochę później, podczas mojego czesania (wiem, bo się skomunikował niewerbalnie - ręczno-nożnie, jak przypuszczam). Wsiedliśmy w autobus i... za chwilę bardzo chcieliśmy wysiąść. Tzn. ja chciałam. Jak do tej pory (pisałam o tym już wcześniej) przypadłości ciążowe występowały u mnie z częstotliwością Yeti. A tu jadę sobie spokojnie, a mój żołądek, błędnik i głowa usilnie dają mi znać o swoim nadzwyczajnym wprost niezadowoleniu.
Całe szczęście sensacje trwały tylko chwilkę, po czym wszystko wróciło do normy.
Nic to. W tempie ślimaczym pokonałam odległość przystanek-przychodnia. W poczekalni (standard) kilku(nasto) osobowa kolejka. Myślicie, że ktoś z własnej, nieprzymuszonej woli przepuści wyraźnie słaniającą się na nogach wyraźnie ciężarną? Guzik.
Ja cholera nie domagam się jakichś ektraordynaryjnych przywilejów, dopóki czułam się dobrze, to ciąży nie wykorzystywałam jako argumentu, ale naprawdę myślałam, że w tej kolejce zejdę. Pewnie i upomniałabym się o swoje, ale zrobiło mi się tak słabo, że nie byłam w stanie się wyartykułować.
Po chwili znów przeszło, a była to akurat chwila, kiedy dostałam się do okienka.
Po dotarciu pod gabinet i odczekaniu (jak zwykle) godziny od zaplanowanego terminu wizyty, tudzież uświadomienia dwóch pind (jednej nastki na szpilach i drugiej "ryczącej czterdziestki"), że wepchnięcie się przede mnie nie przejdzie, dostałam się do gabinetu.
W którym (o dziwo) rezydował mój prowadzący, a nie (jak przez trzy ostatnie wizyty) jego P.O.
Dowiedziałam się, że:
- Pumpernikiel rozwija się prawidłowo, a narzekający na niską ciążę, utrudniającą ocenę płodu na USG lekarz z Polic "grubo przesadza",
- Powinnam mieć umówione trzy wizyty naprzód, bo teraz mój prowadzący już wolnych terminów nie ma "ojeju, ojeju" itp (teraz mam umówinoych pięć wizyt, ostatnia na wrzesień, w tym jedna z innym ginem, bo mój ma urlop),
- Najprawdopodobniej będę mogła rodzić SN (hurrra!!!),
- Szyjka (moja, nie Pumpernikla) długa, nic się nie wpukla,
- Termin prawdopodobnie będę miała 7 a nie 5,
- Jestem 1,5kg na plusie.
Gin zlecił mi (w końcu :D Nie to, że się uskarżam, ale się dziwiłam) morfologię i mocz, a po następnej wizycie krzywą cukrową. Buuuuuuuuuuuuu!!! Ja nie chcę glukozyyyyyy!!!
Usłyszałam też, że na bolące jak cholera sutki nic się nie poradzi i trzeba przyjąć z dobrodziejstwem inwentarza. Nie ukrywam, że nie jest to odpowiedź, jaką pragnęłam usłyszeć.
Po opuszczeniu gabinetu i poinformowaniu współudziałowca inwestycji o stopniu jej zaawansowania udałam się do babci, gdzie radośnie padłam na twarz i przespałam godzinę.
Następnie udałam się na ryneczek (ryneczek Pogodno rulezzzz - najlepszy mały ryneczek na świecie), gdzie:
- Nabyłam przecudnej urody dorsza,
- Nakaszlałam ostentacyjnie na jakiegoś średnio wiekowego młota kopcącego w zatłoczonej kolejce jak lokomotywa, byłabym i opieprzyła, ale ubiegła mnie jakaś kobieta,
- Opieprzyłam niewiastę usiłującą zająć moje miejsce w kolejce, z furią, która wprawiła w zdumienie ekspedientkę, kojarzącą mnie (o święta naiwności) jako istotę raczej pogodną i spokojną, oraz przyjazną otoczeniu,
- Podniosłam sobie ciśnienie nakręcając się wewnętrznie na znieczulone, egoistyczne indywidua ostentacyjnie ignorujące obecność w kolejce kobiety w ciąży.
Wracając do domu wściekłam się na to samo zjawisko w tramwaju. Tłoku nie ma, stoję jako jedna z nielicznych, w widocznej już ciąży, z pełną siatą (nie zbyt ciężką wprawdzie, ale tego akurat nie widać). Myślicie, że ktoś zad ruszył? W końcu grzecznie poprosiłam o ustąpienie miejsca bogu ducha winnego młodzieńca, który podróżował w towarzystwie matki, więc nie mógł za bardzo być nieuprzejmy.
Uff...
Po poprawieniu sobie nastroju umieszczeniem w piecyku dorsza (pisałam już, że przecudnej urody?), z cytrynką, kolendrą z własnej działki, odrobiną imbiru i masełkiem, umieszczeniem na parze fasolki szparagowej i młodych ziemniaczków, oraz przepłukaniem pół kilograma czereśni ochłonęłam na tyle, żeby zasiąść z kubkiem earl grey'a i zabrać się za pisanie.
Generalnie staram się nie popełniać notek w stylu "jakie okropne i upierdliwe jest moje życie (bo nie jest nic a nic), ale tym razem nie mogłam się powstrzymać, no. Pin It Now!
Kupiłam kremówkę w celu zastosowania wobec niej przemocy (ubicia). Niestety okazała się jakaś lewa, bo podczas ubijania wytrąciły się grudki tłuszczu. Zważyła się po prostu. Odstawiłam z zamiarem późniejszej utylizacji.
Jednak po pół godzinie zauważyłam, że grudki zebrały się ładnie w grudziszcze. Pomyślałam, że twaróg, ale masa okazała się słodka, nie kwaśna i niezmiernie tłusta. Ha! Takiej okazji nie można wszak było zmarnować. Wlałam w bawełnianą ściereczkę, zawiązałam, odcisnęłam (został słodki, mleczny płyn - mleko? maślanka? pojęcia nie mam), zanurzyłam na 4h w solance (woda i sól w większej ilości), odcisnęłam ponownie, zostawiłam na noc do ocieknięcia.
I mam masło:
Jest bielutkie, pachnie jak klarowane i smakuje śmietankowo. :D
Oprócz tego byliśmy dziś z Pumperniklem u Gina, co nieoczekiwanie wywołało u mnie dziką żądzę mordu, najchętniej wielokrotnego i brutalnego.
Wstaliśmy sobie rano, tzn. ja wstałam o 6.00, a Pumpernikiel trochę później, podczas mojego czesania (wiem, bo się skomunikował niewerbalnie - ręczno-nożnie, jak przypuszczam). Wsiedliśmy w autobus i... za chwilę bardzo chcieliśmy wysiąść. Tzn. ja chciałam. Jak do tej pory (pisałam o tym już wcześniej) przypadłości ciążowe występowały u mnie z częstotliwością Yeti. A tu jadę sobie spokojnie, a mój żołądek, błędnik i głowa usilnie dają mi znać o swoim nadzwyczajnym wprost niezadowoleniu.
Całe szczęście sensacje trwały tylko chwilkę, po czym wszystko wróciło do normy.
Nic to. W tempie ślimaczym pokonałam odległość przystanek-przychodnia. W poczekalni (standard) kilku(nasto) osobowa kolejka. Myślicie, że ktoś z własnej, nieprzymuszonej woli przepuści wyraźnie słaniającą się na nogach wyraźnie ciężarną? Guzik.
Ja cholera nie domagam się jakichś ektraordynaryjnych przywilejów, dopóki czułam się dobrze, to ciąży nie wykorzystywałam jako argumentu, ale naprawdę myślałam, że w tej kolejce zejdę. Pewnie i upomniałabym się o swoje, ale zrobiło mi się tak słabo, że nie byłam w stanie się wyartykułować.
Po chwili znów przeszło, a była to akurat chwila, kiedy dostałam się do okienka.
Po dotarciu pod gabinet i odczekaniu (jak zwykle) godziny od zaplanowanego terminu wizyty, tudzież uświadomienia dwóch pind (jednej nastki na szpilach i drugiej "ryczącej czterdziestki"), że wepchnięcie się przede mnie nie przejdzie, dostałam się do gabinetu.
W którym (o dziwo) rezydował mój prowadzący, a nie (jak przez trzy ostatnie wizyty) jego P.O.
Dowiedziałam się, że:
- Pumpernikiel rozwija się prawidłowo, a narzekający na niską ciążę, utrudniającą ocenę płodu na USG lekarz z Polic "grubo przesadza",
- Powinnam mieć umówione trzy wizyty naprzód, bo teraz mój prowadzący już wolnych terminów nie ma "ojeju, ojeju" itp (teraz mam umówinoych pięć wizyt, ostatnia na wrzesień, w tym jedna z innym ginem, bo mój ma urlop),
- Najprawdopodobniej będę mogła rodzić SN (hurrra!!!),
- Szyjka (moja, nie Pumpernikla) długa, nic się nie wpukla,
- Termin prawdopodobnie będę miała 7 a nie 5,
- Jestem 1,5kg na plusie.
Gin zlecił mi (w końcu :D Nie to, że się uskarżam, ale się dziwiłam) morfologię i mocz, a po następnej wizycie krzywą cukrową. Buuuuuuuuuuuuu!!! Ja nie chcę glukozyyyyyy!!!
Usłyszałam też, że na bolące jak cholera sutki nic się nie poradzi i trzeba przyjąć z dobrodziejstwem inwentarza. Nie ukrywam, że nie jest to odpowiedź, jaką pragnęłam usłyszeć.
Po opuszczeniu gabinetu i poinformowaniu współudziałowca inwestycji o stopniu jej zaawansowania udałam się do babci, gdzie radośnie padłam na twarz i przespałam godzinę.
Następnie udałam się na ryneczek (ryneczek Pogodno rulezzzz - najlepszy mały ryneczek na świecie), gdzie:
- Nabyłam przecudnej urody dorsza,
- Nakaszlałam ostentacyjnie na jakiegoś średnio wiekowego młota kopcącego w zatłoczonej kolejce jak lokomotywa, byłabym i opieprzyła, ale ubiegła mnie jakaś kobieta,
- Opieprzyłam niewiastę usiłującą zająć moje miejsce w kolejce, z furią, która wprawiła w zdumienie ekspedientkę, kojarzącą mnie (o święta naiwności) jako istotę raczej pogodną i spokojną, oraz przyjazną otoczeniu,
- Podniosłam sobie ciśnienie nakręcając się wewnętrznie na znieczulone, egoistyczne indywidua ostentacyjnie ignorujące obecność w kolejce kobiety w ciąży.
Wracając do domu wściekłam się na to samo zjawisko w tramwaju. Tłoku nie ma, stoję jako jedna z nielicznych, w widocznej już ciąży, z pełną siatą (nie zbyt ciężką wprawdzie, ale tego akurat nie widać). Myślicie, że ktoś zad ruszył? W końcu grzecznie poprosiłam o ustąpienie miejsca bogu ducha winnego młodzieńca, który podróżował w towarzystwie matki, więc nie mógł za bardzo być nieuprzejmy.
Uff...
Po poprawieniu sobie nastroju umieszczeniem w piecyku dorsza (pisałam już, że przecudnej urody?), z cytrynką, kolendrą z własnej działki, odrobiną imbiru i masełkiem, umieszczeniem na parze fasolki szparagowej i młodych ziemniaczków, oraz przepłukaniem pół kilograma czereśni ochłonęłam na tyle, żeby zasiąść z kubkiem earl grey'a i zabrać się za pisanie.
Generalnie staram się nie popełniać notek w stylu "jakie okropne i upierdliwe jest moje życie (bo nie jest nic a nic), ale tym razem nie mogłam się powstrzymać, no. Pin It Now!
Subskrybuj:
Posty (Atom)