Listopad.
Wchodzimy do supermarketu. Zatrzymuję się kontemplując smętnie mizerię oferowanych na stoisku buraków, podczas gdy Dziewczę gna radośnie do półki z sokami (sok u nas występuje na zasadzie używki - z rzadka i wymiennie z innymi "słodyczami").
Jej ulubiony stoi za wysoko- nawet kiedy wspina się na palce, więc staje przed regałem wpatrując się weń jak sroka w gnat.
Alejką nadjeżdża młody człowiek (lat około 11) i zatrzymuje się przy Młodej.
Obserwuję czujnie, obawiając się uwag o małych dzieciach i tłukliwości szkła (kobieta małej wiary).
- (Chłopiec): Pomóc ci?
Po chwili wahania pompon u czapki Dziewczęcia kiwa się energicznie.
- (Chłopiec): Ten?
- Kiwanie pomponem.
Sok zostaje podany. Chłopiec odjeżdża. Pompon z podczepionym pod spodem szerokim bananem wkłada do mojego wózka butelkę soku.
...
Styczeń. Wieczór. Idziemy szarzejącą ulicą, jest zimno. Z naprzeciwka idzie chłopiec ośmio-dziewięcioletni, ze szkolnym tornistrem, i zatrzymuje się przed dużym skrzyżowaniem z sygnalizacją świetlną.
- (Ora) Mamo, a czemu ten chłopiec jest sam?
- (Ja) Wiesz, może mieszka gdzieś niedaleko i jego rodzice zgadzają się, żeby już sam wracał ze szkoły.
- Ale jest ciemno.
- Tak, jest zima i wcześniej robi się ciemno.
- Mamo, ja się o niego martwię.
- Chcesz, żebyśmy poczekały, aż bezpiecznie przejdzie na drugą stronę?
- Tak.
I postałyśmy sobie aż chłopiec przeszedł na drugą stronę, doszedł do końca ulicy i zniknął za zakrętem.
...
Miejsce.
Marek zabiera Asi zabawki.
- (Asia) Nie lubię ciebie!
- (Ora) A ja lubię Marka. Nawet jak mi zabiera zabawki. Ale nie rób już tak więcej, bo Asi jest przykro i się denerwuje.
:)
Pin It Now!
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wiara. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wiara. Pokaż wszystkie posty
niedziela, 24 kwietnia 2016
sobota, 9 kwietnia 2016
Czego uczy odlatujący balonik
Czego może dziecko (i nie tylko) nauczyć uciekający w niebo balonik?
Tracenia i radzenia sobie z nim. Żałoby. Żalu.
Nieodwracalności.
Utraty kontroli. I godzenia się z tym.
Uwalniania.
Pożegnania.
Czego odlatujący balonik uczy rodzica?
Tego, że w życiu Twojego dziecka pojawią się sytuacje, tragedie, którym nie będziesz w stanie zaradzić, odwrócić, zaprzeczyć. I jedyne co będziesz mógł zrobić to być obok.
Uczy też skąd się wzięła idea Nieba.
Uczy trochę jak pęka serce.
I wypuszczania spod skrzydeł, pozwalania na samodzielność. Na własne błędy i ponoszenie ich konsekwencji.
No dobra, uczy też praw fizyki. Pin It Now!
Tracenia i radzenia sobie z nim. Żałoby. Żalu.
Nieodwracalności.
Utraty kontroli. I godzenia się z tym.
Uwalniania.
Pożegnania.
Czego odlatujący balonik uczy rodzica?
Tego, że w życiu Twojego dziecka pojawią się sytuacje, tragedie, którym nie będziesz w stanie zaradzić, odwrócić, zaprzeczyć. I jedyne co będziesz mógł zrobić to być obok.
Uczy też skąd się wzięła idea Nieba.
Uczy trochę jak pęka serce.
I wypuszczania spod skrzydeł, pozwalania na samodzielność. Na własne błędy i ponoszenie ich konsekwencji.
No dobra, uczy też praw fizyki. Pin It Now!
czwartek, 10 grudnia 2015
Prababcia
Kiedy byłam mała robiła mi kaszę mannę. Taką na gęsto, aż łyżka stawała, z truskawkowym sokiem.
Nie była ciepłą babcią z tych, co to biorą na kolana i szyją ubranka dla lalek. Była złośliwa, zadawała nietaktowne pytania i wygłaszała krępujące komentarze. Publicznie.
Mówiła do mnie "Marcia", czego serdecznie nie cierpiałam, i że moje imię jest niemieckie (jest aramejskie i biblijne) i twarde, i że mama chciała nazwać mnie Ania, ale tata się uparł. I że "Marta nic nie warta" (co olewałam ciekłym moczem - tata zawsze mówił "Marta - grzechu warta" ;) ).
Mimo wieku i niepełnosprawności niemal do ostatka pozostała niezmiernie ciekawa świata, z zaskakująco otwartym umysłem. Miała własne poglądy i teorie. Nigdy nie była "moherową" katoliczką, za to próbowała wiarę argumentować logicznie ("Widzisz to Słońce? Skąd ono się wzięło? Przecież nikt go tam na druciku nie zawiesił?" Albo "No i skąd to drzewo wie, kiedy liście wypuścić?").
Była nie do zdarcia. Poruszając się o kulach, mając już ponad 90 lat, potrafiła "haczką" obrobić pół ogródka.
Przeżyła Syberię. Pochowała tam rodziców. Sama (pradziadek wyjechał do armii Andersa) utrzymała dwie córki i wróciła z nimi do Polski. Cudem. Nie jednym.
Babcię niosła na plecach jakieś obłędne odległości do lekarza, kiedy ta miała zapalenie kości. Jej siostrę smarowała ofiarowanym przez dobrych ludzi niedźwiedzim sadłem, kiedy podczas powrotu do Kraju, na jednej ze stacji kolejowych ta oblała się gorącym rosołem.
Przeszła malarię. Twierdziła, że wyleczyło ją zsiadłe mleko, które dawała jej córce znajoma chaziajka, a ta podawała Prababci przez szpitalne okno. Chaziajka nazwała ją potem "żeleznaja Palaczka" (w sensie że żelazna Polka).
Takich - kiedyś fascynujących i pasjonujących, a z czasem coraz bardziej wstrząsających historii, słuchanych po wielokroć znam mnóstwo.
W wieku dziewięćdziesięciu dziewięciu lat przeszła zabieg usunięcia zaćmy, bo strasznie męczyła ją niemożność czytania gazet.
Kiedy namolnie wypytywała mnie i Przemka kiedy będziemy mieli dziecko powiedziałam jej żartem, że pogadamy jak skończy setkę.
Setne urodziny obchodziła czwartego lipca 2011r. Orka urodziła się niecałe cztery miesiące później.
Były takie momenty, kiedy obawiałam się jak Aurora może zareagować na tę zmienioną wiekiem, pomarszczoną twarz i powykręcane palce. Niesłusznie. Ora zawsze chętnie do niej zaglądała.
Przez ostatnie lata żartowała, że Bóg o niej zapomniał. Kiedy dokuczały jej choroby mówiła, że chciałaby już umrzeć.
30. października, dzień po urodzinach Krętolokiej, lecieliśmy do Norwegii. Wyjazd był już zaplanowany, kiedy u Prababci zaczęły się nasilać problemy ze zdrowiem. Lekarz uprzedził nas, że trzeba się liczyć z tym, że Babcia dogasa. Zastanawialiśmy się nad odwołaniem podróży, ale Mama i Babcia przekonały nas, żebyśmy jednak lecieli.
Po powrocie (Rodzina nie chciała psuć nam wycieczki) dowiedzieliśmy się, że Prababcia zmarła niemal dokładnie w godzinę naszego wylotu.
Mama żartowała, że poleciała za nami.
Myślę, że może poleciała śladem myśli o wszystkich tych, którzy już odeszli, o tych których wspomina się szczególnie 2 listopada, śladem swojej za nimi tęsknoty.
Rozmawialiśmy o tym z Orą szczerze i bardzo po prostu. Była na pogrzebie i na stypie. Nie wiem na ile i jak rozumie to, co się stało.
Prababcia ostatnie lata, ze względu na coraz większe problemy z poruszaniem, spędziła w mieszkaniu swojej córki (mojej Babci). Niedawno, kiedy Babcię odwiedzaliśmy, zaraz po wejściu Ora podbiegła w stronę pokoju, w którym zwykle siedziała Prababcia, po czym zatrzymała się wpół kroku i cofnęła.
- Chciałaś przywitać się z Babcią Tereską?
- Tak.
Ja też niekiedy cofam się wpół kroku, prawie z ręką na klamce.
Kilka dni temu, kiedy jechałyśmy autobusem Orka zapytała:
- Mamo, a pójdziemy tam gdzie żegnaliśmy Babcię Tereskę i gdzie było tyle ludzi?
- Na cmentarz? Pójdziemy. Ale tych wszystkich ludzi raczej tam wtedy nie będzie.
- To dobrze, bo ja chcę często odwiedzać Babcię.
Tarka jest u nas.
Pin It Now!
Nie była ciepłą babcią z tych, co to biorą na kolana i szyją ubranka dla lalek. Była złośliwa, zadawała nietaktowne pytania i wygłaszała krępujące komentarze. Publicznie.
Mówiła do mnie "Marcia", czego serdecznie nie cierpiałam, i że moje imię jest niemieckie (jest aramejskie i biblijne) i twarde, i że mama chciała nazwać mnie Ania, ale tata się uparł. I że "Marta nic nie warta" (co olewałam ciekłym moczem - tata zawsze mówił "Marta - grzechu warta" ;) ).
Mimo wieku i niepełnosprawności niemal do ostatka pozostała niezmiernie ciekawa świata, z zaskakująco otwartym umysłem. Miała własne poglądy i teorie. Nigdy nie była "moherową" katoliczką, za to próbowała wiarę argumentować logicznie ("Widzisz to Słońce? Skąd ono się wzięło? Przecież nikt go tam na druciku nie zawiesił?" Albo "No i skąd to drzewo wie, kiedy liście wypuścić?").
Była nie do zdarcia. Poruszając się o kulach, mając już ponad 90 lat, potrafiła "haczką" obrobić pół ogródka.
Przeżyła Syberię. Pochowała tam rodziców. Sama (pradziadek wyjechał do armii Andersa) utrzymała dwie córki i wróciła z nimi do Polski. Cudem. Nie jednym.
Babcię niosła na plecach jakieś obłędne odległości do lekarza, kiedy ta miała zapalenie kości. Jej siostrę smarowała ofiarowanym przez dobrych ludzi niedźwiedzim sadłem, kiedy podczas powrotu do Kraju, na jednej ze stacji kolejowych ta oblała się gorącym rosołem.
Przeszła malarię. Twierdziła, że wyleczyło ją zsiadłe mleko, które dawała jej córce znajoma chaziajka, a ta podawała Prababci przez szpitalne okno. Chaziajka nazwała ją potem "żeleznaja Palaczka" (w sensie że żelazna Polka).
Takich - kiedyś fascynujących i pasjonujących, a z czasem coraz bardziej wstrząsających historii, słuchanych po wielokroć znam mnóstwo.
W wieku dziewięćdziesięciu dziewięciu lat przeszła zabieg usunięcia zaćmy, bo strasznie męczyła ją niemożność czytania gazet.
Kiedy namolnie wypytywała mnie i Przemka kiedy będziemy mieli dziecko powiedziałam jej żartem, że pogadamy jak skończy setkę.
Setne urodziny obchodziła czwartego lipca 2011r. Orka urodziła się niecałe cztery miesiące później.
Były takie momenty, kiedy obawiałam się jak Aurora może zareagować na tę zmienioną wiekiem, pomarszczoną twarz i powykręcane palce. Niesłusznie. Ora zawsze chętnie do niej zaglądała.
***
30. października, dzień po urodzinach Krętolokiej, lecieliśmy do Norwegii. Wyjazd był już zaplanowany, kiedy u Prababci zaczęły się nasilać problemy ze zdrowiem. Lekarz uprzedził nas, że trzeba się liczyć z tym, że Babcia dogasa. Zastanawialiśmy się nad odwołaniem podróży, ale Mama i Babcia przekonały nas, żebyśmy jednak lecieli.
Po powrocie (Rodzina nie chciała psuć nam wycieczki) dowiedzieliśmy się, że Prababcia zmarła niemal dokładnie w godzinę naszego wylotu.
Mama żartowała, że poleciała za nami.
Myślę, że może poleciała śladem myśli o wszystkich tych, którzy już odeszli, o tych których wspomina się szczególnie 2 listopada, śladem swojej za nimi tęsknoty.
***
Rozmawialiśmy o tym z Orą szczerze i bardzo po prostu. Była na pogrzebie i na stypie. Nie wiem na ile i jak rozumie to, co się stało.
Prababcia ostatnie lata, ze względu na coraz większe problemy z poruszaniem, spędziła w mieszkaniu swojej córki (mojej Babci). Niedawno, kiedy Babcię odwiedzaliśmy, zaraz po wejściu Ora podbiegła w stronę pokoju, w którym zwykle siedziała Prababcia, po czym zatrzymała się wpół kroku i cofnęła.
- Chciałaś przywitać się z Babcią Tereską?
- Tak.
Ja też niekiedy cofam się wpół kroku, prawie z ręką na klamce.
Kilka dni temu, kiedy jechałyśmy autobusem Orka zapytała:
- Mamo, a pójdziemy tam gdzie żegnaliśmy Babcię Tereskę i gdzie było tyle ludzi?
- Na cmentarz? Pójdziemy. Ale tych wszystkich ludzi raczej tam wtedy nie będzie.
- To dobrze, bo ja chcę często odwiedzać Babcię.
Tarka jest u nas.
Pin It Now!
sobota, 7 lutego 2015
Ekstremalnie krótko, ale zaangażowanie
Zarzuciła mi dziś znajoma, że za mało poruszam na blogu aktualnych tematów społecznych.
Tylko wiecie, mnie śmiertelnie nudzi powtarzanie po raz enty tego, co myślący jak ja i tak wiedzą i w lot łapią, a myślący inaczej i tak nie przyjmą.
Ale wezwana do tablicy się wypowiem. Krótko, bo i rozwodzić się nie do końca jest po co - kto chce ten zrozumie.
W kwestii przyjęcia Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej: NARESZCIE!!! HURA (podwójne - za mnie i za moją córkę)! A także - nie wierzę! (Warto przeczytać, zanim się weźmie za dyskusję).
W kwestii wypowiedzi Papieża dot. dyscyplinowania dzieci przez ojców: Z wielu stron mi się aktualny Papież bardzo podoba. Ale stanowczo nie z tej. Wypowiedź skandaliczna dla mnie pod wieloma kwestiami. Szkodliwa. Która absolutnie nie powinna mieć miejsca. Szczególnie nie powinna paść z takich ust. Wstyd.
„Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40)
Aha - i dla Panów Dziennikarzy różnej maści: NIGDY NIE UDERZYŁAM SWOJEGO DZIECKA. A jak mi któryś spróbuje insynuować, że kłamię to mogę go potraktować mniej delikatnie. Pin It Now!
Tylko wiecie, mnie śmiertelnie nudzi powtarzanie po raz enty tego, co myślący jak ja i tak wiedzą i w lot łapią, a myślący inaczej i tak nie przyjmą.
Ale wezwana do tablicy się wypowiem. Krótko, bo i rozwodzić się nie do końca jest po co - kto chce ten zrozumie.
W kwestii przyjęcia Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej: NARESZCIE!!! HURA (podwójne - za mnie i za moją córkę)! A także - nie wierzę! (Warto przeczytać, zanim się weźmie za dyskusję).
W kwestii wypowiedzi Papieża dot. dyscyplinowania dzieci przez ojców: Z wielu stron mi się aktualny Papież bardzo podoba. Ale stanowczo nie z tej. Wypowiedź skandaliczna dla mnie pod wieloma kwestiami. Szkodliwa. Która absolutnie nie powinna mieć miejsca. Szczególnie nie powinna paść z takich ust. Wstyd.
„Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40)
Aha - i dla Panów Dziennikarzy różnej maści: NIGDY NIE UDERZYŁAM SWOJEGO DZIECKA. A jak mi któryś spróbuje insynuować, że kłamię to mogę go potraktować mniej delikatnie. Pin It Now!
sobota, 1 marca 2014
Czy stanę?
Dzień taki błękitny. Wiosna i radość w powietrzu. Mogę iść z Córką nad rzekę. Mogę zanurzyć dłonie w wodę i w trawę.
A kiedy błękit ściemnieje w granat i zabłysną światła nieba, mogę zasnąć spokojnie i bez lęku, przytulona do Męża, obejmując Dziecko, nie bojąc się że zło zakłóci nasz sen.
Jakiego trzeba hartu, żeby zostawić to wszystko. Żeby "zachować się jak trzeba"?
Nie chcę się tego wiedzieć.
...
Nie uczono mnie o nich w szkole.
Sama szukałam informacji, jeszcze w "przedinternetowych" czasach.
Pamięć o Nich nie jest dla mnie obowiązkiem.
Raczej koniecznością.
Kim byłabym nie pamiętając?
...
...
(Przesłuchajcie do końca. Warto.) Pin It Now!
A kiedy błękit ściemnieje w granat i zabłysną światła nieba, mogę zasnąć spokojnie i bez lęku, przytulona do Męża, obejmując Dziecko, nie bojąc się że zło zakłóci nasz sen.
Jakiego trzeba hartu, żeby zostawić to wszystko. Żeby "zachować się jak trzeba"?
Nie chcę się tego wiedzieć.
...
Nie uczono mnie o nich w szkole.
Sama szukałam informacji, jeszcze w "przedinternetowych" czasach.
Pamięć o Nich nie jest dla mnie obowiązkiem.
Raczej koniecznością.
Kim byłabym nie pamiętając?
...
1 marca - Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych
...
(Przesłuchajcie do końca. Warto.) Pin It Now!
sobota, 7 grudnia 2013
Święty czy nie święty, oto jest pytanie.
Post ten zainspirowało wiele toczących się ostatnio, w różnych miejscach, dyskusji o podejściu do sprawy Świętego. Mikołaja oczywiście.
Żeby nie było - nijak nie kwestionuję świętości tego tu,
dobrego (i mającego poczucie humoru!) biskupa z Myry. A broń Boże :)
Dyskusje i wątpliwości dotyczą tego latającego saniami po nocnym niebie cudaka.
Dla jednych uosabia paskudną, panoszącą się komerchę, dla innych jest propagatorem obcych wierzeń i przemytnikiem zgubnych idei, dla kolejnych - manipulatorem i straszakiem na dzieci, a dla niektórych - kłamstwem.
Hmmm...
A ja lubię tego czerwono odzianego staruszka.
Pamiętam go z czasów, kiedy słowo "komercja" było mitycznym stworem z importu, a pomarańcze dobrem luksusowym. Komercha to paskudna stwora, i niestety, zawłaszcza i urabia wszystko, co jej w łapy wpadnie - i macierzyństwo, i patriotyzm, i miłość, i... Mikołaja również. Czy to dowód, że te zjawiska są złe? Nie, dowód na to, że są atrakcyjne i poruszają emocje.
Moja wiara nie przeszkadza mi opowiadać Córce legend indiańskich, mitów greckich, wikińskich sag. Nie przeszkadza mi w cieszeniu się życiem podczas nocy kupalnej. W uwielbieniu dla turonia. Ani w jedzeniu podczas Wilii maku i miodu. Czemu miałaby się kłócić akurat z gościem w sankach? Moja Córa słyszała już o Biskupie z Myry (inna sprawa ile z tego zrozumiała, czy zapamiętała ;) ). Ale czy w związku z tym nie może pobawić się w skrobanie marchewek dla latających reniferów?
Co do używania Grubcia w charakterze straszaka, to jest to praktyka, której serdecznie nienawidzę. Nie używam wobec Córki określenia "grzeczna" i drażni mnie, kiedy robią to inni. Sama nigdy nie lubiłam tego słowa. Zwłaszcza, że używa się go z reguły zupełnie niezgodnie z pierwotnym znaczeniem (ale to insza inszość). O rózdze Dziecię moje nie słyszało jako żywo. A w naszej bajce Mikołaj przychodzi do wszystkich dzieci.
A co do kłamstwa...
Ludzie - serio???
Naprawdę, jak opowiadam dziecku bajkę o smoku wawelskim, to je okłamuję? I jak się z nim bawię w ufoludki? I jak mówię, że jestem straszliwym mamostworem, pożrę jego skarpetki i będę łachotać w pięty - to tak samo?
Nie no, błagam, nie popadajmy w paranoję.
Dla mnie czekanie z kuzynkami, na balkonie, na pierwszą gwiazdkę (bo u nas w domu właśnie wtedy pojawiał się Gościu z workiem), to jedno z pierwszych i milszych świątecznych wspomnień.
Nie mam traumatycznych doświadczeń jak to ktoś brutalnie rozwiał moje złudzenia (bo dopóki byłam na tyle młoda, żeby wierzyć, że to jest "naprawdę", to myślałam, że to Ci inni się mylą). Jak podrosłam na tyle, by - hmmmm... wyrobić sobie własną opinię na ten temat, to dalej podtrzymywałam legendę - dla własnej przyjemności oraz "następnego pokolenia" w osobie młodszego brata.
To była miła, fajna, ciepła, serdeczna zabawa. Jak psikusy na prima aprilis. Jak szukanie wielkanocnego zająca.
To pewna fabuła, gra, w którą gramy wspólnie, włączając się adekwatnie do naszych aktualnych możliwości pojmowania.
Miałam mniej niż sześć lat, kiedy pierwszy raz podrzuciłam coś rodzicom do butów - z własnej inicjatywy, i zarzekając się, że to absolutnie nie ja, ino Koleś w Czerwonym. I wierzcie mi, że miałam z tego kupę frajdy i wściekle byłam z siebie zadowolona.
Ja nie twierdzę, że bez Mikołaja/Dziadka Mroza/Gwiazdora/Aniołka nie ma fajnego dzieciństwa.
Ale chcę swojej Córce opowiedzieć baśń o staruszku, podróżującym latającymi saniami zaprzęgniętymi w renifery. I nic złego w tym nie widzę.
Bo myślę, koniec końców, że Mikołaj zasadniczo jest tym, czym go uczynimy.
P.S. Jako, że piątego wróciliśmy do dom późno i Ora padła jeszcze w samochodzie, to renifery musiały w tym roku zadowolić się roszponką z ogródka. Ale prezenty były w trzech parach butów, więc chyba się nie pogniewały.
Pin It Now!
Żeby nie było - nijak nie kwestionuję świętości tego tu,
 |
| Stąd |
Dyskusje i wątpliwości dotyczą tego latającego saniami po nocnym niebie cudaka.
 |
| stąd |
Hmmm...
A ja lubię tego czerwono odzianego staruszka.
Pamiętam go z czasów, kiedy słowo "komercja" było mitycznym stworem z importu, a pomarańcze dobrem luksusowym. Komercha to paskudna stwora, i niestety, zawłaszcza i urabia wszystko, co jej w łapy wpadnie - i macierzyństwo, i patriotyzm, i miłość, i... Mikołaja również. Czy to dowód, że te zjawiska są złe? Nie, dowód na to, że są atrakcyjne i poruszają emocje.
Moja wiara nie przeszkadza mi opowiadać Córce legend indiańskich, mitów greckich, wikińskich sag. Nie przeszkadza mi w cieszeniu się życiem podczas nocy kupalnej. W uwielbieniu dla turonia. Ani w jedzeniu podczas Wilii maku i miodu. Czemu miałaby się kłócić akurat z gościem w sankach? Moja Córa słyszała już o Biskupie z Myry (inna sprawa ile z tego zrozumiała, czy zapamiętała ;) ). Ale czy w związku z tym nie może pobawić się w skrobanie marchewek dla latających reniferów?
Co do używania Grubcia w charakterze straszaka, to jest to praktyka, której serdecznie nienawidzę. Nie używam wobec Córki określenia "grzeczna" i drażni mnie, kiedy robią to inni. Sama nigdy nie lubiłam tego słowa. Zwłaszcza, że używa się go z reguły zupełnie niezgodnie z pierwotnym znaczeniem (ale to insza inszość). O rózdze Dziecię moje nie słyszało jako żywo. A w naszej bajce Mikołaj przychodzi do wszystkich dzieci.
A co do kłamstwa...
Ludzie - serio???
Naprawdę, jak opowiadam dziecku bajkę o smoku wawelskim, to je okłamuję? I jak się z nim bawię w ufoludki? I jak mówię, że jestem straszliwym mamostworem, pożrę jego skarpetki i będę łachotać w pięty - to tak samo?
Nie no, błagam, nie popadajmy w paranoję.
Dla mnie czekanie z kuzynkami, na balkonie, na pierwszą gwiazdkę (bo u nas w domu właśnie wtedy pojawiał się Gościu z workiem), to jedno z pierwszych i milszych świątecznych wspomnień.
Nie mam traumatycznych doświadczeń jak to ktoś brutalnie rozwiał moje złudzenia (bo dopóki byłam na tyle młoda, żeby wierzyć, że to jest "naprawdę", to myślałam, że to Ci inni się mylą). Jak podrosłam na tyle, by - hmmmm... wyrobić sobie własną opinię na ten temat, to dalej podtrzymywałam legendę - dla własnej przyjemności oraz "następnego pokolenia" w osobie młodszego brata.
To była miła, fajna, ciepła, serdeczna zabawa. Jak psikusy na prima aprilis. Jak szukanie wielkanocnego zająca.
To pewna fabuła, gra, w którą gramy wspólnie, włączając się adekwatnie do naszych aktualnych możliwości pojmowania.
Miałam mniej niż sześć lat, kiedy pierwszy raz podrzuciłam coś rodzicom do butów - z własnej inicjatywy, i zarzekając się, że to absolutnie nie ja, ino Koleś w Czerwonym. I wierzcie mi, że miałam z tego kupę frajdy i wściekle byłam z siebie zadowolona.
Ja nie twierdzę, że bez Mikołaja/Dziadka Mroza/Gwiazdora/Aniołka nie ma fajnego dzieciństwa.
Ale chcę swojej Córce opowiedzieć baśń o staruszku, podróżującym latającymi saniami zaprzęgniętymi w renifery. I nic złego w tym nie widzę.
Bo myślę, koniec końców, że Mikołaj zasadniczo jest tym, czym go uczynimy.
P.S. Jako, że piątego wróciliśmy do dom późno i Ora padła jeszcze w samochodzie, to renifery musiały w tym roku zadowolić się roszponką z ogródka. Ale prezenty były w trzech parach butów, więc chyba się nie pogniewały.
Pin It Now!
środa, 2 maja 2012
Bierz Lub Wyrzuć! i odurzenie
Tatki nie było, a Dziecko tęskniło.
Na basenie z Mamcią rozglądało się za Nim i popłakiwało. W nocy chlipało przez sen, póki Mama poduszki Tatą pachnącej nie zapodała. Wtedy nos wtuliło i już spało spokojnie.
Rzec by się chciało: "Tatko nie wraca ranki, wieczory,
we łzach go czekam i trwodze..." (Kto wie skąd to i czyje? Jam po dziadku skażona dziedzicznie, nie mogę nie wiedzieć.)
Ale w końcu wrócił był. No i był bal!
Gdyż albowiem Dzidzioł wkroczył w poważny wiek sześciu miesięcy. Pół roku - uwierzycie? Wyjątkowo długie i intensywne pół roku Matki Skromnym Zdaniem. I cudowne absolutnie, nie da się ukryć :D.
Z tej okazji Orka GłodomOrka została po raz pierwszy zaproszona do stołu nie w charakterze biernego obserwatora, a jaknajbardziej aktywnego pożeracza. Dokonało się to na kolanach Tatki, pod czujnym okiem Mamci i w asyście CiotKaszydła.
W karcie znajdowały się: kaszka jaglana z wody oraz jabłunio, marchewka, cukinka i buraczek na parze.
Wykwintne owo danie zostało potraktowane należycie, a mianowicie - obejrzane, pomacane, pomemłane, pociamkane i częściowo wyplute i rozsmarowane, a częściowo (widzieliśmy dowody niezbite nazajutrz) - połknięte.
Drugi obiadek to zdekonstruowany barszczyk (paluchowate kawałki indyka, buraka, ziemniaka, pietruszki i fasolka szparagowa wyłowione z zupy, oraz łyżeczka płynu zapodana przez Mamę).
Dziś na śniadanko było jabło, grucha i chlebek z masełkiem. A na obiad brokuł i fasolka.
Szalejemy!
Było mniej bałaganiarsko, niż sądziłam. Wprawdzie brokuł był nawet na czole, kawałki pietruszki znalazły się na maminej twarzy, a cukinia okazała się świetnym pociskiem balistycznym stół-podłoga, ale po za tym - pełna kultura :D
Co do akcesoriów. Śliniaki z rękawami i jeden z rynienką (znanej marki, za grosze nówka z drugoręczniaka) nabyliśmy już dawno, ale tuż przed pierwszym obżarstwem przypomnieliśmy sobie, że nie kupiliśmy tacki. Następnego dnia odbyliśmy więc pielgrzymkę do jaskini występku (sklep wielkopowierzchniowy) celem posiąścia ówtej. Jednaowoż okazało się, że dostępne wzornictwo nie do końca odpowiada naszym gustom. Już mieliśmy podążyć do kasy z wyrobem nie całkiem nas satysfakcjonującym, kiedy w oko wpadł nam twór wspaniały, z naturalnego tworzywa (drewno), z obrzeżem z trzech stron, utrudniającym rozrzucanie, jedną stroną otwartą umożliwiającą łatwy dostęp do zawartości i zagiętym rantem utrudniającym (że uniemożliwiającym, to się nie łudzimy) wywalenie wszystkiego do góry nogami.
Jak się na pewno domyślacie była to... stolnica! Polecam naprawdę. Jest stworzona do BLW.
W ogóle BLW to mój kolejny ulubiony nurt rodzicielski. Łatwe, przyjemne, bezstresowe dla obu stron i dostarczające kupę radości. Tzn. z tym bezstresowym, to podobno akcje z krztuszeniem niektórych wykańczają. Aurora parę razy krztusiła się własną śliną, ale jej to nie zaszkodziło, więc mam nadzieję, że przetrwamy. Na razie, jako się rzekło, żuła ładnie i łykała nawet, co podobno na początku nie zawsze się zdarza.
A dziś na działce Dzieć spojrzał z daleka na Tatkę i rzucił od niechcenia "Etatata" i wrócił do swoich zajęć.
A Tatko tego nie słyszał, bo kosił trawę.
A teraz jest burza i zapach powietrza wpadającego przez otwarte okno odurza totalnie. I przepięknie na blaszanym dachu, na którym w dzień wygrzewał się kot, bębni ulewa i grzmot. I dwa sny się snują tuż obok mojego odurzenia, mniejszy jeden, a większy drugi. A w dzień czekoladą pachniała dzielnica i przypomniało mi się jak świetnie, jak kapitalnie w Tym Mieście mieszkać. I wdzięczność za rzeczy wiele mnie przepełnia, a żal, który był (a był) wypalił się białym ogniem do cna, że nawet popiołów. I słucham deszczu i snów dwóch, co się śnią pięknie tak. I splatają tak z deszczem, i w powietrzu snują, że prawie, że niemal dotknąć możesz, prawie zobaczyć, kruche jak wiosenna zieleń bukowych listków i lipowych serc.
A dobranoc i Wam :) Pin It Now!
Na basenie z Mamcią rozglądało się za Nim i popłakiwało. W nocy chlipało przez sen, póki Mama poduszki Tatą pachnącej nie zapodała. Wtedy nos wtuliło i już spało spokojnie.
Rzec by się chciało: "Tatko nie wraca ranki, wieczory,
we łzach go czekam i trwodze..." (Kto wie skąd to i czyje? Jam po dziadku skażona dziedzicznie, nie mogę nie wiedzieć.)
Ale w końcu wrócił był. No i był bal!
Gdyż albowiem Dzidzioł wkroczył w poważny wiek sześciu miesięcy. Pół roku - uwierzycie? Wyjątkowo długie i intensywne pół roku Matki Skromnym Zdaniem. I cudowne absolutnie, nie da się ukryć :D.
Z tej okazji Orka GłodomOrka została po raz pierwszy zaproszona do stołu nie w charakterze biernego obserwatora, a jaknajbardziej aktywnego pożeracza. Dokonało się to na kolanach Tatki, pod czujnym okiem Mamci i w asyście CiotKaszydła.
W karcie znajdowały się: kaszka jaglana z wody oraz jabłunio, marchewka, cukinka i buraczek na parze.
Wykwintne owo danie zostało potraktowane należycie, a mianowicie - obejrzane, pomacane, pomemłane, pociamkane i częściowo wyplute i rozsmarowane, a częściowo (widzieliśmy dowody niezbite nazajutrz) - połknięte.
Drugi obiadek to zdekonstruowany barszczyk (paluchowate kawałki indyka, buraka, ziemniaka, pietruszki i fasolka szparagowa wyłowione z zupy, oraz łyżeczka płynu zapodana przez Mamę).
Dziś na śniadanko było jabło, grucha i chlebek z masełkiem. A na obiad brokuł i fasolka.
Szalejemy!
Było mniej bałaganiarsko, niż sądziłam. Wprawdzie brokuł był nawet na czole, kawałki pietruszki znalazły się na maminej twarzy, a cukinia okazała się świetnym pociskiem balistycznym stół-podłoga, ale po za tym - pełna kultura :D
Co do akcesoriów. Śliniaki z rękawami i jeden z rynienką (znanej marki, za grosze nówka z drugoręczniaka) nabyliśmy już dawno, ale tuż przed pierwszym obżarstwem przypomnieliśmy sobie, że nie kupiliśmy tacki. Następnego dnia odbyliśmy więc pielgrzymkę do jaskini występku (sklep wielkopowierzchniowy) celem posiąścia ówtej. Jednaowoż okazało się, że dostępne wzornictwo nie do końca odpowiada naszym gustom. Już mieliśmy podążyć do kasy z wyrobem nie całkiem nas satysfakcjonującym, kiedy w oko wpadł nam twór wspaniały, z naturalnego tworzywa (drewno), z obrzeżem z trzech stron, utrudniającym rozrzucanie, jedną stroną otwartą umożliwiającą łatwy dostęp do zawartości i zagiętym rantem utrudniającym (że uniemożliwiającym, to się nie łudzimy) wywalenie wszystkiego do góry nogami.
Jak się na pewno domyślacie była to... stolnica! Polecam naprawdę. Jest stworzona do BLW.
W ogóle BLW to mój kolejny ulubiony nurt rodzicielski. Łatwe, przyjemne, bezstresowe dla obu stron i dostarczające kupę radości. Tzn. z tym bezstresowym, to podobno akcje z krztuszeniem niektórych wykańczają. Aurora parę razy krztusiła się własną śliną, ale jej to nie zaszkodziło, więc mam nadzieję, że przetrwamy. Na razie, jako się rzekło, żuła ładnie i łykała nawet, co podobno na początku nie zawsze się zdarza.
A dziś na działce Dzieć spojrzał z daleka na Tatkę i rzucił od niechcenia "Etatata" i wrócił do swoich zajęć.
A Tatko tego nie słyszał, bo kosił trawę.
A teraz jest burza i zapach powietrza wpadającego przez otwarte okno odurza totalnie. I przepięknie na blaszanym dachu, na którym w dzień wygrzewał się kot, bębni ulewa i grzmot. I dwa sny się snują tuż obok mojego odurzenia, mniejszy jeden, a większy drugi. A w dzień czekoladą pachniała dzielnica i przypomniało mi się jak świetnie, jak kapitalnie w Tym Mieście mieszkać. I wdzięczność za rzeczy wiele mnie przepełnia, a żal, który był (a był) wypalił się białym ogniem do cna, że nawet popiołów. I słucham deszczu i snów dwóch, co się śnią pięknie tak. I splatają tak z deszczem, i w powietrzu snują, że prawie, że niemal dotknąć możesz, prawie zobaczyć, kruche jak wiosenna zieleń bukowych listków i lipowych serc.
A dobranoc i Wam :) Pin It Now!
8 komentarzy:
klucze:
Aurora,
Dom,
Dziecko,
Familia,
kuchnia,
małżeństwo,
My,
noc,
PoTworzenie,
Przemek,
rodzicielstwo bliskości i inne,
słowo,
Szczecin,
wiara,
zdjęcia,
zdrowie
klucze:
Aurora,
Dom,
Dziecko,
Familia,
kuchnia,
małżeństwo,
My,
noc,
PoTworzenie,
Przemek,
rodzicielstwo bliskości i inne,
słowo,
Szczecin,
wiara,
zdjęcia,
zdrowie
sobota, 10 marca 2012
Sprawa matki, sprawa ojca, MOJA SPRAWA...
Nie wiem, czy to sprawa hormonów, ducha, czy zmiany perspektywy (pewnie wszystkich trzech naraz), ale matkom w głowach przestawia się jakaś zapadka, która powoduje, że od tej pory wszystkie dzieci, przez to, że są dziećmi - są po części moje. Zignorowanie płaczu dowolnego dziecka staje się irytująco niemożliwe. Widok cierpienia obojętnej nieletniej istoty (człowiek, kot, orangutan - bez różnicy) powoduje skurcz gardła, serca, wątroby i innych ważnych organów.
Niewidzialne dzieci to kilkulatki, które uciekły z domu, żeby uniknąć wcielenia na siłę do armii małych morderców (mówienie o "małych żołnierzach" to obraza dla żołnierzy), lub zostania zabawkami seksualnymi. Żeby nie musieć zabijać swoich rodziców. Żeby uniknąć tortur i śmierci. To dzieci, które w miejscu, w którym już nic im nie grozi mówią, że nie chcą żyć na tej ziemi.
Obejrzyjcie ten materiał. Jest długi, ale obejrzyjcie do końca.
Dzieci z Ugandy są pozbawiane dzieciństwa za sprawą tego mężczyzny:
To Joseph Kony. Jego armia od 1983 porwała ok. 30 000 dzieci.
Jeden amerykański ojciec spotkał jednego z niewidzialnych chłopców. Założył organizację Invisible Children, której celem jest doprowadzenie do schwytania Josepha Kony'ego.
W ogromnym uproszczeniu - chcą wywrzeć presję na rząd USA, by nie wycofywał swoich żołnierzy z Ugandy (po 6 latach działalności organizacji - USA podjęło tam działania). Chcą poruszyć globalną opinię społeczną, sprawiając że o Josephie Kony'm dowie się jak najwięcej ludzi. Każdy. Chcą uczynić go sławnym, nie - żeby go uczcić, ale żeby go powstrzymać.
Takie rzeczy mogą się udać tylko, jeśli przestaną być sprawą jakiejś tam grupy, a staną się sprawą każdego. Moją, Twoją, jej, jego. Sprawą matki. Sprawą ojca. Siostry. Ciotki. Sąsiadki.
Kampania "Kony 2012" ma sprawić, żeby w kwietniu tego roku o Kony'm dowiedział się KAŻDY.
Dlatego chcę wypuścić w sieć swoją pierwszą blogową akcję:
Dziewczyny, matki, blogerki! (Ojcowie też. I ciotki. I wszyscy)!
Wrzućcie na Wasze strony i blogi powyższy banerek z podpisem Sprawa matki lub sprawa ojca. Jeśli nie jesteście rodzicami - niech to będzie sprawa ciotki, siostry. Jeśli dziecko mieszka za Waszą ścianą - niech to będzie sprawa sąsiadki.
Napiszcie o tym.
Podlinkujcie film i stronę kampanii.
Polubcie na fejsie.
Niech drugiego kwietnia (żeby nikt nie myślał, że to żart) Kony będzie wszędzie. Pin It Now!
Niewidzialne dzieci to kilkulatki, które uciekły z domu, żeby uniknąć wcielenia na siłę do armii małych morderców (mówienie o "małych żołnierzach" to obraza dla żołnierzy), lub zostania zabawkami seksualnymi. Żeby nie musieć zabijać swoich rodziców. Żeby uniknąć tortur i śmierci. To dzieci, które w miejscu, w którym już nic im nie grozi mówią, że nie chcą żyć na tej ziemi.
Obejrzyjcie ten materiał. Jest długi, ale obejrzyjcie do końca.
Dzieci z Ugandy są pozbawiane dzieciństwa za sprawą tego mężczyzny:
Jeden amerykański ojciec spotkał jednego z niewidzialnych chłopców. Założył organizację Invisible Children, której celem jest doprowadzenie do schwytania Josepha Kony'ego.
W ogromnym uproszczeniu - chcą wywrzeć presję na rząd USA, by nie wycofywał swoich żołnierzy z Ugandy (po 6 latach działalności organizacji - USA podjęło tam działania). Chcą poruszyć globalną opinię społeczną, sprawiając że o Josephie Kony'm dowie się jak najwięcej ludzi. Każdy. Chcą uczynić go sławnym, nie - żeby go uczcić, ale żeby go powstrzymać.
Takie rzeczy mogą się udać tylko, jeśli przestaną być sprawą jakiejś tam grupy, a staną się sprawą każdego. Moją, Twoją, jej, jego. Sprawą matki. Sprawą ojca. Siostry. Ciotki. Sąsiadki.
Kampania "Kony 2012" ma sprawić, żeby w kwietniu tego roku o Kony'm dowiedział się KAŻDY.
Dlatego chcę wypuścić w sieć swoją pierwszą blogową akcję:
Kony- MOJA sprawa!
Dziewczyny, matki, blogerki! (Ojcowie też. I ciotki. I wszyscy)!
Wrzućcie na Wasze strony i blogi powyższy banerek z podpisem Sprawa matki lub sprawa ojca. Jeśli nie jesteście rodzicami - niech to będzie sprawa ciotki, siostry. Jeśli dziecko mieszka za Waszą ścianą - niech to będzie sprawa sąsiadki.
Napiszcie o tym.
Podlinkujcie film i stronę kampanii.
Polubcie na fejsie.
Niech drugiego kwietnia (żeby nikt nie myślał, że to żart) Kony będzie wszędzie. Pin It Now!
wtorek, 14 lutego 2012
Jednak wcale nie ślepa
Jako odtwórczyni historii powinnam z założenia tępić walentynki. Bo nie rodzime! Bo Kupała! Bo Słowianie!
A figa.
Walentynki swoje za uszami mają. Nie rodzime - fakt. Skomercjalizowane do mdłości. Zinfantylizowane i kiczowate.
Ale.
Gdyby zwolennicy rodzimości zrobili Kupale taką reklamę jaką mają walentynki - nie byłoby o czym gadać. I o ile nie cierpię Halloween, bo odbywa się w czasie, który u nas tradycyjnie obchodzony jest zupełnie inaczej, o tyle walentynki nie przeszkadzają mi w obchodach Kupalnocki.
Dlatego:
P.S. A historia patrona tego dnia przeczy, jakoby miłość istotnie oślepiała. Wręcz odwrotnie ;)
Pin It Now!
A figa.
Walentynki swoje za uszami mają. Nie rodzime - fakt. Skomercjalizowane do mdłości. Zinfantylizowane i kiczowate.
Ale.
Gdyby zwolennicy rodzimości zrobili Kupale taką reklamę jaką mają walentynki - nie byłoby o czym gadać. I o ile nie cierpię Halloween, bo odbywa się w czasie, który u nas tradycyjnie obchodzony jest zupełnie inaczej, o tyle walentynki nie przeszkadzają mi w obchodach Kupalnocki.
Dlatego:
poniedziałek, 13 lutego 2012
Notka nienapisana
To jest notka o zawiedzionym zaufaniu. O czymś co było, a już nie ma. O czymś co być mogło i już się nie stanie. O braku szczerości, a więc obłudzie. O cynizmie, który przenika dzisiejszą rzeczywistość i klei się do ludzi jak smar. I do tych, którzy się o nich otrą. To jest notka o pozorach i tym, co pod nimi.
Jest to notka bardzo śmieszna, ironiczna, ale zostawiająca na koniec posmak smutku w ustach.
Ale jest to też notka o lojalności takiej, że powala na kolana. O zaufaniu absolutnym. O wartościach nieprzemijalnych i niezniszczalnych. Które czasem wypróbowywane są w ogniu (ależ mi się na patos zebrało!).
To jest notka bez faktów, bo niezorientowanym one i tak niewiele powiedzą, a zamieszanych w sprawę nie usatysfakcjonuje przedstawienie ich "po mojemu". To jest notka bez dyskusji. To jest notka o uczuciach, więc nie do dyskutowania. Więc bez sensu.
Jest to też notka o tym jak bardzo kocham i podziwiam swojego Męża.
I jest to na koniec taka notka, której nie napiszę, bo ostatecznie nie ma po co... Pin It Now!
Jest to notka bardzo śmieszna, ironiczna, ale zostawiająca na koniec posmak smutku w ustach.
Ale jest to też notka o lojalności takiej, że powala na kolana. O zaufaniu absolutnym. O wartościach nieprzemijalnych i niezniszczalnych. Które czasem wypróbowywane są w ogniu (ależ mi się na patos zebrało!).
To jest notka bez faktów, bo niezorientowanym one i tak niewiele powiedzą, a zamieszanych w sprawę nie usatysfakcjonuje przedstawienie ich "po mojemu". To jest notka bez dyskusji. To jest notka o uczuciach, więc nie do dyskutowania. Więc bez sensu.
Jest to też notka o tym jak bardzo kocham i podziwiam swojego Męża.
I jest to na koniec taka notka, której nie napiszę, bo ostatecznie nie ma po co... Pin It Now!
3 komentarze:
klucze:
Familia,
Inko Gni To,
ludzie,
małżeństwo,
Mąż,
My,
Przemek,
Przyjaciele,
słowo,
Teatr Ognia,
wiara
klucze:
Familia,
Inko Gni To,
ludzie,
małżeństwo,
Mąż,
My,
Przemek,
Przyjaciele,
słowo,
Teatr Ognia,
wiara
środa, 8 lutego 2012
Ekstremalne zmienianie świata
Na jednym z kursów, jakieś dziesięć lat temu prowadzący zapytał mnie, czemu chcę być wychowawcą.
Stwierdziłam że większość młodych ludzi (przynajmniej z mojego pokolenia - dzisiejsze nastolatki są jakieś wybrakowane ;) ) chce zmieniać świat. A ja uważam, że wychowanie jest na to najlepszą/jedyną i właściwą metodą.
Niedawno na jakimś blogu (naprawdę nie pamiętam jakim) rozpisano konkurs "Co jest fajnego w byciu mamą?".
To (oprócz związku z drugim człowiekiem) najfajniejszy sport ekstremalny, jaki znam. Nieprzewidywalne zwroty akcji, wyzwania o jakich Ci się nie śniło, wszystko po raz pierwszy, a potem po raz setny, wszystko nowe i jedyne, nic Cię na to nie przygotuje - nie łudź się! Niespodzianka goni zaskoczenie. Stany maniakalno-depresyjne i rollercoaster to przy tym pikuś. Totalna ekstrema. Przygoda życia. Pełen odlot.
No i cholera - zmieniam świat :D
Pin It Now!
Stwierdziłam że większość młodych ludzi (przynajmniej z mojego pokolenia - dzisiejsze nastolatki są jakieś wybrakowane ;) ) chce zmieniać świat. A ja uważam, że wychowanie jest na to najlepszą/jedyną i właściwą metodą.
Niedawno na jakimś blogu (naprawdę nie pamiętam jakim) rozpisano konkurs "Co jest fajnego w byciu mamą?".
To (oprócz związku z drugim człowiekiem) najfajniejszy sport ekstremalny, jaki znam. Nieprzewidywalne zwroty akcji, wyzwania o jakich Ci się nie śniło, wszystko po raz pierwszy, a potem po raz setny, wszystko nowe i jedyne, nic Cię na to nie przygotuje - nie łudź się! Niespodzianka goni zaskoczenie. Stany maniakalno-depresyjne i rollercoaster to przy tym pikuś. Totalna ekstrema. Przygoda życia. Pełen odlot.
No i cholera - zmieniam świat :D
piątek, 3 lutego 2012
Do chrzanu i zdjęcie z młodości
Trochę się nachrzaniło. Dosłownie i w przenośni.
Dosłownie bo: chodził za mną chrzan (karmiąc piersią mam takie zachcianki, jakich nie miałam w ciąży, chociaż Przemka jeszcze po nocy po kiszone nie wysłałam ;) ). Chodził, chodził, chodził. Na ogół jadam ze dwa razy do roku, u Babci z okazji świąt. Chrzan jest obrzydliwością w oczach Przemka (pozdrowienia dla wyznawców Nuggana), więc na ogół nie kupuję. Ale teraz stwierdziłam, że zepsuć się szybko nie zepsuje, a ja w końcu obalę chyba mały słoiczek. Poszłam do sklepu, popatrzyłam po półkach. Wybór duży. Popatrzyłam po składach. ZGROZA!
Ja mogę od biedy zrozumieć, że do "Kremowego chrzanu" komuś podobało się dodać mleka w proszku. Ale na cholerę w chrzanie guma? Konserwanty?? Sztuczne aromaty??? Na litość! Ja Wam powiem po co. Po to, żeby wodę z homeopatyczną zawartością chrzanu sprzedawać jako produkt pełnowartościowy. A myślałam cholera, że to tanie warzywo jest. Krajowe.
Na osiem przeanalizowanych składów ani jeden nie spełniał moich norm i wg mnie nie nadawał się do spożycia. Masakra jakaś. Ostatecznie poszłam do ekologicznego i złotówkę drożej nabyłam chrzan z minimalną ilością wody, octu i kwasu mlekowego. I jest pyszny, i pożeram.
Aurora skończyła 3 miesiące :) Z okazji poważnego wieku postanowiła chyba zwiększyć sobie racje żywnościowe i je jak smok (Mlekopij naturalnie). Zmieniliśmy pampki na większe.
Niedźwiadka studiuje własne łapki (wzrokowo i paszczowo), chwyta oburącz i jednorącz (wydaje mi się że lewą bardziej niż prawą, ale niepewnam). Gada jak najęta (a gu, le, bu, me i inne niezapisywalne) z dużymi ludźmi, dziećmi, przedmiotami, ścianą, gulgocze. Ślini się na potęgę i puszcza bąble ze śliny. Trenuje mocno przekuliwanie się na brzuszek i głośno domaga się wsparcia, jak już nie daje rady. To ostatnio (co za zmiana!) jej ulubiona pozycja. Największy foch jest wtedy, kiedy po jedzeniu Matka nie chce Dziecka przekulać (bezczelna!). Leżąc na plecach Dzieć próbuje dźwigać głowę i barki do siadu. Pakerka mała i Pudzianka. Dalej próbuje przyprawić mi teleskopowe sutki.
Niecodzienność stała się codziennością, co nie sprawiło, że jest mniej magiczna i niezwykła (w tej chwili pomrukuje do siebie przez sen w wiklinowej husiance :) ).
Ostatnio jechaliśmy gdzieś i Przemek poszedł już montować Jej Maleńkość razem z tronem w samochodzie, a ja po coś wróciłam, i idąc po pustym mieszkaniu nawijałam, że "Kochanie mama już idzie, etc, etc, etc..." zanim się nie zorientowałam, że do siebie gadam.
A do chrzanu jest to, że Młodą wczoraj w końcu pokłuli. Upiekło jej się dwa razy. Raz, bo Pani Doktor stwierdziła, że woli większe cele dla igły (chwała Pani Doktor!). Drugim razem wykręciła się katarem. Do trzech razy sztuka. Ponieważ dziewczę reprezentowało wczoraj ponad pięcio i pół kilowy (5,340kg) okaz zdrowia (głowa i klata imponujące podobno) - skończyło się rumakowanie.
Trzy wkłucia w biedne, małe, pyzate udka. Płacz ogromny, z łzami, szlochem i żalem do wszechświata (czułam się jak zdrajca i najwyrodniejsza matka świata, niech się chowają Hamerykanki). Utulony w końcu przez Mamę (Pani Pielęgniarka mało nie siadła z wrażenia, kiedy Gżdacz uśmiechnął się do niej i do grzechotki przez łzy). Ja z gabinetu wyszłam mokra.
Młoda drogę do domu przespała. Na miejscu obudziła się, lekko śnięta - zjadła. Pobawiła się trochę z Matką, trochę pogadała z karuzelą, znów zjadła i poszła spać. Obudziła się i w ryk. Płacz. Szloch. Zanoszenie. Rozpacz czarna i histeria. Do tchu utraty. Czułam jak siwieję. Lulałam, tuliłam, gugałam, masowałam. Że może brzuszek, może główka, może głodna, może mokro. Nic.
Naczytawszy się wcześniej o płaczu mózgowym sama byłam bliska histerii. Dziesięć minut wieczności.
Dopiero w chuście uspokoiła się i zasnęła.
Drugi atak płaczu nastąpił wieczorem, po położeniu do łóżeczka. Tym razem nosił Tata.
Jak w pięć minut doprowadzić rodziców do myśli samobójczych.
Od tej pory (odpukać trzy razy przez lewe ramię!) jest spokój. Zapodaję homeopatię oczyszczającą i profilaktyczne dawki witaminy c. Myślałam o tranie (ponoć też świetnie oczyszcza), ale sama biorę olej rybi z omega, więc odpuściłam. Ja nie osiwieję przed Jej osiemnastką. Ja tej osiemnastki nie dożyję.
A wczoraj umarła taka jedna skromna noblistka. Lubiłam jej uśmiech i skromność. Uwielbiałam jej poczucie humoru i łobuzerskość. Lubię czytać jej poezje. Szkoda.
Lubię zdjęcia wybitnych osób z młodości, a najlepiej z dzieciństwa. Z momentu, kiedy jeszcze nikt, nawet oni sami nie wiedział kim się staną. To mi nieustannie przypomina o potencjale tkwiącym w każdym człowieku.
Właśnie się dowiedziałam.
Małą Madzię odnaleziono i to już wszystko.
Niektóre noce są bardzo ciemne. Pin It Now!
Dosłownie bo: chodził za mną chrzan (karmiąc piersią mam takie zachcianki, jakich nie miałam w ciąży, chociaż Przemka jeszcze po nocy po kiszone nie wysłałam ;) ). Chodził, chodził, chodził. Na ogół jadam ze dwa razy do roku, u Babci z okazji świąt. Chrzan jest obrzydliwością w oczach Przemka (pozdrowienia dla wyznawców Nuggana), więc na ogół nie kupuję. Ale teraz stwierdziłam, że zepsuć się szybko nie zepsuje, a ja w końcu obalę chyba mały słoiczek. Poszłam do sklepu, popatrzyłam po półkach. Wybór duży. Popatrzyłam po składach. ZGROZA!
Ja mogę od biedy zrozumieć, że do "Kremowego chrzanu" komuś podobało się dodać mleka w proszku. Ale na cholerę w chrzanie guma? Konserwanty?? Sztuczne aromaty??? Na litość! Ja Wam powiem po co. Po to, żeby wodę z homeopatyczną zawartością chrzanu sprzedawać jako produkt pełnowartościowy. A myślałam cholera, że to tanie warzywo jest. Krajowe.
Na osiem przeanalizowanych składów ani jeden nie spełniał moich norm i wg mnie nie nadawał się do spożycia. Masakra jakaś. Ostatecznie poszłam do ekologicznego i złotówkę drożej nabyłam chrzan z minimalną ilością wody, octu i kwasu mlekowego. I jest pyszny, i pożeram.
Aurora skończyła 3 miesiące :) Z okazji poważnego wieku postanowiła chyba zwiększyć sobie racje żywnościowe i je jak smok (Mlekopij naturalnie). Zmieniliśmy pampki na większe.
Niedźwiadka studiuje własne łapki (wzrokowo i paszczowo), chwyta oburącz i jednorącz (wydaje mi się że lewą bardziej niż prawą, ale niepewnam). Gada jak najęta (a gu, le, bu, me i inne niezapisywalne) z dużymi ludźmi, dziećmi, przedmiotami, ścianą, gulgocze. Ślini się na potęgę i puszcza bąble ze śliny. Trenuje mocno przekuliwanie się na brzuszek i głośno domaga się wsparcia, jak już nie daje rady. To ostatnio (co za zmiana!) jej ulubiona pozycja. Największy foch jest wtedy, kiedy po jedzeniu Matka nie chce Dziecka przekulać (bezczelna!). Leżąc na plecach Dzieć próbuje dźwigać głowę i barki do siadu. Pakerka mała i Pudzianka. Dalej próbuje przyprawić mi teleskopowe sutki.
Niecodzienność stała się codziennością, co nie sprawiło, że jest mniej magiczna i niezwykła (w tej chwili pomrukuje do siebie przez sen w wiklinowej husiance :) ).
 |
| Niedźwiedzina to pyszna rzecz :D |
 |
| Wyraźnie wpadł jej w oko ;) |
 |
| Zwróćcie uwagę na wzór - mówiłam, że róż toleruję na kwiatach jabłoni i PROSIAKACH :D:D:D |
Ostatnio jechaliśmy gdzieś i Przemek poszedł już montować Jej Maleńkość razem z tronem w samochodzie, a ja po coś wróciłam, i idąc po pustym mieszkaniu nawijałam, że "Kochanie mama już idzie, etc, etc, etc..." zanim się nie zorientowałam, że do siebie gadam.
A do chrzanu jest to, że Młodą wczoraj w końcu pokłuli. Upiekło jej się dwa razy. Raz, bo Pani Doktor stwierdziła, że woli większe cele dla igły (chwała Pani Doktor!). Drugim razem wykręciła się katarem. Do trzech razy sztuka. Ponieważ dziewczę reprezentowało wczoraj ponad pięcio i pół kilowy (5,340kg) okaz zdrowia (głowa i klata imponujące podobno) - skończyło się rumakowanie.
Trzy wkłucia w biedne, małe, pyzate udka. Płacz ogromny, z łzami, szlochem i żalem do wszechświata (czułam się jak zdrajca i najwyrodniejsza matka świata, niech się chowają Hamerykanki). Utulony w końcu przez Mamę (Pani Pielęgniarka mało nie siadła z wrażenia, kiedy Gżdacz uśmiechnął się do niej i do grzechotki przez łzy). Ja z gabinetu wyszłam mokra.
Młoda drogę do domu przespała. Na miejscu obudziła się, lekko śnięta - zjadła. Pobawiła się trochę z Matką, trochę pogadała z karuzelą, znów zjadła i poszła spać. Obudziła się i w ryk. Płacz. Szloch. Zanoszenie. Rozpacz czarna i histeria. Do tchu utraty. Czułam jak siwieję. Lulałam, tuliłam, gugałam, masowałam. Że może brzuszek, może główka, może głodna, może mokro. Nic.
Naczytawszy się wcześniej o płaczu mózgowym sama byłam bliska histerii. Dziesięć minut wieczności.
Dopiero w chuście uspokoiła się i zasnęła.
Drugi atak płaczu nastąpił wieczorem, po położeniu do łóżeczka. Tym razem nosił Tata.
Jak w pięć minut doprowadzić rodziców do myśli samobójczych.
Od tej pory (odpukać trzy razy przez lewe ramię!) jest spokój. Zapodaję homeopatię oczyszczającą i profilaktyczne dawki witaminy c. Myślałam o tranie (ponoć też świetnie oczyszcza), ale sama biorę olej rybi z omega, więc odpuściłam. Ja nie osiwieję przed Jej osiemnastką. Ja tej osiemnastki nie dożyję.
A wczoraj umarła taka jedna skromna noblistka. Lubiłam jej uśmiech i skromność. Uwielbiałam jej poczucie humoru i łobuzerskość. Lubię czytać jej poezje. Szkoda.
Właśnie się dowiedziałam.
Małą Madzię odnaleziono i to już wszystko.
Niektóre noce są bardzo ciemne. Pin It Now!
czwartek, 26 stycznia 2012
Pomocy!
Każda matka, która w ramionach tuliła kruchą bezbronność wie.
Nie napiszę więcej, bo nie widzę monitora.
Jedyna sensowna rzecz jaką mogę w tej sprawie zrobić, to zadbać, żeby zdjęcia Madzi porwanej z wózka w Sosnowcu zobaczyło jaknajwięcej osób. Jeśli wiecie cokolwiek - nie wahajcie się powiedzieć.
Jeśli nie - przekażcie informację tak wielu osobom, jak tylko zdołacie.
Dziecko mierzy 60-70 cm, ma oliwkowe oczy, ciemnobrązowe włosy i wyrzynającą się dolną jedynkę. Dziewczynka w chwili porwania miała na sobie różową czapkę z białym trójkątem z przodu, dwuczęściowy pluszowy komplet koloru beżowego zapinany na zamek i białe rękawiczki. Wraz z dzieckiem zniknął różowy kocyk w różnokolorowe misie.
Policja prosi o pomoc wszystkie osoby, które widziały osobę z podobnym dzieckiem, lub mogą posiadać jakiekolwiek informacje w tej sprawie. Kontakt: tel. 32 296 12 55, lub z najbliższą jednostką policji - tel. 997.
Pin It Now!
Nie napiszę więcej, bo nie widzę monitora.
Jedyna sensowna rzecz jaką mogę w tej sprawie zrobić, to zadbać, żeby zdjęcia Madzi porwanej z wózka w Sosnowcu zobaczyło jaknajwięcej osób. Jeśli wiecie cokolwiek - nie wahajcie się powiedzieć.
Jeśli nie - przekażcie informację tak wielu osobom, jak tylko zdołacie.
Dziecko mierzy 60-70 cm, ma oliwkowe oczy, ciemnobrązowe włosy i wyrzynającą się dolną jedynkę. Dziewczynka w chwili porwania miała na sobie różową czapkę z białym trójkątem z przodu, dwuczęściowy pluszowy komplet koloru beżowego zapinany na zamek i białe rękawiczki. Wraz z dzieckiem zniknął różowy kocyk w różnokolorowe misie.
Policja prosi o pomoc wszystkie osoby, które widziały osobę z podobnym dzieckiem, lub mogą posiadać jakiekolwiek informacje w tej sprawie. Kontakt: tel. 32 296 12 55, lub z najbliższą jednostką policji - tel. 997.
Pin It Now!
wtorek, 10 stycznia 2012
Płonący burdel, czyli o kochających i nie
Organizowanie czegoś (imprezy, iwentu, akcji, spektaklu, etc.) z amatorami jako żywo przypomina najczęściej pożar w burdelu.
I nic dziwnego, skoro amator to miłośnik, ktoś oddany czemuś, a z łaciny - kochanek. Trudno wszak wymagać od kochanka chłodnej logiki i planowania pięćdziesięciu ruchów naprzód.
Jednakowoż pracę z amatorami wielbię, cenię i szanuję. Za to pełne emocjonalne zaangażowanie właśnie. Brak rutyny. Namiętność. Prawdę pobudek.
Dodatkowo, jako Siostra Chaosu, której bliska jest maksyma Kaczki Katastrofy, brzmiąca: "Porządek, porządek to wróg zwierządek." (patrz: "Pan Kuleczka" Wojciecha Widłaka - ostatnia transTatowa lektura Aurory), osoba której stan makówki najlepiej (i najdelikatniej) oddaje określenie "twórczy bajz..., eee... nieład" oraz wieczna, niepoprawna i niereformowalna AMATORKA - nie mam możliwości nielubienia takich działań właśnie.
Dlatego tez drugi już raz wzięłam udział w organizacji szczecińskiego Orszaku Trzech Króli. To rewelacyjna impreza rodzinna, której inicjatorami są rodzice maluchów z jednego przedszkola, wciągający w zabawę resztę wszechświata.
W jej fantastycznej, ciepłej, pełnej wzajemnej sympatii atmosferze nie razi i nie irytuje zamieszanie ani rozgardiasz. Wiadomo, że każdy jest tu bo chce, bo czuje ideę i stara się ze wszystkich sił, żeby było jaknajfajniej.
Ale... No musiało qrcze, cholera, porca miseria, pojawić się to nieszczęsne ALE.
Czasem do takiej radośnie amatorskiej ekipy dołącza się ktoś z całkiem innej bajki. Bo musiał. Bo mu kazali. Bo chce się zrealizować i wypromować. I wtedy atmosfera zaczyna się sypać. Zaczyna być nieszczerze i niewygodnie, i niezręcznie. Irytująco.
Dlatego uważam, że fatalnym pomysłem jest zapraszanie na początek TAKIEJ imprezy władz świeckich, czy kościelnych - bo oni uprawiając tam autoreklamę są nieszczerzy i nie na miejscu. Dlatego po tegorocznym Orszaku OBOK świetnych emocji i kupy radości - pozostało też nieco niesmaku.
Bo w tym roku organizatorzy poprosili jedną z młodych, twórczych grup Szczecina o ogarnięcie "części artystycznej" Orszaku. Grupa skądinąd fajna, swoją działkę artyzmu przygotowała zacnie i na poziomie. Ale to "ogarnianie"...
Ujmę to tak: pożar w zamtuzie to przy tym szczyt uporządkowania i myśli logistycznej.
Żeby podać tylko conajciekawsze kwiatki: braliśmy udział (Inko i Huginni) w scenie walki dobra ze złem. W sumie spektakl rozpisany na dwa teatry ognia, dwie grupy odtwórstwa historycznego, dwóch szczudlarzy plus kilku wolontariuszy nieznanego pochodzenia.
Dwa tygodnie przed imprezą koordynatorka nie wiedziała jeszcze (bo nie zapytała) ilu ma ludzi, w jakich kostiumach z jakim sprzętem płonącym/bronią. Ale pisała scenariusz wg własnej wizji.
O spotkaniu organizacyjnym nie poinformowano conajmniej 2 z 4 zespołów. Podobnie o próbie generalnej.
Trzy dni przed "godziną w" koordynatorka była przekonana, że Wikingowie i zakonnicy to jedna grupa.
Półtora tygodnia przed imprezą powstał scenariusz, którego organizatorzy nie przyjęli (a który obejmował gaszenie żywych ludzi za pomocą gaśnicy).
Dzień przed Sylwestrem powstał "scenariusz ostateczny" - przeczytałam go w pierwszy dzień Nowego Roku.
Wyglądał jak tworzony w minutę na jednym kolanie i obejmował rzucanie papierem toaletowym (!), występ aktorów teatrów OGNIA bez ognia (!!), i tekst, że "na koniec jakiś Wiking może wyskoczyć i pomachać płonącym mieczem" (!!!).
Tu następuje ciąg wydarzeń na które litościwie spuszczę zasłonę milczenia.
Koniec końców doprowadziliśmy do stanu, kiedy scena odbyła się wg. scenariusza mocno zmienionego (przeze mnie), z udziałem wszystkich grup (doinformowywanych głównie przeze mnie) i z którego wszyscy - biorący udział, organizatorzy i (przede wszystkim!) widzowie byli zadowoleni.
Tylko qrcze jakoś mi przykro, że kogoś nie stać było na okazanie minimum dobrej woli, poszanowania dla cudzego zaangażowania, pracy i uczuć. Ja cholernie nie lubię marnowania energii. Czyjejkolwiek. A mojej zwłaszcza.
Zgodziliśmy się wystąpić w Orszaku dla idei. Na własny koszt i z dziką ochotą. Z radością. Chcąc dać to, co możemy najlepszego. A potraktowano nas jak płatnych roboli, albo wręcz popychadła do przestawiania z kąta w kąt (to, że się nie daliśmy, to inna bajka ;) ).
Łyżka dziegciu w beczce miodu.
Mniej niż łyżka w sumie, bo bawiliśmy się zacnie. Było radośnie i rodzinnie. Było gorąco i podniośle. Energetycznie. Cudownie. Do zobaczenia za rok.
Bo kochanka nie tak łatwo zniechęcić, a miłości nic nie stłamsi :D
Pin It Now!
I nic dziwnego, skoro amator to miłośnik, ktoś oddany czemuś, a z łaciny - kochanek. Trudno wszak wymagać od kochanka chłodnej logiki i planowania pięćdziesięciu ruchów naprzód.
Jednakowoż pracę z amatorami wielbię, cenię i szanuję. Za to pełne emocjonalne zaangażowanie właśnie. Brak rutyny. Namiętność. Prawdę pobudek.
Dodatkowo, jako Siostra Chaosu, której bliska jest maksyma Kaczki Katastrofy, brzmiąca: "Porządek, porządek to wróg zwierządek." (patrz: "Pan Kuleczka" Wojciecha Widłaka - ostatnia transTatowa lektura Aurory), osoba której stan makówki najlepiej (i najdelikatniej) oddaje określenie "twórczy bajz..., eee... nieład" oraz wieczna, niepoprawna i niereformowalna AMATORKA - nie mam możliwości nielubienia takich działań właśnie.
Dlatego tez drugi już raz wzięłam udział w organizacji szczecińskiego Orszaku Trzech Króli. To rewelacyjna impreza rodzinna, której inicjatorami są rodzice maluchów z jednego przedszkola, wciągający w zabawę resztę wszechświata.
W jej fantastycznej, ciepłej, pełnej wzajemnej sympatii atmosferze nie razi i nie irytuje zamieszanie ani rozgardiasz. Wiadomo, że każdy jest tu bo chce, bo czuje ideę i stara się ze wszystkich sił, żeby było jaknajfajniej.
Ale... No musiało qrcze, cholera, porca miseria, pojawić się to nieszczęsne ALE.
Czasem do takiej radośnie amatorskiej ekipy dołącza się ktoś z całkiem innej bajki. Bo musiał. Bo mu kazali. Bo chce się zrealizować i wypromować. I wtedy atmosfera zaczyna się sypać. Zaczyna być nieszczerze i niewygodnie, i niezręcznie. Irytująco.
Dlatego uważam, że fatalnym pomysłem jest zapraszanie na początek TAKIEJ imprezy władz świeckich, czy kościelnych - bo oni uprawiając tam autoreklamę są nieszczerzy i nie na miejscu. Dlatego po tegorocznym Orszaku OBOK świetnych emocji i kupy radości - pozostało też nieco niesmaku.
Bo w tym roku organizatorzy poprosili jedną z młodych, twórczych grup Szczecina o ogarnięcie "części artystycznej" Orszaku. Grupa skądinąd fajna, swoją działkę artyzmu przygotowała zacnie i na poziomie. Ale to "ogarnianie"...
Ujmę to tak: pożar w zamtuzie to przy tym szczyt uporządkowania i myśli logistycznej.
Żeby podać tylko conajciekawsze kwiatki: braliśmy udział (Inko i Huginni) w scenie walki dobra ze złem. W sumie spektakl rozpisany na dwa teatry ognia, dwie grupy odtwórstwa historycznego, dwóch szczudlarzy plus kilku wolontariuszy nieznanego pochodzenia.
Dwa tygodnie przed imprezą koordynatorka nie wiedziała jeszcze (bo nie zapytała) ilu ma ludzi, w jakich kostiumach z jakim sprzętem płonącym/bronią. Ale pisała scenariusz wg własnej wizji.
O spotkaniu organizacyjnym nie poinformowano conajmniej 2 z 4 zespołów. Podobnie o próbie generalnej.
Trzy dni przed "godziną w" koordynatorka była przekonana, że Wikingowie i zakonnicy to jedna grupa.
Półtora tygodnia przed imprezą powstał scenariusz, którego organizatorzy nie przyjęli (a który obejmował gaszenie żywych ludzi za pomocą gaśnicy).
Dzień przed Sylwestrem powstał "scenariusz ostateczny" - przeczytałam go w pierwszy dzień Nowego Roku.
Wyglądał jak tworzony w minutę na jednym kolanie i obejmował rzucanie papierem toaletowym (!), występ aktorów teatrów OGNIA bez ognia (!!), i tekst, że "na koniec jakiś Wiking może wyskoczyć i pomachać płonącym mieczem" (!!!).
Tu następuje ciąg wydarzeń na które litościwie spuszczę zasłonę milczenia.
Koniec końców doprowadziliśmy do stanu, kiedy scena odbyła się wg. scenariusza mocno zmienionego (przeze mnie), z udziałem wszystkich grup (doinformowywanych głównie przeze mnie) i z którego wszyscy - biorący udział, organizatorzy i (przede wszystkim!) widzowie byli zadowoleni.
Tylko qrcze jakoś mi przykro, że kogoś nie stać było na okazanie minimum dobrej woli, poszanowania dla cudzego zaangażowania, pracy i uczuć. Ja cholernie nie lubię marnowania energii. Czyjejkolwiek. A mojej zwłaszcza.
Zgodziliśmy się wystąpić w Orszaku dla idei. Na własny koszt i z dziką ochotą. Z radością. Chcąc dać to, co możemy najlepszego. A potraktowano nas jak płatnych roboli, albo wręcz popychadła do przestawiania z kąta w kąt (to, że się nie daliśmy, to inna bajka ;) ).
Łyżka dziegciu w beczce miodu.
Mniej niż łyżka w sumie, bo bawiliśmy się zacnie. Było radośnie i rodzinnie. Było gorąco i podniośle. Energetycznie. Cudownie. Do zobaczenia za rok.
Bo kochanka nie tak łatwo zniechęcić, a miłości nic nie stłamsi :D
4 komentarze:
klucze:
dzieci,
Huginns Hird,
Inko Gni To,
krewni i znajomi Królika,
książki,
ludzie,
małżeństwo,
Mąż,
My,
NGO,
PoTworzenie,
Przemek,
Szczecin,
Teatr Ognia,
wiara,
zdjęcia
klucze:
dzieci,
Huginns Hird,
Inko Gni To,
krewni i znajomi Królika,
książki,
ludzie,
małżeństwo,
Mąż,
My,
NGO,
PoTworzenie,
Przemek,
Szczecin,
Teatr Ognia,
wiara,
zdjęcia
czwartek, 5 stycznia 2012
Przybywajcie!!!
czwartek, 29 grudnia 2011
Szybki przegląd wszystkiego
- U ortopedy byłyśmy, o chuście nic nie wspomniał. Jej Maleńkość jest prosta, gdzie powinna być prosta i zaokrąglona tam gdzie przewidziano. Biodra w idealnym porządku. Nawrzeszczała na lekarza, że śmiał ją wymazać jakimś śluzem i jeszcze kazał Mamie unieruchomić. Za to pielęgniarka zachachmęciła nam książeczkę zdrowia! I musimy odtwarzać, pytanie, czy do jutra się uda, bo jutro do homeopatki się wybieramy.
- 6 stycznia będziemy tu (z Inko i Huginnami):
- Maleńki Bukłaczek (na mleko) przechodzi sama siebie. W drugi dzień Świąt znaleźliśmy ją w łóżku leżącą w poprzek, podczas gdy pamiętam dokładnie, że kładłam ją wzdłuż i absolutnie nie jest to efekt mojego niewyspania.
Piska z radości. Śmieje się i gada do Tatki, i wodzi za nim oczyma. Raz nawet się od mlekopodajnika oderwała, bo znikł jej z pola widzenia. Była mocno podejrzliwa, kiedy Tata mówił do niej z jakiegoś małego ustrojstwa (telefon).
Śmieje się w głos i guga do mnie. Raz obudziła się i leżała cichutko w koszyku, ale już zaczynała denerwować. Podeszłam, żeby wziąć Ją na ręce, a Ona próbowała się roześmiać i rozpłakać jednocześnie. Zapiera mi dech, obłędna Moja.
Śmieje się i chwyta mlekopodajnik.
Śmieje się do babć, ciotek i Wuja. Śmieje się do wszystkiego. Do półki nad łóżkiem, do Niedźwiedzia Nefbjorna, do lampki nocnej, do Lwa Leonidasa (zwłaszcza, jak go Przemek "animuje"), do tubki z maścią majerankową, do Owcy Onomatopei, do choinki, do Osła Onufrego i nawet do zakraplacza, jak ma zapchany nosek. Gada nawet sama do siebie. Zazulka-Kukawka.
Machając kończynami potrafi pacnąć się z całej siły w czoło. Umie stopą chwytać nas za koszulki.
Wie, że jak rozpinam bluzkę, to dostanie jeść (przestaje się wściekać), jak Przemek kładzie ją w łazience - to będzie prysznic (zaczyna śmiać się do kaloryfera i gadać do ręczników). Kiedy budzi się w nocy - uspokaja się, kiedy pogłaskać Ją po głowie.
Dziś po ostatnim nocnym karmieniu (ok. 5 rano) odłożyłam ją na nasz materac, kawałek od siebie (jakieś 15-20cm) i odwróciłam się, coby przytulić niedopieszczonego Małżonka. I zasnęłam. Kiedy obudził nas budzik, poczułam, że coś mnie smyra po plecach, a kiedy się (ostrożnie!) odwróciłam - coś małego i rozkosznie cieplutkiego usiłowało skompresować swój nos z moim biustem!
Nie mam pojęcia, jak Ona tę głowę przetaszczyła (bo pupa została na miejscu)! Najpierw się wzruszyłam, że Dziecię dokonało cudów heroizmu, bo się przytulić chciało, ale mlaskanie i dziobanie szybko wyjaśniły mi jaką motywacją kierowała się Wędrowniczka przez połacie Materaca. Ehhh naiwna matko!
- Jutro jedziemy też do Klubu Kangura (nowa ekipa przejęła władzę ;) ) i z babeczkowymi podziękowaniami do szpitala (tylko dla tych, co im się należy ;) )
- I znów ktoś mi skurczył śpiochy!
- Dieta matki karmiącej to jakiś mit jest i bzdura. Zdrowo jeść trzeba zawsze i tyle. W Święta jadłam wszystko (po za karpiem, z przyczyn smakowych i humanitarnych) i obie mamy się dobrze! Ha!
Jam pazerna jest. Mam mnóstwo zachcianek. Ale nawet jeśli nie otrzymam już nic - to i tak będę miała WSZYSTKO czego potrzebuję. Siebie i Jego i Ją. I wielkie, WIELKIE szczęście.
Czego w nowym i wszystkich kolejnych rokach i Wam (niegramatycznie) życzę :) Pin It Now!
11 komentarzy:
klucze:
Aurora,
blogi,
Dom,
dzieci,
Huginns Hird,
Inko Gni To,
krewni i znajomi Królika,
kuchnia,
ludzie,
małżeństwo,
marzenia,
Mąż,
My,
Przemek,
Przyjaciele,
Szczecin,
wiara,
zdrowie
klucze:
Aurora,
blogi,
Dom,
dzieci,
Huginns Hird,
Inko Gni To,
krewni i znajomi Królika,
kuchnia,
ludzie,
małżeństwo,
marzenia,
Mąż,
My,
Przemek,
Przyjaciele,
Szczecin,
wiara,
zdrowie
środa, 28 grudnia 2011
Blask
Ja wiem, że można Święta spędzić w dresie i jedząc kupne pierogi, za to bez stresu i w świętym spokoju. Ja nawet jestem w stanie dostrzec w takiej modle spędzania Bożego Narodzenia nieco zalet. Ale to nie moje Święta byłyby. Ja - wybaczcie mi wszystkie dbające o siebie, feministyczne i wyzwolone - ja wolę nie dospać, nie napisać notki na blogu, wnerwić się pięćset razy, paść z wyczerpania na pysk i naderwać kręgosłup.
Nie dlatego, że "tradycja", że "wypada", czy żeby kogokolwiek zadowalać. Ja to wole uczynić dla własnej ekstazy. Na widok doskonale eklektycznej choinki, na której są wysmakowane bombki, ozdoby czynione ręcznie przez trzy pokolenia kobiet, cukierki, ciasteczka, pierniki, orzechy, frywolitki, szyszki, światełka i akurat-w-sam-raz dobrana (przez Przemka) ilość włosów anielskich (lawety, jak stwierdził znajomy dzieć). Dla dzikiej satysfakcji, jakiej doznaję na widok pięknie ubranego i jęczącego pod przysmakami stołu. Euforii, w jaką wprawiają mnie świąteczne zapachy. Ja to mogę okupić nawet przedświątecznym powarkiwaniem na Męża. On z kolei zdecyduje się na podobne wyrzeczenia dla wysprzątanego na błysk mieszkania :D (wcale nie na błysk, no co ty, po wierzchu przejechane). Może to i powierzchowne. Prawie na pewno.
Ale to moje zmęczenie i moja euforia, więc po za Mężem - nic nikomu do tego. Ja tak chcę i tyle :D Raz na jakiś czas mogę pocierpieć w imię piękna :D
Inna sprawa, że w tym roku pojechaliśmy po bandzie. Menu naszej imprezy nieco nas przerosło. Po za barszczem, który tradycyjnie już kisze na lewobrzeżną (Żukowską&ską) Wigilię (jako pierwsza po prababci, której się to udało - mama i babcia zrezygnowały po pierwszej próbie, a ja wymiatam :D) mieliśmy do przygotowania całą imprezę pierwszo-dniowo-świąteczną (na 14 osób licząc Aurorę), na której menu złożyły się (a tak, chwalę się, bom z nas dziko dumna :D):
- pierogi z makiem
- pierogi z kapustą i grzybami (przy współudziale Kaszydła)
- kapusta z grochem w wersji postnej i sytnej
- jajka z kawiorem
- śledzie w oliwie
- śledzie w jogurcie
- sałatka jarzynowa
- ucha (zupa rybna)
- gęś marynowana w winie, faszerowana kaszą gryczaną
- piernik piwny w dwu wersjach
- orzechowiec
- pieczone jabłka
 |
| (krajobraz po bitwie ;) - przed nie zdążyłam z aparatem) |
Wigilia była rodzinna, ciepła, jak zawsze spóźniona i lekko zabiegana aż do momentu zasiądnięcia za stołem (najpierw jednym, potem drugim), obfita w prezenty i życzenia.
Impreza nasza była nerwowa jak mysz w klatce z 12 kotami, ale ostatecznie satysfakcjonująca, kolędująca i tłoczna :D
Drugi dzień - tradycyjnie rozpoczęty w lesie Rajdem Herbacianym, na którym z roku na rok coraz liczniej prezentowane jest pokolenie Aurorowe. Potem (też tradycyjnie) obiad u Mamy.
 |
| Popełnione przez Męża i Tatę |
A potem był w końcu wieczór taki, jak być powinien. Cichy i błogi, w mroku rozświetlonym lampkami choinki, przy lampce wina/soku porzeczkowego i świecach, w cieple i bliskości, ze śmiechem Dziecka.
I wiecie, są takie uśmiechy, jest taki wilgotny blask oczu, których nie da się opisać i uwiecznić na zdjęciu. Których piękno jest ulotne jak zapach jodłowych gałązek i kruche jak opłatek, miękkie jak włoski na małej główce, i niezapomniane jak Miłość.
I takiego piękna Wam życzę dalecy znajomi i bliscy nieznani, przyjaciele oraz krewni królika, stali bywalcy i przypadkowi przechodnie i Tobie, która sama nie wiesz, co tu robisz.
Z okazji Świąt, co już minęły, a przecież trwają w tej jednej małej chwili. Z całego, przepełnionego wdzięcznością serca.
Wiewi00ra Pin It Now!
9 komentarzy:
klucze:
Aurora,
Dom,
Familia,
hand-made,
krewni i znajomi Królika,
kuchnia,
małżeństwo,
marzenia,
Mąż,
My,
noc,
ogień,
Przemek,
Przyjaciele,
słowo,
wiara,
zdjęcia
klucze:
Aurora,
Dom,
Familia,
hand-made,
krewni i znajomi Królika,
kuchnia,
małżeństwo,
marzenia,
Mąż,
My,
noc,
ogień,
Przemek,
Przyjaciele,
słowo,
wiara,
zdjęcia
czwartek, 22 grudnia 2011
Ja pierniczę, dawanie w kość i wzruszenia
Ja pierniczę! I nie zamierzam na razie przestawać ;)
Po raz pierwszy zapraszamy do siebie Familię w pierwszy dzień Świąt (Wigilię tradycyjnie dzielimy pomiędzy lewo i prawobrzeżną imprezę). W związku z tym wzięłam się (nie bez satysfakcji) za kucharzenie (przepisy naturalnie, sukcesywnie dorzucać będę do Wiedźmienia). Zaczęłam od kiszenia barszczu oraz wypiekania piernika, z przyczyn technicznych, a także, żeby wprawić się w nastrój sztachając boskim aromatem :)
Skok rozwojowy daje Nam nieco w kość. Krzyżową konkretnie. Bo w momentach marudności Maleńka Cesarzowa nie uznaje innych opcji niż noszenie w jedynej słusznej (w tym momencie i przez nią wybranej) pozycji. Odwoływanie się do zdrowego rozsądku, uczuć wyższych, groźby i obietnice nie skutkują. Chwała chuście :D:D:D To jedyna obecnie znana metoda poskramiania PotwOrki.
Dostałam (via Internet) dwa listy.
Pierwszy od Koleżanki z przedszkola. Spotkanej potem w liceum (2 lata w jednej klasie), od tamtej pory nie widzianej (acz zachowanej we wdzięcznej pamięci). Z listy obserwujących wiedziałam, że czytuje Chabazie. A teraz dostałam od niej cudowny list, pełen ciepłych i przemiłych słów o moim pisaniu. To jest właśnie dla mnie kwintesencja Świątecznego Obdarowywania. Bo przecież swoje podobanie mogła zachować dla siebie. Mogło jej się nie chcieć przelewać "podobania" na monitor. Ale jej się chciało. I przelała. I wprawiła mnie w zawstydzenie, i wzruszenie przyjemne bardzo :)
Dziękuję.
Drugi od Przyjaciela. Dawno nie widzianego, bo nasze ścieżki rozeszły się w różne strony. Intymny i mówiący o tym, co ważne. O przyjaźni i dobrych myślach, dobrych życzeniach. Piękny w formie. :)
Dziękuję.
Listy to przepiękna rzecz jest. Niezwykłe zjawisko. Lubię pisać i lubię dostawać. To taka forma, nad którą trzeba pomyśleć. Nie można (nie należy) wrzucać w nie byle jak i byle czego. To jak z dobrą potrawą :)
I tą zręczną kulinarną klamrą, nawiązującą do początku mojej notatki, zamykam temat i wyruszam z Dzieciem moim do ortopedy. Myślicie, że zmiesza mnie z pośniegowym błotem w związku z chustą?
P.S. Na deser Lew Leon(idas) kocim zwyczajem lubiący wygrzewać się w ciepłych miejscach. Zwłaszcza po dobrym pranku ;)
Pin It Now!
Po raz pierwszy zapraszamy do siebie Familię w pierwszy dzień Świąt (Wigilię tradycyjnie dzielimy pomiędzy lewo i prawobrzeżną imprezę). W związku z tym wzięłam się (nie bez satysfakcji) za kucharzenie (przepisy naturalnie, sukcesywnie dorzucać będę do Wiedźmienia). Zaczęłam od kiszenia barszczu oraz wypiekania piernika, z przyczyn technicznych, a także, żeby wprawić się w nastrój sztachając boskim aromatem :)
Skok rozwojowy daje Nam nieco w kość. Krzyżową konkretnie. Bo w momentach marudności Maleńka Cesarzowa nie uznaje innych opcji niż noszenie w jedynej słusznej (w tym momencie i przez nią wybranej) pozycji. Odwoływanie się do zdrowego rozsądku, uczuć wyższych, groźby i obietnice nie skutkują. Chwała chuście :D:D:D To jedyna obecnie znana metoda poskramiania PotwOrki.
Dostałam (via Internet) dwa listy.
Pierwszy od Koleżanki z przedszkola. Spotkanej potem w liceum (2 lata w jednej klasie), od tamtej pory nie widzianej (acz zachowanej we wdzięcznej pamięci). Z listy obserwujących wiedziałam, że czytuje Chabazie. A teraz dostałam od niej cudowny list, pełen ciepłych i przemiłych słów o moim pisaniu. To jest właśnie dla mnie kwintesencja Świątecznego Obdarowywania. Bo przecież swoje podobanie mogła zachować dla siebie. Mogło jej się nie chcieć przelewać "podobania" na monitor. Ale jej się chciało. I przelała. I wprawiła mnie w zawstydzenie, i wzruszenie przyjemne bardzo :)
Dziękuję.
Drugi od Przyjaciela. Dawno nie widzianego, bo nasze ścieżki rozeszły się w różne strony. Intymny i mówiący o tym, co ważne. O przyjaźni i dobrych myślach, dobrych życzeniach. Piękny w formie. :)
Dziękuję.
Listy to przepiękna rzecz jest. Niezwykłe zjawisko. Lubię pisać i lubię dostawać. To taka forma, nad którą trzeba pomyśleć. Nie można (nie należy) wrzucać w nie byle jak i byle czego. To jak z dobrą potrawą :)
I tą zręczną kulinarną klamrą, nawiązującą do początku mojej notatki, zamykam temat i wyruszam z Dzieciem moim do ortopedy. Myślicie, że zmiesza mnie z pośniegowym błotem w związku z chustą?
P.S. Na deser Lew Leon(idas) kocim zwyczajem lubiący wygrzewać się w ciepłych miejscach. Zwłaszcza po dobrym pranku ;)
3 komentarze:
klucze:
Aurora,
blogi,
Dom,
Familia,
krewni i znajomi Królika,
kuchnia,
ludzie,
małżeństwo,
marzenia,
Mąż,
My,
Przemek,
Przyjaciele,
słowo,
wiara,
zdjęcia,
zdrowie
klucze:
Aurora,
blogi,
Dom,
Familia,
krewni i znajomi Królika,
kuchnia,
ludzie,
małżeństwo,
marzenia,
Mąż,
My,
Przemek,
Przyjaciele,
słowo,
wiara,
zdjęcia,
zdrowie
wtorek, 8 listopada 2011
Retrospekcja cz. II: dwie bardzo długie noce
Pielęgniarka z noworodków:
-To ja zabieram dziecko do umycia i przebrania.
My:
- Nie, poradzimy sobie sami.
Święte oburzenie i mega foch. Z krzykiem nieomalże:
- To ma taka brudna leżeć? Taką upaćkaną mam ją zostawić? Tu jej nie będę myć.
- PORADZIMY SOBIE.
Poszła. Obrażona śmiertelnie była do końca swojej zmiany. Ostentacyjnie nie proponowała nam absolutnie żadnej pomocy przy czymkolwiek. Chyba była rozczarowana, że ani jej nie potrzebowaliśmy, ani nie prosiliśmy o nic.
Przemek pierwszy mył Małą, ubierał, nawet przystawiał do piersi. Mojej, ale swoimi rękoma - jak próbowałam zrobić cokolwiek to aparatura wyła, przylatywały pielęgniarki i wrzeszczały, że jak kroplówka nie zejdzie, to mnie nie wypiszą, że one po operacji muszą mnie monitorować i w ogóle, w ogóle... Olałam.
Mała ssała ładnie, chociaż pokarmu to tam były ilości śladowe.
Wróciło czucie, pojechaliśmy na połóg.
Patrzymy i dotykamy. Jesteśmy tu i teraz. Tyle. Aż tyle.
Młoda ma jechać na szczepienie. Szczepionki szpitalne przeciw żółtaczce (refundowane) dają mniejszą odporność. Chcieliśmy kupić lepszą wersję, ale nie zdążyliśmy. Załatwiamy na szybko receptę, ustalamy, że Przemek pojedzie i kupi, a neonatolog zgadza się zaczekać kilka godzin. Pojechał.
Zabierają Małą na badania. Nie ma jej. Trochę. Nie długo. Za długo.
Przychodzi neonatolog. Mała ma niską saturację i wolne tętno. Poprawia się "leniwie". Może to być kwestia adaptacyjna po cesarce, ale może też wszystko inne. Musi zostać na obserwacji na noworodkach. Podłączona do monitorka. Jutro i pojutrze badania. Czy mam jakieś pytania?
Świat pęka.
Czy mogę być z Nią?
Może Pani karmić i zaglądać do dziecka kiedy Pani chce.
Dobrze, że jest Mama. Nie rozpadam się całkiem, tylko prawie.
Wraca Przemek. Muszę mu opowiedzieć co się stało. Jedziemy na noworodki. Mała leży w łóżeczku i śpi. Podłączona do piszczącego monitora. Czy to musi tak głośno piszczeć? Musi. Siedzimy, głaszczemy, patrzymy. Na Małą. Na monitor. Na Małą. Mijają godziny. Przystawiam Małą do piersi. Pokarmu nadal śladowe ilości. Zalewam się herbatką laktacyjną. Może zadziała. Może placebo. Przemek musi jechać do domu.
Zjeżdżam na dół, bo pielęgniarki grożą, że podłączą mnie pod kroplówkę na stałe i nigdzie nie będę mogła jeździć. Czekam aż wykapie co ma wykapać. A jeśli Ona płacze. A jeśli się boi. A jeśli...
Wykapało. Proszę, żeby zawiozły mnie na górę. Czekam kwadrans i jeszcze słyszę jakieś marudzenie, że położna nie może na mnie czekać i że mam się pospieszyć. Akurat przystawiam Małą. Mówię, że zejdę sama. Jedna pierś, druga. Mała trochę marudzi. Czujnik się odkleja i aparat wyje. Pielęgniarka stwierdza, że mam mało pokarmu i będziemy dopajać. Mówię, że nie chcę dopajania i dokarmiania, ani nie zgadzam się na podawanie smoka. Wiesza na łóżeczku kartkę "nie podawać smoczka".
Siedzę z Małą na rękach na szpitalnym krześle. Kręgosłup jest kolumną bólu. Zgasiłam światło (co to za idiotyzm, żeby noworodek spał przy zapalonym??!!). Każda wchodząca pielęgniarka proponuje, że je zapali. Przewijam. Przychodzi lekarka. Może jutro Mała wróci do mnie.
Wołają mnie z dołu. Schodzę. Dzwonią z góry, że Mała głodna. Jadę. Chcę karmić na żądanie, mają dzwonić o każdej porze. Dzwonią. Dobrze! Tylko te minuty, kiedy ledwo idę do windy wiedząc, że Ona tam płacze. I ten czas, kiedy każą mi spać, grożąc kroplówkami i brakiem pokarmu. Odwadniam się przez oczy. Zadzwoniłabym do Przemka. Nie zadzwonię, bo tylko będzie mu ciężej. Zasypiam. Wołają. Jadę. Karmię. Siedzę i patrzę, aż prawie zasypiam z głową w łóżeczku. Wyrzucają mnie na dół. Zjeżdżam. Zasypiam. Wiem, że ma opiekę, że nikt jej nie zrobi krzywdy. Każą mi korzystać i odpocząć. Ale jej tam nikt nie tuli i nie całuje. Tam nie ma nikogo, kto ją kocha!
Dzwonią. Mała tęskni.
Rano przyjeżdża Przemek. Patrzymy, obserwujemy, jesteśmy razem. Mijają godziny.
Stan Małej bez zmian. Nie ma niebezpieczeństwa, ale nie ma i poprawy. Badania będą we wtorek i środę (bo święta, bo specjalista musi dojechać, bo coś tam). Dziś mi jej nie oddadzą.
Mijają godziny. Przemek musi jechać, musi jeszcze zrobić dla nas jakieś zakupy.
Pokarmu nadal krople. Mała opróżnia jedną pierś i drugą, i marudzi. Pielęgniarki mówią o glukozie i sztucznym mleku. Dzwonię do znajomej doradczyni laktacyjnej.
- "Jak nie straciła 7% masy, to nie dopajaj."
Pytam ile mała waży. Nie wiedzą, na wieczornym obchodzie będzie ważenie. To niedługo. Przychodzi znajoma lekarka.
- Dopajaj, bo się odwodni.
Przystawiam. Mała płacze. Dopajam. Mam poczucie krzywdy, klęski. Bezradności. Za oknem jest ciemno. Do sali wchodzą i wychodzą pielęgniarki. Patrzę na Nią. Tulę. Prawie spadam z krzesła.
Kąpią ją. Wiem, że nie robią jej krzywdy, ale drze się wniebogłosy.
Ważenie. Do utraty 7% brakuje 10 gram. Proszę o rozmowę z lekarzem.
Przychodzi po półgodzinie. Może dłużej. Wyraźnie zniecierpliwiona babka. Pytam, czy jest zła, że ją o coś pytam.
Głupio jej się widocznie robi, usiłuje być miła. Nie wychodzi jej.
- Och, bo przy tych przypadkach, które tu mamy to jest takie błahe!
Ja wiem, że są większe tragedie na litość, ale nie wiem co jest mojemu dziecku, nie mogę mieć go przy sobie, nie mogę go nakarmić. Nie mam też siły tłumaczyć się tej idiotce.
- W takim razie dziękuję, nie będę Pani odrywać od obowiązków.
Wyraźna konsternacja.
- No ale ja nie wiem, co mam Pani powiedzieć. Może Pani jutro dostać pokarm, ale jak dziecko przez noc spadnie więcej, to trzeba będzie podłączać do kroplówki.
Mija czas. Mała głodna. Jedna pierś. Druga. Płacz. Pierwsza. Druga. Ryk. Moje dziecko płacze z głodu. Proszę o butelkę. Mała opróżnia ją w kilka sekund i zasypia. Kiedy ją odkładam płacze i szuka czegoś do ssania. Biorę ją na ręce (mięśnie już mi się trzęsą). Tulę, kołyszę. Zasypia. Odkładam. Wrzask, kłapanie buzią. Odkleja się czujnik. Wpada pielęgniarka. To co, dajemy smoka?
Mają tu smoki od butelki. Dziurawe. Zapychają je gazikiem.
Nie. Spróbuję jeszcze.
Tulę, lulam, kołyszę.
Odkładam. Spokój. Doszłam do drzwi. Płacz. Nie mogę. Wracam biegiem. Proszę o smoka.
Lecę z nóg. Każą mi iść na oddział. Ustalamy, że w nocy jak będzie głodna zadzwonią po mnie, przystawię i dopiero potem podam (Ja podam!) butelkę. Idę na dół.
Rano budzę się sama. Całą noc nikt po mnie nie zadzwonił! Ogarniam się, żeby iść na górę, kiedy dzwoni mama, że Ora właśnie do mnie jedzie. Zatrzymają nas do badań we środę, ale Mała może już być ze mną.
Jeszcze raz tego dnia podaję butelkę (w nocy małpy nakarmiły ją same). Potem pokarmu pojawia się tyle, że mała najada się jedną piersią. Przyjeżdża Przemek. Jesteśmy.
C.D.N. Pin It Now!
niedziela, 6 listopada 2011
Retrospekcja cz. I: Chcesz rozśmieszyć Boga?
Skurcze od pierwszej. Co pół godziny - 20 min - 15 - 20 - 30. Oddycham, jak mnie uczono. Jeszcze nie boli. Przemek wrócił z pracy. Śmiejemy się, że dojdzie do 10min, pojedziemy do szpitala i się uspokoi. Pakujemy wszystko co potrzebne.
23.00 Skurcze co 10 - 15 - 20min. Dochodzimy do wniosku, że jednak się rozejdzie po kościach i idę pod prysznic.
Do północy skurcze regularnie co 10min. Sms'y do mam. No to jedziemy.
Światła samochodu robią tunel w nocy i w lesie. Dziki na poboczu. Śmiejemy się (jeszcze mogę się śmiać w skurczu).
- Czy dla Ciebie to teraz jest bardziej realne?
- Ani trochę.
- To tak jak dla mnie.
Koło pierwszej jesteśmy w szpitalu. Już boli, ale znośnie. Formalności, papiery. Badanie.
- Ależ Pani jest stworzona do rodzenia! Rozwarcie na 6. Nie, na 7! Przy takiej akcji skurczowej! Nic tylko rodzić.
- Mam plan porodu.
- To już na porodówce.
- Czy jest na dyżurze jakaś położna odbierająca porody w wodzie?
- Jest.
USG
- Dziecko tak się ułożyło, że trudno ocenić, ale to może być nawet 4 500. Główka na razie wysoko.
Konsultacja z drugim lekarzem.
- Nic nie widać, ale duże dziecko. Poród w wodzie wykluczony.
Mama jedzie.
Porodówka
Papiery, formalności.
- Mam plan porodu zatwierdzony przez prowadzącego.
- Ja Pani nie będę przeszkadzała rodzić wg. planu, a Pani niech mi nie każe tego czytać.
Przemek jest przy mnie. Boli bardzo. Ale wciąż do zniesienia. Nie myśleć, oddychać. Chodzę i oddycham.
KTG - muszę leżeć. Muszę się wspiąć na łóżko nie robione z myślą o długości moich nóg. Jak leżę boli jak cholera. Oddychać, nie myśleć. Badanie. Główka wciąż wysoko.
Za ścianą rodzi inna kobieta. Co jakiś czas wydaje lekki okrzyk.
- Ciekawe, czy ja też tak będę?
Śmiejemy się (między skurczami).
Mama dojeżdża.
Nakłucie pęcherza, żeby przyspieszyć schodzenie główki.
Pytają nas, czy zgodzimy się oddać krew pępowinową do banku (takiej wspólnej puli). Zgadzamy się. Boli mocno. Idę pod prysznic. Przemek sprawdza co chwilkę, czy wszystko ok.
Wychodzę, bo kręci mi się w głowie. Klękam na sako, opierając się o łóżko. Przemek masuje mi plecy. Pomaga, dopóki skurcz się nie nasili.
Chodzę. Klękam. Pod prysznic. Wyjść. Nie dam rady.
- Przemeeek!
Wychodzę. Leżę. Chodzę.
- Chce Pani środek przeciwbólowy?
- Nie.
- Potem może nie zadziałać.
- Nie.
Boli. Wdech. Dla Niej. Do brzucha. Dla mnie. Głęboko,
Wydech. Wściekły, syczący. Przeciw wszechświatowi, który boli. Nie myśl, oddychaj. Przemek jest.
Klik, wyłącza mi się świadomość.
Klik, włączam się. Nadchodzi. Nie myśl, oddychaj. Wdech. Dla Niej. Wydech. Z jękiem. Klik...
Klik. Idzie. Oddychaj. Lekarka coś do mnie mówi. Nie słucham, oddycham. Boli. Krzyczę na nią. Przemek jest. Klik...
Klik.
- Która godzina?
- Szósta.
- Która???
- To ostatni moment, żeby środek przeciwbólowy zadziałał. Podać?
- ... Przemek?
- Nie wiem, Kochanie.
- Podać?
- Tak.
Podają. Działa przez kwadrans. Znowu boli.
- Główka wciąż wysoko. Tniemy?
- Mnie Pani pyta???!
Zaczynają się skurcze parte. Wołają szefa czegośtam (dyżuru? oddziału? nie pamiętam). Badanie.
- Proszę przeć.
Prę.
- Proszę Pani, główka w ogóle się nie opuszcza. Możemy jeszcze próbować, ale wątpię, żeby coś z tego było.
Boli. Wdech. Dla Niej, dla Niej, głęboko, resztką sił. Wydech. Z krzykiem. Przemek jest.
- Czy zgadza się Pani na cesarskie cięcie?
- Możecie mnie zabić. Zgadzam się.
Wleźć na cholernie wysokie łóżko. Boliiiiiiiiiiiiiii. Skurcz. Ktoś coś do mnie mówi. Anestezjolożka. O współpracy.
- Poczekamy aż minie skurcz.
(Boże, pierwsza inteligentna.)
- (pielęgniarka) Proszę docisnąć kolana i brodę do brzucha.
- (Widzisz kretynko ten brzuch!?)
- (anastezjolożka) To nie jest dla Pani dobra pozycja - proszę pomóc.
Dociskają mnie "ręcznie". Znieczulenie. Ulga. Mogę myśleć. Zasłaniają mi pole parawanikiem. Widzę Przemka w fartuchu, za szybą. Jest.
Nic nie czuję. Ani bólu, ani ruchu. Słyszę płacz. Pokazują mi Ją. Wielkie ciemne ślepka. Błękitnawa skóra. Przytulają do twarzy. Za krótko. Mieli mi ją położyć na brzuchu! Zabierają! Nie widzę Jej. Nie mam siły, nie umiem znaleźć słów, żeby zaprotestować. Słyszę jak krzyczy.
- Oddajcie mi Ją!!!
Neonatolożka jest oburzona moją bezczelnością.
Bełkoczę coś o kontakcie skóra do skóry. Mam wrażenie, że nikt mnie nie słyszy.
Widzę Przemka ze zdjętą maseczką, jak Ją przytula do twarzy. Obraz mi się rozmazuje. Mam mokre policzki.
Widzę Go jak chodzi w tę i z powrotem, przytulając Małą. Co jakiś czas znika za załomem ściany. Są... Znikają! Są... Są... Znikają. Są...
C.D.N... Pin It Now!
23.00 Skurcze co 10 - 15 - 20min. Dochodzimy do wniosku, że jednak się rozejdzie po kościach i idę pod prysznic.
Do północy skurcze regularnie co 10min. Sms'y do mam. No to jedziemy.
Światła samochodu robią tunel w nocy i w lesie. Dziki na poboczu. Śmiejemy się (jeszcze mogę się śmiać w skurczu).
- Czy dla Ciebie to teraz jest bardziej realne?
- Ani trochę.
- To tak jak dla mnie.
Koło pierwszej jesteśmy w szpitalu. Już boli, ale znośnie. Formalności, papiery. Badanie.
- Ależ Pani jest stworzona do rodzenia! Rozwarcie na 6. Nie, na 7! Przy takiej akcji skurczowej! Nic tylko rodzić.
- Mam plan porodu.
- To już na porodówce.
- Czy jest na dyżurze jakaś położna odbierająca porody w wodzie?
- Jest.
USG
- Dziecko tak się ułożyło, że trudno ocenić, ale to może być nawet 4 500. Główka na razie wysoko.
Konsultacja z drugim lekarzem.
- Nic nie widać, ale duże dziecko. Poród w wodzie wykluczony.
Mama jedzie.
Porodówka
Papiery, formalności.
- Mam plan porodu zatwierdzony przez prowadzącego.
- Ja Pani nie będę przeszkadzała rodzić wg. planu, a Pani niech mi nie każe tego czytać.
Przemek jest przy mnie. Boli bardzo. Ale wciąż do zniesienia. Nie myśleć, oddychać. Chodzę i oddycham.
KTG - muszę leżeć. Muszę się wspiąć na łóżko nie robione z myślą o długości moich nóg. Jak leżę boli jak cholera. Oddychać, nie myśleć. Badanie. Główka wciąż wysoko.
Za ścianą rodzi inna kobieta. Co jakiś czas wydaje lekki okrzyk.
- Ciekawe, czy ja też tak będę?
Śmiejemy się (między skurczami).
Mama dojeżdża.
Nakłucie pęcherza, żeby przyspieszyć schodzenie główki.
Pytają nas, czy zgodzimy się oddać krew pępowinową do banku (takiej wspólnej puli). Zgadzamy się. Boli mocno. Idę pod prysznic. Przemek sprawdza co chwilkę, czy wszystko ok.
Wychodzę, bo kręci mi się w głowie. Klękam na sako, opierając się o łóżko. Przemek masuje mi plecy. Pomaga, dopóki skurcz się nie nasili.
Chodzę. Klękam. Pod prysznic. Wyjść. Nie dam rady.
- Przemeeek!
Wychodzę. Leżę. Chodzę.
- Chce Pani środek przeciwbólowy?
- Nie.
- Potem może nie zadziałać.
- Nie.
Boli. Wdech. Dla Niej. Do brzucha. Dla mnie. Głęboko,
Wydech. Wściekły, syczący. Przeciw wszechświatowi, który boli. Nie myśl, oddychaj. Przemek jest.
Klik, wyłącza mi się świadomość.
Klik, włączam się. Nadchodzi. Nie myśl, oddychaj. Wdech. Dla Niej. Wydech. Z jękiem. Klik...
Klik. Idzie. Oddychaj. Lekarka coś do mnie mówi. Nie słucham, oddycham. Boli. Krzyczę na nią. Przemek jest. Klik...
Klik.
- Która godzina?
- Szósta.
- Która???
- To ostatni moment, żeby środek przeciwbólowy zadziałał. Podać?
- ... Przemek?
- Nie wiem, Kochanie.
- Podać?
- Tak.
Podają. Działa przez kwadrans. Znowu boli.
- Główka wciąż wysoko. Tniemy?
- Mnie Pani pyta???!
Zaczynają się skurcze parte. Wołają szefa czegośtam (dyżuru? oddziału? nie pamiętam). Badanie.
- Proszę przeć.
Prę.
- Proszę Pani, główka w ogóle się nie opuszcza. Możemy jeszcze próbować, ale wątpię, żeby coś z tego było.
Boli. Wdech. Dla Niej, dla Niej, głęboko, resztką sił. Wydech. Z krzykiem. Przemek jest.
- Czy zgadza się Pani na cesarskie cięcie?
- Możecie mnie zabić. Zgadzam się.
Wleźć na cholernie wysokie łóżko. Boliiiiiiiiiiiiiii. Skurcz. Ktoś coś do mnie mówi. Anestezjolożka. O współpracy.
- Poczekamy aż minie skurcz.
(Boże, pierwsza inteligentna.)
- (pielęgniarka) Proszę docisnąć kolana i brodę do brzucha.
- (Widzisz kretynko ten brzuch!?)
- (anastezjolożka) To nie jest dla Pani dobra pozycja - proszę pomóc.
Dociskają mnie "ręcznie". Znieczulenie. Ulga. Mogę myśleć. Zasłaniają mi pole parawanikiem. Widzę Przemka w fartuchu, za szybą. Jest.
Nic nie czuję. Ani bólu, ani ruchu. Słyszę płacz. Pokazują mi Ją. Wielkie ciemne ślepka. Błękitnawa skóra. Przytulają do twarzy. Za krótko. Mieli mi ją położyć na brzuchu! Zabierają! Nie widzę Jej. Nie mam siły, nie umiem znaleźć słów, żeby zaprotestować. Słyszę jak krzyczy.
- Oddajcie mi Ją!!!
Neonatolożka jest oburzona moją bezczelnością.
Bełkoczę coś o kontakcie skóra do skóry. Mam wrażenie, że nikt mnie nie słyszy.
Widzę Przemka ze zdjętą maseczką, jak Ją przytula do twarzy. Obraz mi się rozmazuje. Mam mokre policzki.
Widzę Go jak chodzi w tę i z powrotem, przytulając Małą. Co jakiś czas znika za załomem ściany. Są... Znikają! Są... Są... Znikają. Są...
C.D.N... Pin It Now!
Subskrybuj:
Posty (Atom)