Odezwa do Ciotek, Wujków i Babek czyli notatka absolutnie bezczelna i niegrzeczna

Wyobraźcie sobie, że otrzymujecie prezent. Nietani. Niebrzydki. Niebanalny. I zupełnie NieDlaWas. Bywa? Bywa!

Co wtedy uczynić? Ano najczęściej dziękuje się grzecznie, w zachwyt udawany twarz przyobleka, a potem magazynuje się "cudo" gdziebądź, bo sprzedać nie wypada, albo "przekazuje dalej" jeśli ma się mniej skrupułów.

Nieco inaczej ma się sprawa, jeśli to nasze dziecko jest prezentobiorcą. Pół biedy, jeśli pociecha ma lat tyle, że nie zauważy, że przyniesiona wczoraj przez ciotkę UpiorniePiszczącaIWściekleBłyskającaPoOczach machina dziś już w przyrodzie nie występuje. Gorzej, jak rozum już swój ma. Nie wydrzecie przecie (dym-dyRYM-dym) dziecku cukierka.

No i tu, jako rodzice mający pewne założenia dotyczące opieki i wychowania* Progenitury, mamy klops.

Bo nie każdy, działający w dobrej wierze, darczyńca musi mieć rozeznanie w naszych (tu jeden z moich ulubionych ostatnio cytatów) "teoriach srutu-tutu". A są i tacy podstępnicy, co teorie owe bojkotują i w %^^$#@ mają.

I teraz pytanie: czy jako rodzice mamy prawo oczekiwać od otoczenia WSPARCIA w naszych działaniach rodzicielskich? I oczekiwać od owego otoczenia SZACUNKU dla naszych decyzji?

Przypuszczam, że owszem.

Dlatego, Kochani, Cudowni i Wspaniali, Wujowie, Ciotki, Babki i Kuzynki, Rodzeni i Przyszywani, Krewni i Znajomi, Wszyscy Wy, którzy będziecie odwiedzać Aurorę w Dni Dziecka, chrzciny, urodziny, Boże Narodzenia, WielkieNoce, Zające, Mikołaje, rocznice rewolucji październikowej i w innych okolicznościach - jeśli chcecie obdarować ją czymś więcej, niż swoją najcenniejszą obecnością - pokornie prosimy!

Niech to nie będą słodycze, ani nic z solą.
Niech to nie zawiera E, polepszaczy, aromatów, barwników i innych "cudowności".
Jeśli zabawka, to może coś stąd? (hasło: pumpernikiel)

Albo przyjdźcie po prostu z uśmiechem, dobrze?


* Jestem wprawdzie w trakcie czytania "Dziecka z bliska" i teoria, że wychowanie mija się z celem, i w zasadzie jest psu na budę, w pełni trafia mi do przekonania, ale jakbym napisała o "organizacji środowiska dziecka" (tak sobie wymyśliłam) to nikt by raczej nie zrozumiał.

Tweet

Pin It Now!

O rodzicielstwie i o dziecku, i o wielu ciekawych sprawach

No i nie poszłyśmy, bo Dzibdzioł mały dostał po szczepieniu gorączki lekkiej i ostałyśmy byłyśmy się w domu. Tatko jeno był i  sypał iskrami na gołych studentów w fontannie. Nie ma to jak Juwenalia ;)

Flashmob vol.2 udał się znakomicie (w trakcie pierwszej edycji Centrum tak puściło muzykę, że nic nie było słychać.), podobnie jak radiowy debiut Aurory (materiały wkrótce).
Dziecię po wejściu do studia obejrzało dokładnie wszystko dookoła od mikrofonu począwszy, pogawędziło z obiema Paniami Redaktorkami, posiedziało grzecznie w chuście, żeby... Zacząć stanowczo domagać się posiłku właśnie, kiedy weszliśmy na antenę... Zdążyłam odpowiedzieć na jedno pytanie, po czym musiałam się odmotać i nakarmić :D Całe szczęście na pozostałe odpowiadała MamaHani :D

Za to przedwczoraj  Tatko celebrował wzmożony kontakt z Córą, a Matka wyżywała się towarzysko. Na zaproszenie szczecińskiego Klubu Kangura przyjechała bowiem do Miasta Agnieszka Stein. W ramach promocji swojej nowej książki "Dziecko z bliska"

 

prowadziła warsztaty na temat kształtowania poczucia własnej wartości. Z warsztatów owych wyszłam szczęśliwa niezmiernie, gdyż jak się okazało - różnej maści przemyślenia i domniemania, które snułam na własny, Męża i (zwłaszcza) Córki użytek o rodzicielstwie bliskości, okazały się mieć sens :D A także bogatsza o książkę z autografem :D W tej chwili kartkuje ją Córka. Jak sama znajdę moment na przeczytanie - to opiszę.

Wróciłam do domu, nakarmiłam głodomOrkę, utuliłam Małżonka, po czym... zostawiwszy zapas mleka porzuciłam ich ponownie, by udać się na "kawę" z Literatką ;)
Pani Agnieszka (Agnieszka :D) okazała się być bardzo sympatyczną, bezpretensjonalną postacią. Szalenie ujęło mnie, kiedy na niektóre z pytań odpowiadała po prostu "Nie wiem", zwyczajnie, bez tłumaczenia, czy udawania. Cudowne. Miło spędziło nam się późny wieczór. Dzięki Agnieszko :)

Wczoraj kolejny przejaw TataPower widzieliśmy na basenie. Na osiem par pojawiły się jedynie trzy mamy - cała reszta to ojcowie (w tym prywatny Aurorowy). Ha! W związku z basenem już niedługo zobaczycie zdjęcia podwodnej Orki :D

 Misiata Misiatka rozkłada mnie na łopatki przyspieszonym ostatnio rozwojem. Ja wiem, że każda matka tak pisze, ale Ona naprawdę NAPRAWDĘ co dzień wymyśla coś nowego.
Do przodu nadal pełza najwyżej przypadkiem i kilka centymetrów, za to permanentnie SprintOrka przybiera raczkową pozycję startową, a dwa razy złapałam ją już na przedbiegowym kiwaniu. Chwyta się za stopy, przyciąga je do twarzy i ogląda paluszki. Pije nie tylko z kapka, ale i z normalnego kubka (sama się nauczyła. Najpierw nabierała wodę łapką, a potem przyssała się do brzegu :D), a nawet ze zwykłej butelki, z gwinta. Ha! Tłumy szaleją ;)

A to (także wczorajszy) kolejny hit sezonu:

Tata włożył plecak

...albo raczej W plecak ;)

Zmęczeni po spacerze - padli jak stali.

Teraz moja kolej...

Tweet

Pin It Now!

Rodzinna tradycja, rozgwiazda, zając i nocne latawce

 Dawno temu. Mała dziewczynka, na basenie z mamą...

(para po lewej)

Dzisiaj. Inna mała dziewczynka z mamą. Na tym samym basenie.

 

Aurora po obojgu rodzicach jest stworzeniem wodnolubnym. Trochę obawiałam się, jak nasza prysznicowa Córka, która wanienkę widziała kilka razy od środka, a dużej wanny w ogóle, zareaguje na taką wieeeelką wodę.
Jak się okazało - zupełnie bezpodstawnie.
Dziecko-zen zaszokowało Panią Instruktorkę, która kilkakrotnie dopytywała się, czy napewno jesteśmy pierwszy raz na basenie.
- Weszłyśmy do wody, zanurzyłam Orkę (nomen-omen - wodnego stwora) - luzik i czilałt.
- Zanurzanie aż do brody - spoko-maroko.
- Polewanie z konewki, kubka, chlapanie ręką - pomrugała i nadal zachowywała spokój stoicki.

Pod koniec zajęć dzieci "nurkowały" czyli były zanurzane pod wodę razem z głową. Pani Trener:
- Chce Pani, tak za pierwszym razem? - No ba!
Dziecko zanurkowało. Dziecko pozostało niewzruszone. Niewstrząśnięte, niezmieszane. Zero wrażenia poprostu.

Zasadniczo pływaniem z dzieckiem jestem zachwycona, chociaż po prawdzie - po za fajnymi zabawkami (Orki oczywiście nie wzruszyły. Jak jej postawiłam kaczkę na kółku, przed samym dziobem - dziecka, nie kaczki - to próbowała ją zjeść.) - zajęcia nie zrobiły na mnie wrażenia. Sorry, Gregory - wierszyk trzylinijkowy czytany z kartki, albo dopytywanie w trakcie zajęć współprowadzącej o to, czy wzięła gęś (nie wzięła) - to dla mnie lekka żenada. Szatnia i jej wyposażenie, oraz organizacja wchodzenia i wychodzenia - pozostawiały sporo do życzenia. Ale wodę kochamy i basta :D

Tatko robił za paparazzi (efekty powyżej), ale następnym razem to on się moczy :D

Ale to nie koniec pełnego wrażeń łikendu. Na samym jego początku dotarła do nas paczka wymiankowo-zającowa od Czarownicy A.  Czekolada została pożarta na spółkę z Przemkiem, ale w paczce były jeszcze:

Broszki

Kocio :D

Zachwycone dziękujemy zajęczej Czarownicy :D

Po za tym podzieliliśmy się z Przemkiem łikendowymi wieczorami. Wczoraj Matka Marnotrawna wybyła w Miasto nakarmiwszy Dziecię i pozostawiwszy flaszkę mleka własnej produkcji (Dziecię pobawiło się z Tatką, pospało, zjadło, znów spało i chyba nie zarejestrowało nieobecności Rodzicielki), a dziś Przemko wybył na nocną imprezę, pozostawiając Mnie i Młodą na łasce swojej na wzajem (wykąpałyśmy się - obie jednocześnie - zjadłyśmy - po kolei, a teraz Jej Już-Wcale-Nie-Taka-Maleńkość śpi, a ja klikam).

Celem Matki był sabat matek karmiących i chustujących, 

(o tych :D)

w Cafe Po Godzinach. Znalazłam niebo matek karmiących. Taki wybór napojów, dań słodkich i konkretnych - odpowiednich dla nas, bezalkoholowych, zdrowych, świeżych i PRZEPYSZNYCH, że łolaboga! Herbata z syropem fiołkowym, lemoniada pietruszkowa i sałatka z pomarańczy, avocado, suszonych pomidorów i oliwek - genialne (sałatkę ledwo zdołałam pożreć w całości - tak była ogromna). Mrrrrrrrrrrrrr, mrrrrrr, mrrrrrrrrrrrrrr...

Tatko wypuścił się do znajomego na "męską imprezę urodzinową". Czy dla Was też brzmi to podejrzanie? ;)

Tyle na razie. A czeka nas jeszcze dzień jutrzejszy :D

Tweet

Pin It Now!

Cukieras leciiiii

Z opóźnieniem (wybaczcie), ale w końcu urządziliśmy losowanko:

Pomieszamy...

...chwila namysłu...

Mam! I chcę jeszcze!

Zestaw baśniowy leci do:

 A jako, że Dziewczę, zanim Matka odseparowała je od reszty karteczek (w celu zapobiegnięcia konsumpcji) dorwało jeszcze jedną karteczkę - nagroda II powędruje do:

Mimo wściekłości i dzikich pisków Progenitury reszta sponsorowanych karteczek została Jej odebrana. Zwycięzczyniom gratulujemy i prosimy o podanie adresów, na które mamy wysłać cukierasy.

Które baśniowe stwory zostaną opisane - dowiecie się niebawem.

Tweet

Pin It Now!

Dziecko kooperujące, aaaaa-psik, notka zniechęcająca i znowu w szkole

Pewna firma słoiczkowa chciała nas namówić na korzystanie z jej produktów. W tym celu wysłała nam tonę broszurek (w tym jedna o mleku modyfikowanym), słoiczek zmiksowanej marchewki z ryżem i próbkę herbatki.

Marchewka nawet niezła. Herbatka (w granulkach) składa się głównie z cukru.

Tylko w związku z tym, że planujemy BLW, to z żadnych tam przecieranych papek korzystać nie będziemy, a kalendarium rozszerzania diety od 4 miesiąca, to ja mogę spalić obrzędowo razem z bazgrołami Tracy Hogg.

Wcześniej od innej firmy dostaliśmy śliniak i próbkę mleka.

W związku z powyższym zniechęcam niniejszym firmy mlekowo-słoikowe do pisania do nas i namawiania na dowolną formę współpracy. Nie piszemy się. Ani na konkursy. Ani na nic. Dzięki.

A w piątek byliśmy znowu we trójkę w szkole rodzenia. Innej tym razem. Mówić o chustach.

Byliśmy z Martą,

która lideruje szczecińskiemu Klubowi Kangura i robiliśmy za bezwózkowych ekstremistów. Dodatkowo Przemko wzbudzał zaufanie panów, zapewniając, że to żadne babskie fanaberie.

Było bardzo pozytywnie, trzech tatów spróbowało się zamotać, prowadząca szkołę zachwycona. A Aurora i jej starsza chustowa koleżanka Hania debiutowały w roli modelek-demonstratorek. Demonstrowały jak spokojne jest dziecko w chuście. Albo jak śpi. Albo jak je. Wzbudzały (w pełni należyty) podziw i uznanie, oraz ochy i achy :D ("Ale tam jest żywe dziecko???").

Po za tym przygarnęliśmy zwierzątko. Podejrzewam, że jest wirusem (coby znaczyło, że nie jest zwierzątkiem, ale mniejsza) i najpierw miał je kolega Przemka z pracy. Przemko przygarnął i do domu przytaszczył. A teraz ja hoduję. Kicham, siąkam, boli mnie głowa, mam temperaturę, wszystko mnie wczoraj bolało i kaszlę. Przemka trzymało dni trzy. Zobaczymy, co będzie jutro. Mam tylko nadzieję, że Młoda nie nawiąże bliższych kontaktów ze zwierzem.

Jej Maleńkość ostatnio zadziwia nas podejmowanymi próbami kooperacji. Kiedy Ją przewijamy, to najpierw robi świecę wystawiając pupę do zabiegów higienicznych, a potem opiera pięty na przewijaku i podnosi tyłeczek w górę, kiedy wyciągamy pieluchę. Genialne :D A kiedy mówię "Aaaaaaaaaaa", podając jej witaminy najpierw wyszczerza się przeuroczo (Czy można się szczerzyć bez zębów? No, w każdym razie - Ona się szczerzy.) prezentując dołeczek w lewym poliku, a potem rozdziewa paszczę i grzecznie łyka. Ha!

(po krótkiej przerwie na karmienie)

Przy posiłkach Maleńka Cesarzowa ceni ostatnio konwersację. Dwa łyki - "LeeEeee" (modulacji nie sposób oddać na piśmie), pięć łyków - "AchGeeeEe", osiem łyków - "AaaaeEeeeuOoooooouu", łyk - "aguuUu".
Oprócz tego głowa jej lata jak na śrubkach. Przy karmieniu, w chuście, w koszu. W chuście zwłaszcza. Jeszcze trochę i trzeba będzie na plecy wrzucać!!!

Tweet

Pin It Now!

Akcja weryfikacja i niemożliwość

Często jeszcze przed ciążą słyszałam i czytałam, jak to dziecko weryfikuje grono znajomych, i zawsze myślałam, że mnie to absolutnie nie spotka. Jak się okazało - błędnie.

Nie tylko pojawienie się Jej Maleńkości, ale już samo zaciążenie mocno zmieniło skład otaczającej nas populacji.

Na plus!

Poodnajdowały się (i to zupełnym przypadkiem i dziwnym zbiegiem okoliczności w tym akurat czasie) znajomości z lat dawnych (które to znajomości się w międzyczasie odzieciły), ponawiązywały się nowe (na bazie spraw okołodziecięcych i nie tylko) i utrwalone zostały przez wspólnotę doświadczeń.

Nie ma tak, żeby trochę się nie powykruszało. O dziwo wykruszanie zaczęło się bardziej z przekonania "wykruszających", że my to teraz na pewno nie mamy czasu i w ogóle z innej planety jesteśmy. Cóż - ich strata.

Inna sprawa, że choć tematy naszych rozmów nie oscylują li wyłącznie w okolicach od zupy do kupy, to zmienił nam się kąt spojrzenia. Dystans do spraw różnych. Kto przeżył, ten wie. Jest raczej inaczej, choć inaczej niż myślisz.

Zresztą zawsze byliśmy średnio towarzyskim stadłem. Ludzi lubimy. Ale nie potrzebujemy stale grupy wokół siebie. Cenimy bycie we dwoje. Niekiedy tłum zwyczajnie nas męczy.

Nie przepadałam za babskimi kółeczkami. Nie mój klimat, nie moje kredki. Nie posiadałam "psiapsiół", "kumpelek", "dusz bratnich" i innych nierozłączek. I potrzeby takiej nie odczuwałam.

Jednak ostatnio ze zdziwieniem stwierdzam, że w grupach rodzicowych wszystko to wygląda trochę inaczej. Albo trafiłam na jakieś fajne, alibo co.

Jest pogodnie. Na luzie. Bez prądów podskórnych i udawania. Jest fajnie, przytulnie i miło. I wbrew pozorom cholernie aktywnie :D

Takie zmiany się lubi :D

A co do niemożliwości: niemożliwością dla mnie jest posiadanie stałego, uporządkowanego planu dnia. Ja, siostra chaosu, wcielona kurzawa Coriolisa, najbardziej zryty beret wszechświata - poprostu nie ogarniam takiej idei. Próbowałam. Liczyłam na to, że dziecko wymusi - guzik.

Dzięki wszystkim Pomniejszym Bóstwom ostatnio okazało się, że ogarniać nie muszę :D:D:D
To kolejna zaleta Rodzicielstwa Bliskości (Uwielbiam!). Dzieć poczucie bezpieczeństwa i pewności Wszechświata czerpie z naszej (rodziców) dostępności i bliskości, a rodzice mogą się nie gimnastykować nad siły (ja wiem, że niektórym pasuje, ale nam NIE). A Matka nadal może trwać w nieokiełznanej spontaniczności, przez którą Tatko często rano nie wie, co czeka Go wieczorem. Ale się nie skarży. :D

I tą radością zapragnęłam się z Wami podzielić :D

Tweet

Pin It Now!

Wkopana przez Srokę

Wkopana przez Srokę zostałam. Wkopana w zabawę w wymienianie seriali. Które oglądam.

No i klops! Bo nie oglądam. No dobra. Jeden oglądam. W moim serialowym wszechświecie niepodzielnie i nieodwołalnie króluje:

Wielbię! Haus moim guru! Tworzę nową religię. Boski i niedościgniony wzór i ideał. Gdybym nie poznała swojego Męża, to... Absolutnie nie chciałabym wyjść za Hausa, ale i tak bym Go uwielbiała. Och...

 Dłuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuugo nic...

Lubię Kusego. Uwielbiam Michałową. Babka wymiata. Ale wszyscy mogą się schować przy Solejukowej. Genialna postać i genialna rola. Postać głęboko ludzka i piękna. Rola zagrana wirtuozersko, z olbrzymim dystansem do siebie i cudownie wiarygodnie.

A reszta to prehistoria. Kiedyś oglądałam. Czterech pancernych.

Robin Hooda

(Jak byłam mała. Michael Praed to jedyny aktor, w którym naprawdę się kochałam. Marion była świetna i cudownie ruda, a Ray Winstone zauroczył mnie dużo później. Enyę uwielbiam po dziś dzień.).

Twin Peaks. Bo cała familia oglądała. Bałam się tego serialu, a rozpoczynająca melodia wpędzała mnie w depresję, ale oglądałam.

Pewnie dużo jeszcze, ale te akurat pamiętam najlepiej :D.

Do zabawy zapraszam:

Mamę Pietruszki

Kogla-Magla
Mamę Tygryska
Agrafkę
Fionnę_apple

Zasady:

1/ dodaj obrazek - logo

2/ napisz, kto Cię wkopał :)

3/ wymień kilka swoich ulubionych seriali wraz z krótkim opisem

4/ zaproś do zabawy co najmniej 5 innych blogerek

P.S. Zapomniałam dodać, że Hous'a lubię jeszcze dlatego, że charakterologicznie Przemko ma sporo z Chase'a :D:D:D

Tweet

Pin It Now!

Matka-łazęga, Ojciec uziemiony i Córka konwersująca

Matka dziś zaszalała i wypuściła się w miasto, pozostawiając biedne Dziecię i samotnego na placu boju Ojca na pastwę siebie nawzajem.

A nie były to jedyne mocne wrażenia tego dnia.

Ale po kolei:

Bladym, a po prawdzie to jeszcze czarnym, świtem wybyłyśmy z Aurorą do przychodni. W przychodni istnieje wprawdzie w teorii coś takiego, jak rejestracja telefoniczna, ale w praktyce uzyskanie za jej pomocą wizyty u okulisty jest niemożliwe (jedna z rozlicznych cudowności służby zdrowia). Całe szczęście Panie Rejestratorki, kiedy widzą mnie z Jej Maleńkością w chuście, wybiegają ze swojego sanktuarium i krzyczą, żebym broń Boże w kolejce nie stała, tylko do okienka od razu :D:D:D

Tym razem kolejka wykazała się stoickim spokojem, mimo iż rejestrowałam: Młodą (do okulisty i lekarza POZ), Przemka (okulista) i siebie (POZ), a także zmieniałam lekarza pierwszego kontaktu sobie i mężowi. Tylko Pan Za Mną głośno i płaczliwie się użalał, że on tu od szóstej stoi, a ja mu sprzed nosa wszystkie numerki do okulisty sprzątnę.

Orka jak zwykle słała Pani Doktor promienne (i nieco zaślinione) uśmiechy,  a ta w nagrodę oznajmiła, że płucka są idealnie czyste (znajoma straszyła, że po Szczecinie krąży bezobjawowe zapalenie płuc, a Młoda pokasływała, więc się nastrachałam nieco) i skomplementowała Gżdacza od nosa po pięty.

Puchnę i rosnę z dumy, że wszyscy lekarze i pielęgniarki (i znajomi)  wychwalają Aurę, że taka zadbana, tak świetnie prowadzona, pogodna, przytomna, spokojna. Mrrrrrrrrrrrrrrr... Tak mi mówcie :D

Niestety u okulisty nie było już tak milusio.
Po pierwsze Młoda stwierdziła, że może dżemka to niezły pomysł i zaczęła mrużyć oczy.
Pani Doktor stwierdziła zaś, że świecenie Dziecku do oczu latarką i kładzenie na plecach jest dobrą ideą.
Aurora doszła do wniosku, że Lekarka jest głupia jak jej pomysły i rozdarła się, jak stare prześcieradło.
Mimo to zakropiono jej oczy oraz zbadano w pozycji "na ramieniu mamy", którą to pozycję Mama zaproponowała Dochtorce, jako dla Dziecięcia bardziej akceptowalną.

Dnia tego nieco później:
Spotkałyśmy się towarzysko z Kefirą i MamąHani (i Hanią, i Miłoszem).

Retrospekcja:
Dnia poprzedniego na spotkaniu organizacyjnym KK (Klubu Kangura ;) ) ustaliłyśmy niewiele. Prawdę powiedziawszy nie ustaliłyśmy nic. Za to zorientowałyśmy się trochę w sprawie kto jest kto. Mamy kilka osób zdeterminowanych, zorganizowanych i z konkretną wizją. Kilka chętnych do działania, ale niedoświadczonych. Ale niestety czasem trafia się też ktoś z kim po prostu nie da się współpracować. Bo jakby człowiek nie próbował, to On(-a) będzie miał(a) zdanie prostopadłe do reszty i każdą prostą sprawę rozmieni na milion skomplikowanych. Nam się też trafiła.

Ale nie takie rzeczy żeśmy po pijaku, o północy, ze szwagrem... No wiecie ;)

Co było do spacyfikowania - jest w trakcie pacyfikacji, a my wiedząc na czym (i z kim) stoimy możemy śmiało planować i działać.

W związku z powyższym mam przyjemność zaprosić wszystkich zainteresowanych, mamy i tatów obecnych i przyszłych, babcie, ciocie, starsze siostry, stryjków, świekry, nianie i każdego zainteresowanego chustowaniem do:

Klubu Kangura

Najbliższe spotkanie: 27 stycznia 2012 o godz. 12.00 (piątek)

w Szkole Rodzenia im. św. Joanny Beretty Molli przy ul. Rayskiego 25/2

Kontakt (jak ktoś nie chce ze mną gadać ;) ): Marta - tel.507-016-186

 

Powrót do dnia bieżącego:

Hania z Aurorą leżały na kocu, a Miłosz krążył w pobliżu (wyraźnie zafascynowany Młodą, a zwłaszcza operacją zmiany pieluchy), kiedy Jej Maleńkość, mająca dotąd inne dzieci w głębokim poważaniu zaczęła doń gugać jak najęta. Następnie zaśmiawszy się dźwięcznie do MamyHani zaczęła wciągać do konwersacji starszą kocową koleżankę. Dusza towarzystwa rośnie mi jak nic!

A wieczorem, zakończywszy szczęśliwie operację wyparzania sprzętu i (mniej szczęśliwie) odciągania mleka (nigdy więcej ręcznie, ja chcę laktator!) śmiało nad wyraz wypuściłażem się w miasto na kobiałkowe ploty :D

To mój pierwszy poporodowy wyskok na dłużej niż godzinę. O ile Córę Ojcu powierzałam bez obawy najmniejszej, o tyle nękała mnie wizja Dziewczęcia wyjącego z głodu płaczem nieutulonym. Ale ponieważ "miasto" owo znajdowało się jakieś 10 minut drogi od domu, a wyposażeni jesteśmy w narzędzia szatana, zwane komórkowymi telefonami - zaryzykowałam, i cmoknąwszy czule Małżonka i Potomkinię rozpłynęłam się w gęstniejącym mroku.

Czas przy herbacie (Niech żyją Matki Karmiące!) mijał miło, nasiąkałam wolnością i kobiecą atmosferą, zerkając co 15 min na komórkę 

Nie rozładowana?

Może nie usłyszałam dzwonka?

Czemu tak długo nie dzwoni?

Może zadzwonić i zapytać jak sobie radzą?

Może COŚ się stało?

Jeszcze nie jest głodna?

Po trzech godzinach syta wrażeń ruszyłam w drogę powrotną.

Na naszej ulicy nie widać było służb mundurowych, ani opieki społecznej - dobrze jest!

Na podwórku nie rozlega się wycie Dziecięcia - dobra nasza.

Na klatce nie słychać klątw Małżonka - oby tak dalej.

W korytarzu cisza, nie walają się wydarte z głowy włosy, posiwiałe przedwcześnie - OK.

W pokoju cicho gada telewizor, a Dziecię moje u Ojca na klacie śpi sobie w najlepsze. W ogóle nie zauważyła, że Matki ni ma w pobliżu. A na jedzenie nie miała ochoty.

Ha! (ociekające dumą i goryczą, przemieszanymi z nadzieją na przyszłe eskapady)

Dygresja: W puli omawianych tematów znalazły się (a jakże) te najsmakowitsze, czyli o mężach/partnerach/kochankach. Po raz kolejny i nieustająco konstatuję iż mam najcudowniejszego, najlepszego, najmędrszego, najczulszego, najzdolniejszego, najzaradniejszego, najtroskliwszego, najbardziej opiekuńczego, najfantastyczniejszego i najinteligentniejszego męża we wszechświecie

.

Z innych inności: w konkursie na blog roku nie wyszliśmy z grupy startowej niestety, niemniej za wszystkie Wasze głosy serdecznie dziękuję.

I nie zapominajcie 

GŁOSOWAĆ NA ORKĘ :D

P.S. A w szczecińskim Multikinie, we środy o 12 mają seanse dla matek z dziećmi, na których podobno nie tylko jest przytłumione światło i dźwięk, nie tylko mają przewijaki, pieluszki, chusteczki, foteliki samochodowe i do karmienia, ale również CHUSTY!!! :D:D:D

Tweet

Pin It Now!

Najpyszniejsza babeczka na świecie i dzika impreza, i kangury

 W sobotę Jej Maleńkość zaliczyła swoją pierwszą dzieciową imprezkę :D. Agatowy Szymon zaprosił nas na swoje czwarte urodziny. Naturalnie, jak każda kobieta - Aurora też musiała się wystroić.

Najpyszniejsza Babeczka na Świecie

 

Zapomniałam, jaki hałas robią kilkulatki :) Cóż, trzeba się przyzwyczajać na nowo :D. Ora była najmłodszym gościem i (jak zwykle) przespała większość imprezy. 

Kiedy nie spała - targała się namiętnie za falbanki. Zasadniczo uważam, że sukienki nie należą do najwygodniejszego typu odzieży, a dla dziewcząt jeszcze nie chodzących są kompletnie bez sensu, ale skoro dostaliśmy w prezencie, to przy takiej okazji postanowiłam Maleńką Cesarzową odstawić. A co! 

A ponieważ Młoda właśnie odkrywa możliwości związane z posiadaniem kończyn chwytnych - skwapliwie wykorzystała nowy rodzaj odzienia :D. Za falbanki targa się fajnie. I za kołnierzyk. Za wszystko zasadniczo. Targanie jest suuuuper!

A dziś nadszedł chyba kryzys przed kolejnym skokiem rozwojowym (12 tydzień bądź co bądź). Młoda wrażliwa bardzo i przylepna. Misiata taka. Mamcia z Tatkiem tulą na zmianę i czekają na nowe objawy geniuszu Progenitury.

Z rzeczy innych - rozkręcamy szczeciński Klub Kangura. Z kilkoma babkami. Babki równe, więc zapowiada się zacnie i chędogo. Ale odczucia mam mieszane co do stopnia zaangażowania w projekt. Z jednej - trochę zatęskniłam za WSPÓŁorganizowaniem. Z drugiej - same kobiety. Nie zrozumcie mnie źle, ale takie układy rzadko się sprawdzają. Na ogół w końcu robi się z tego małe piekiełko. Z trzeciej - jako organizatorka czuję się nieco starą, zblazowaną wyjadaczką. Większość zjawisk zachodzących w okolicznościach organizowania czegoś dla idei już przerabiałam. Mam syndrom "to już było". Z czwartej strony entuzjazmuję się szalenie, chcę więcej niż na ogół większość by chciała. A na pół gwizdka angażować się nie umiem, cholera. Jak zacznę "trochę" to się nakręcę na całość. Albo w ogóle nie będzie mi się chciało. Obaczym.

Pamiętajcie głosować - 

na Aurorę 

i na chabazie 

:D

Tweet

Pin It Now!

Płonący burdel, czyli o kochających i nie

Organizowanie czegoś (imprezy, iwentu, akcji, spektaklu, etc.) z amatorami jako żywo przypomina najczęściej pożar w burdelu.

I nic dziwnego, skoro amator to miłośnik, ktoś oddany czemuś, a z łaciny - kochanek. Trudno wszak wymagać od kochanka chłodnej logiki i planowania pięćdziesięciu ruchów naprzód.

Jednakowoż pracę z amatorami wielbię, cenię i szanuję. Za to pełne emocjonalne zaangażowanie właśnie. Brak rutyny. Namiętność. Prawdę pobudek.

Dodatkowo, jako Siostra Chaosu, której bliska jest maksyma Kaczki Katastrofy, brzmiąca: "Porządek, porządek to wróg zwierządek." (patrz: "Pan Kuleczka" Wojciecha Widłaka - ostatnia transTatowa lektura Aurory), osoba której stan makówki najlepiej (i najdelikatniej) oddaje określenie "twórczy bajz..., eee... nieład" oraz wieczna, niepoprawna i niereformowalna AMATORKA - nie mam możliwości nielubienia takich działań właśnie.

Dlatego tez drugi już raz wzięłam udział w organizacji szczecińskiego Orszaku Trzech Króli. To rewelacyjna impreza rodzinna, której inicjatorami są rodzice maluchów z jednego przedszkola, wciągający w zabawę resztę wszechświata.

W jej fantastycznej, ciepłej, pełnej wzajemnej sympatii atmosferze nie razi i nie irytuje zamieszanie ani rozgardiasz. Wiadomo, że każdy jest tu bo chce, bo czuje ideę i stara się ze wszystkich sił, żeby było jaknajfajniej.

Ale... No musiało qrcze, cholera, porca miseria, pojawić się to nieszczęsne ALE.

Czasem do takiej radośnie amatorskiej ekipy dołącza się ktoś z całkiem innej bajki. Bo musiał. Bo mu kazali. Bo chce się zrealizować i wypromować. I wtedy atmosfera zaczyna się sypać. Zaczyna być nieszczerze i niewygodnie, i niezręcznie. Irytująco.

Dlatego uważam, że fatalnym pomysłem jest zapraszanie na początek TAKIEJ imprezy władz świeckich, czy kościelnych - bo oni uprawiając tam autoreklamę są nieszczerzy i nie na miejscu. Dlatego po tegorocznym Orszaku OBOK świetnych emocji i kupy radości - pozostało też nieco niesmaku.

Bo w tym roku organizatorzy poprosili jedną z młodych, twórczych grup Szczecina o ogarnięcie "części artystycznej" Orszaku. Grupa skądinąd fajna, swoją działkę artyzmu przygotowała zacnie i na poziomie. Ale to "ogarnianie"...

Ujmę to tak: pożar w zamtuzie to przy tym szczyt uporządkowania i myśli logistycznej.

Żeby podać tylko conajciekawsze kwiatki: braliśmy udział (Inko i Huginni) w scenie walki dobra ze złem. W sumie spektakl rozpisany na dwa teatry ognia, dwie grupy odtwórstwa historycznego, dwóch szczudlarzy plus kilku wolontariuszy nieznanego pochodzenia.

Dwa tygodnie przed imprezą koordynatorka nie wiedziała jeszcze (bo nie zapytała) ilu ma ludzi, w jakich kostiumach z jakim sprzętem płonącym/bronią. Ale pisała scenariusz wg własnej wizji.

O spotkaniu organizacyjnym nie poinformowano conajmniej 2 z 4 zespołów. Podobnie o próbie generalnej.

Trzy dni przed "godziną w" koordynatorka była przekonana, że Wikingowie i zakonnicy to jedna grupa.

Półtora tygodnia przed imprezą powstał scenariusz, którego organizatorzy nie przyjęli (a który obejmował gaszenie żywych ludzi za pomocą gaśnicy).

Dzień przed Sylwestrem powstał "scenariusz ostateczny" - przeczytałam go w pierwszy dzień Nowego Roku.
Wyglądał jak tworzony w minutę na jednym kolanie i obejmował rzucanie papierem toaletowym (!), występ aktorów teatrów OGNIA bez ognia (!!), i tekst, że "na koniec jakiś Wiking może wyskoczyć i pomachać płonącym mieczem" (!!!).
Tu następuje ciąg wydarzeń na które litościwie spuszczę zasłonę milczenia.

Koniec końców doprowadziliśmy do stanu, kiedy scena odbyła się wg. scenariusza mocno zmienionego (przeze mnie), z udziałem wszystkich grup (doinformowywanych głównie przeze mnie) i z którego wszyscy - biorący udział, organizatorzy i (przede wszystkim!) widzowie byli zadowoleni.

Tylko qrcze jakoś mi przykro, że kogoś nie stać było na okazanie minimum dobrej woli, poszanowania dla cudzego zaangażowania, pracy i uczuć. Ja cholernie nie lubię marnowania energii. Czyjejkolwiek. A mojej zwłaszcza.

Zgodziliśmy się wystąpić w Orszaku dla idei. Na własny koszt i z dziką ochotą. Z radością. Chcąc dać to, co możemy najlepszego. A potraktowano nas jak płatnych roboli, albo wręcz popychadła do przestawiania z kąta w kąt (to, że się nie daliśmy, to inna bajka ;) ).

Łyżka dziegciu w beczce miodu.

Mniej niż łyżka w sumie, bo bawiliśmy się zacnie. Było radośnie i rodzinnie. Było gorąco i podniośle. Energetycznie. Cudownie. Do zobaczenia za rok.

Bo kochanka nie tak łatwo zniechęcić, a miłości nic nie stłamsi :D

Tweet

Pin It Now!

Plan dnia i u, la, la, a raczej u, le, le (wanie)

Budzimy się na karmienie.
Półgodzinki wspólnej drzemki (w trakcie której Mąż i Tata wybywa do pracy).
Pobudka - spanie jest głupie! Turlanie po materacu i gadanie niestworzonych głupot, tudzież inne ćwiczenia gimnastyczne.
Przewijanie.
Wstajemy!
Prysznic Mamy z obowiązkowym śpiewaniem (bo jak nie, to Córka przejmie inicjatywę, a jej odgłosy paszczowe to więcej decybeli a mniej melodii). Udało się!
Przebieranie, higiena i ogólne ogarnięcie Córy.
Jeść! No to jeść.
Dziecko zasypia obejmując mlekopodajnik. Juhuuuu!!! Zdążę się ubrać do końca.
Już nie śpi. Podtykam miśki i gadam, w przerwach czesząc włosy.
Miśki be - nakręcamy karuzelę.
Pomalowałam jedno oko i włączyłam komputer. Nakręcić karuzelkę.
Drugie oko - z kosza dobiega podejrzane marudzenie. Karuzelka.
Rzęsa (nie na bajorze). Karuzelka ble.
Do fotelika (buuuu). Rzut oka w sieć.
Buuuu spacyfikowane buuuuu-janiem. Matka robi sobie śniadanie.
Dziecię zasypia. Matka pożera śniadanie przed ekranem. Może zdążę!

Uwielbiam nowe wyzwania i tory przeszkód :D:D:D

Obiecywałam sobie nie pisać o fizjologii Dziecięcia mego, ale chyba się złamię. W celach odreagowywawszych. Wybaczycie.

Bo dziecię ulewa. Nawet nie ulewa. Średnio raz w tygodniu chlusta. Rzeka mleka! Obiad ze śniadaniem! Osiwieję.
Madre mówi, że miałam tak samo i że normalne. Podobnie kolega (dzieciaty, więc doświadczony) Przemka.
Homeopatka u której byliśmy przed Sylwestrem kazała (Mamie) odstawić mleko i sery (Buuuu!!!) oraz ograniczyć sztuczności w pożywieniu (Czyżbym miała odszczekiwać swoje opinie o diecie matek karmiących?). I zapisała granulki. I nic.

Osiwieję przed Jej pierwszymi urodzinami!

Po za tym jest cudownie, domowo i wspaniale :D

P.S. Wiwat radni z Biskupca! Sława im!

Tweet

Pin It Now!

Głosujcie na Orkę!

Zgapiłam od Grzegorzowej i zgłosiłam StwOrkę do konkursu. Może nowa chusta będzie na nowy rok? Klikajcie na AurOrę i Onufrego (można codziennie!):

Z góry dziękujemy :D

Tweet

Pin It Now!

Szybki przegląd wszystkiego

• U ortopedy byłyśmy, o chuście nic nie wspomniał. Jej Maleńkość jest prosta, gdzie powinna być prosta i zaokrąglona tam gdzie przewidziano. Biodra w idealnym porządku. Nawrzeszczała na lekarza, że śmiał ją wymazać jakimś śluzem i jeszcze kazał Mamie unieruchomić. Za to pielęgniarka zachachmęciła nam książeczkę zdrowia! I musimy odtwarzać, pytanie, czy do jutra się uda, bo jutro do homeopatki się wybieramy.

•  6 stycznia będziemy tu (z Inko i Huginnami):

• Maleńki Bukłaczek (na mleko) przechodzi sama siebie. W drugi dzień Świąt znaleźliśmy ją w łóżku leżącą w poprzek, podczas gdy pamiętam dokładnie, że kładłam ją wzdłuż i absolutnie nie jest to efekt mojego niewyspania.
  
  Piska z radości. Śmieje się i gada do Tatki, i wodzi za nim oczyma. Raz nawet się od mlekopodajnika oderwała, bo znikł jej z pola widzenia. Była mocno podejrzliwa, kiedy Tata mówił do niej z jakiegoś małego ustrojstwa (telefon).
  Śmieje się w głos i guga do mnie. Raz obudziła się i leżała cichutko w koszyku, ale już zaczynała denerwować. Podeszłam, żeby wziąć Ją na ręce, a Ona próbowała się roześmiać i rozpłakać jednocześnie. Zapiera mi dech, obłędna Moja.
  Śmieje się i chwyta mlekopodajnik.
  Śmieje się do babć, ciotek i Wuja. Śmieje się do wszystkiego. Do półki nad łóżkiem, do Niedźwiedzia Nefbjorna, do lampki nocnej, do Lwa Leonidasa (zwłaszcza, jak go Przemek "animuje"), do tubki z maścią majerankową, do Owcy Onomatopei, do choinki, do Osła Onufrego i nawet do zakraplacza, jak ma zapchany nosek. Gada nawet sama do siebie. Zazulka-Kukawka.
  
  Machając kończynami potrafi pacnąć się z całej siły w czoło. Umie stopą chwytać nas za koszulki.
  
  Wie, że jak rozpinam bluzkę, to dostanie jeść (przestaje się wściekać), jak Przemek kładzie ją w łazience - to będzie prysznic (zaczyna śmiać się do kaloryfera i gadać do ręczników). Kiedy budzi się w nocy - uspokaja się, kiedy pogłaskać Ją po głowie.
  
  Dziś po ostatnim nocnym karmieniu (ok. 5 rano) odłożyłam ją na nasz materac, kawałek od siebie (jakieś 15-20cm) i odwróciłam się, coby przytulić niedopieszczonego Małżonka. I zasnęłam. Kiedy obudził nas budzik, poczułam, że coś mnie smyra po plecach, a kiedy się (ostrożnie!) odwróciłam - coś małego i rozkosznie cieplutkiego usiłowało skompresować swój nos z moim biustem!
  
  Nie mam pojęcia, jak Ona tę głowę przetaszczyła (bo pupa została na miejscu)! Najpierw się wzruszyłam, że Dziecię dokonało cudów heroizmu, bo się przytulić chciało, ale mlaskanie i dziobanie szybko wyjaśniły mi jaką motywacją kierowała się Wędrowniczka przez połacie Materaca.  Ehhh naiwna matko!

• Jutro jedziemy też do Klubu Kangura (nowa ekipa przejęła władzę ;) ) i z babeczkowymi podziękowaniami do szpitala (tylko dla tych, co im się należy ;) )

• I znów ktoś mi skurczył śpiochy!

• Dieta matki karmiącej to jakiś mit jest i bzdura. Zdrowo jeść trzeba zawsze i tyle. W Święta jadłam wszystko (po za karpiem, z przyczyn smakowych i humanitarnych) i obie mamy się dobrze! Ha!

Niedawno Hafija napisała, że nie ma o co prosić Świętego Mikołaja, bo ma już wszystko.
Jam pazerna jest. Mam mnóstwo zachcianek. Ale nawet jeśli nie otrzymam już nic - to i tak będę miała WSZYSTKO czego potrzebuję. Siebie i Jego i Ją. I wielkie, WIELKIE szczęście.

Czego w nowym i wszystkich kolejnych rokach i Wam (niegramatycznie) życzę :)

Tweet

Pin It Now!

Blask

Narażę się wszystkim nowoczesnym Paniom domu, narażę solidnie.
Ja wiem, że można Święta spędzić w dresie i jedząc kupne pierogi, za to bez stresu i w świętym spokoju. Ja nawet jestem w stanie dostrzec w takiej modle spędzania Bożego Narodzenia nieco zalet. Ale to nie moje Święta byłyby. Ja - wybaczcie mi wszystkie dbające o siebie, feministyczne i wyzwolone - ja wolę nie dospać, nie napisać notki na blogu, wnerwić się pięćset razy, paść z wyczerpania na pysk i naderwać kręgosłup.

Nie dlatego, że "tradycja", że "wypada", czy żeby kogokolwiek zadowalać. Ja to wole uczynić dla własnej ekstazy. Na widok doskonale eklektycznej choinki, na której są wysmakowane bombki, ozdoby czynione ręcznie przez trzy pokolenia kobiet, cukierki, ciasteczka, pierniki, orzechy, frywolitki, szyszki, światełka i akurat-w-sam-raz dobrana (przez Przemka) ilość włosów anielskich (lawety, jak stwierdził znajomy dzieć). Dla dzikiej satysfakcji, jakiej doznaję na widok pięknie ubranego i jęczącego pod przysmakami stołu. Euforii, w jaką wprawiają mnie świąteczne zapachy. Ja to mogę okupić nawet przedświątecznym powarkiwaniem na Męża. On z kolei zdecyduje się na podobne wyrzeczenia dla wysprzątanego na błysk mieszkania :D (wcale nie na błysk, no co ty, po wierzchu przejechane). Może to i powierzchowne. Prawie na pewno.

Ale to moje zmęczenie i moja euforia, więc po za Mężem - nic nikomu do tego. Ja tak chcę i tyle :D Raz na jakiś czas mogę pocierpieć w imię piękna :D

Inna sprawa, że w tym roku pojechaliśmy po bandzie. Menu naszej imprezy nieco nas przerosło. Po za barszczem, który tradycyjnie już kisze na lewobrzeżną (Żukowską&ską) Wigilię (jako pierwsza po prababci, której się to udało - mama i babcia zrezygnowały po pierwszej próbie, a ja wymiatam :D) mieliśmy do przygotowania całą imprezę pierwszo-dniowo-świąteczną (na 14 osób licząc Aurorę), na której menu złożyły się (a tak, chwalę się, bom z nas dziko dumna :D):

1. pierogi z makiem
2. pierogi z kapustą i grzybami (przy współudziale Kaszydła)
3. kapusta z grochem w wersji postnej i sytnej
4. jajka z kawiorem
5. śledzie w oliwie 
6. śledzie w jogurcie
7. sałatka jarzynowa
8. ucha (zupa rybna)
9. gęś marynowana w winie, faszerowana kaszą gryczaną
10. piernik piwny w dwu wersjach
11. orzechowiec
12. pieczone jabłka

(krajobraz po bitwie ;) - przed nie zdążyłam z aparatem)

Ha! Dodam jeszcze, ze po za numerami 2, 4, 5, 6 i 7 - są to potrawy w naszych rodzinach dotąd nie podawane :D I po za śledziami wszystko wyszło przednio, smacznie, niebiańsko i pachnąco :D:D:D (śledzie nie bardzo, bo okazały się nie pierwszej świeżości niestety - sprzedawcy już więcej nie zobaczycie i nie pytajcie, gdzie został zakopany - wiecie tuż obok nas jest plac budowy ;) ).

Wigilia była rodzinna, ciepła, jak zawsze spóźniona i lekko zabiegana aż do momentu zasiądnięcia za stołem (najpierw jednym, potem drugim), obfita w prezenty i życzenia.

Impreza nasza była nerwowa jak mysz w klatce z 12 kotami, ale ostatecznie satysfakcjonująca, kolędująca i tłoczna :D

Drugi dzień - tradycyjnie rozpoczęty w lesie Rajdem Herbacianym, na którym z roku na rok coraz liczniej prezentowane jest pokolenie Aurorowe. Potem (też tradycyjnie) obiad u Mamy.

Popełnione przez Męża i Tatę

A potem był w końcu wieczór taki, jak być powinien. Cichy i błogi, w mroku rozświetlonym lampkami choinki, przy lampce wina/soku porzeczkowego i świecach, w cieple i bliskości, ze śmiechem Dziecka.
I wiecie, są takie uśmiechy, jest taki wilgotny blask oczu, których nie da się opisać i uwiecznić na zdjęciu. Których piękno jest ulotne jak zapach jodłowych gałązek i kruche jak opłatek, miękkie jak włoski na małej główce, i niezapomniane jak Miłość.

I takiego piękna Wam życzę dalecy znajomi i bliscy nieznani, przyjaciele oraz krewni królika, stali bywalcy i przypadkowi przechodnie i Tobie, która sama nie wiesz, co tu robisz.
Z okazji Świąt, co już minęły,  a przecież trwają w tej jednej małej chwili. Z całego, przepełnionego wdzięcznością serca.

Wiewi00ra

Tweet

Pin It Now!

Ja pierniczę, dawanie w kość i wzruszenia

Ja pierniczę! I nie zamierzam na razie przestawać ;)

Po raz pierwszy zapraszamy do siebie Familię w pierwszy dzień Świąt (Wigilię tradycyjnie dzielimy pomiędzy lewo i prawobrzeżną imprezę). W związku z tym wzięłam się (nie bez satysfakcji) za kucharzenie (przepisy naturalnie, sukcesywnie dorzucać będę do Wiedźmienia). Zaczęłam od kiszenia barszczu oraz wypiekania piernika, z przyczyn technicznych, a także, żeby wprawić się w nastrój sztachając boskim aromatem :)

Skok rozwojowy daje Nam nieco w kość. Krzyżową konkretnie. Bo w momentach marudności Maleńka Cesarzowa nie uznaje innych opcji niż noszenie w jedynej słusznej (w tym momencie i przez nią wybranej) pozycji. Odwoływanie się do zdrowego rozsądku, uczuć wyższych, groźby i obietnice nie skutkują. Chwała chuście :D:D:D To jedyna obecnie znana metoda poskramiania PotwOrki.

Dostałam (via Internet) dwa listy.
Pierwszy od Koleżanki z przedszkola. Spotkanej potem w liceum (2 lata w jednej klasie), od tamtej pory nie widzianej (acz zachowanej we wdzięcznej pamięci). Z listy obserwujących wiedziałam, że czytuje Chabazie. A teraz dostałam od niej cudowny list, pełen ciepłych i przemiłych słów o moim pisaniu. To jest właśnie dla mnie kwintesencja Świątecznego Obdarowywania. Bo przecież swoje podobanie mogła zachować dla siebie. Mogło jej się nie chcieć przelewać "podobania" na monitor. Ale jej się chciało. I przelała. I wprawiła mnie w zawstydzenie, i wzruszenie przyjemne bardzo :)
Dziękuję.

Drugi od Przyjaciela. Dawno nie widzianego, bo nasze ścieżki rozeszły się w różne strony. Intymny i mówiący o tym, co ważne. O przyjaźni i dobrych myślach, dobrych życzeniach. Piękny w formie. :)
Dziękuję.

Listy to przepiękna rzecz jest. Niezwykłe zjawisko. Lubię pisać i lubię dostawać. To taka forma, nad którą trzeba pomyśleć. Nie można (nie należy) wrzucać w nie byle jak i byle czego. To jak z dobrą potrawą :)

I tą zręczną kulinarną klamrą, nawiązującą do początku mojej notatki, zamykam temat i wyruszam z Dzieciem moim do ortopedy. Myślicie, że zmiesza mnie z pośniegowym błotem w związku z chustą?

P.S. Na deser Lew Leon(idas) kocim zwyczajem lubiący wygrzewać się w ciepłych miejscach. Zwłaszcza po dobrym pranku ;)

Tweet

Pin It Now!