Nieograniczone (roz)wiązania

Nie wiem, czy wiecie, ale właśnie trwa Międzynarodowy Tydzień Bliskości

W tym roku pod hasłem "Świat nieograniczonych (roz)wiązań".

W ramach którego fundujemy sobie po kolei warsztaty z chustowania z Kefirą (dziś) oraz (w sobotę) wizytę na targach

Zamierzamy skompletować wyprawkę oraz zapisaliśmy się na warsztaty (warsztatów jest mnóstwo i zapowiadają się naprawdę ciekawie) z chustowania naturalnie :D.

W niedzielę mamy też sesję ciążową :D.

Zebrałam już namiary na szczecińskich homeopatów, teraz będziemy testować, jeśli ktoś ma coś sprawdzonego i godnego polecenia - dajcie znać.

A wczoraj byliśmy na (ostatnich) zajęciach szkoły rodzenia. Najpierw filmik instruktażowy (sponsorowany)  o masażu niemowląt (całkiem sympatyczny), potem ćwiczenia praktyczne (Spróbujcie ze 123centymetrowym brzuchem usiąść w siadzie prostym i wymasować położoną na kolanach lalkę. Uwielbiam sporty ekstremalne.), na koniec zaś ćwiczenia relaksacyjne i "pogłębiające więź" dla par (przytulaliśmy się na matkach i oddychaliśmy w rytm muzyki, przy zgaszonym świetle).

Moje ogólne wrażenia nt. instytucji, jaką jest szkoła rodzenia - średnie. Było trochę fajnych zajęć i parę bubli, zgarnęliśmy nieco bonusów. Zasadniczo - dobre wyjście dla leniwych, którym nie chce się grzebać w necie, albo czytać poradników, a nie mają wiedzy o pielęgnacji dziecka, ciąży i porodzie, ale absolutnie nie rzecz niezbędna i konieczna. 

A dziś była u mnie (u nas, ale Przemka nie było, a Ora chyba spała) stara (no młodsza ode mnie, ale że dawno poznana mi chodzi) znajoma. Obecnie na Zielonej Wyspie bytująca. Z dziecięciem (tzn. na Wyspie bytuje z dziecięciem i mężem, ale mąż z Wyspy nie przybył tym razem).
Ja zasadniczo nie jestem jakąś fanką cudzych dzieci. Nie ruszają mnie, nie roztkliwiam się nad nimi i nie ćwierkam. No tak mam, że mnie nie kręcą. Ale Cian jest poprostu obłędnym śmiechaczem :D:D:D No i szalenie lubię matki, które potrafią o swoim młodym powiedzieć, że jest porąbane :D:D:D (albo jakoś tak, dokładnego wyrażenia nie pamiętam). Jaka matka, takie dziecko (biedna Aurora) :D

A Auri dostała w prezencie trzy kiecunie. Cudne poprostu, a fotki są tutaj.

Nie patrzę już na suwak, bo jak patrzę, to nie wierzę. Trzeba zacząć się pakować.

Tweet

Pin It Now!

Głupia, biedna Atalanta

Kiedyś uważałam, że nie mogłabym nigdy być szczęśliwa z mężczyzną, który by mnie nie pokonał. Nie prześcignął (metaforycznie), nie był mocniejszy. W złości, krzyku, w uporze, w szaleństwie. Który nie potrafiłby mnie "położyć na łopatki" (w sensie jak najbardziej aseksualnym). Rzucałam wyzwania. Kiedy miałam poczucie, że wygrałam - sprawa była zamknięta. Albo, kiedy facet sam rezygnował, bo stwierdzał, że nie da rady.

To faktycznie przekleństwo silnych kobiet (A wtedy uważałam, że kobiety dzielą się na słodkie, bezradne dziewczątka, i te które musiały radzić sobie w życiu same. Ja naturalnie byłam z grupy drugiej. Klasyczny pogląd DDA.), bo niewielu jest mężczyzn silniejszych od silnej kobiety. A one szukają albo partnera, albo wręcz - opiekuna, mentora, przewodnika, a nie będzie kimś takim osoba, którą możesz zdominować albo zmanipulować.

Kiedy wygrywałam, albo osiągaliśmy remis - sprawa miała szanse powodzenia do następnego wyzwania, do momentu, kiedy któreś z nas nie będzie tak zmęczone ciągłym siłowaniem, że się podda i odpuści. To było ciągłe napięcie - na początku przyjemne, ekscytujące i stymulujące, ale z czasem pozostawiające już jedynie zmęczenie i poczucie zagrożenia.

Z czasem (i biegiem terapii ;) ) dochodziło do mnie (tupiąc po drodze) że to w sumie kiepska strategia jest. Ale nie znałam innej. Jestem (jak każdy DDA) świetną manipulatorką. A to jest cholernie ciężkie brzemię, kiedy wiesz, że możesz sprawić, żeby ludzie zrobili to co chcesz, i nawet myśleli, że robią to bo sami chcą, ale ty wiesz, że naprawdę to efekt twojej manipulacji. To tylko potęguje poczucie osamotnienia. I złość. Że się tak dają prowadzić jak cielęta.

Nieliczne osoby, które kiedykolwiek miałam odwagę nazwać przyjaciółmi to Ci, którzy byli na moje manipulacje niepodatni.

Wtedy pojawił się On. Napędzana siłą przyzwyczajenia, odruchowo rzuciłam kolejne wyzwanie. Które zostało kompletnie zignorowane. Zapytał: "Ale po co?". Stwierdził że nie musi. Mogę sobie biegać do zgonu, albo postać w miejscu, a On nie musi stawać do żadnych wyścigów i już. Moje zagrywki odbijały się jak groch od ściany. Nie pokonywał mnie sprytnymi sztuczkami, ani wykorzystując moje słabości. Po prostu był. I był prawdziwy. Robił to na co sam miał ochotę. I to wystarczało. I nagle poczułam się wolna i bezpieczna zarazem, jak nigdy przedtem. I stwierdziłam, że nie muszę się ścigać, że nie musi być zwycięzcy i pokonanego, że to bez sensu.

I tak zostało :)

Tweet

Pin It Now!

Stopklatki: kompleksy i lęki czyli głowologia, kobieta i mąż (wszystko z różnych bajek)

Po pierwsze nie na temat: nie muszę przechodzić na dietę dla cukrzyków - Jupiiiiiiiiiiiii!!!

Ponieważ ostatnio w wynikach wyszła mi jakaś straszna glukoza, to miałam badania powtórzyć i jeszcze kłuć się w palce na czczo i po jedzeniu. Zbadałam i kłułam, drżąc, że każą mi się żywić wodą z brukselki, bez soli.
Dziś byłam na wizycie. Godzina czekania, pięć studentek (ale sympatycznych) w ciasnym gabinecie, plus wężo-gin plus ja (My). Cukru ni ma, innych świństw (paciorkowiec) też ni. :D:D:D

Nazbierało mi się trochę wrażeń niepoukładanych, ale które chcę gdzieś tu odłożyć na bliżej niesprecyzowane potem. Bo ładne takie. Ludzkie. Takie migawki z życia.

We czwartek zjechali Niemce. Ale fajne Niemce :) Konkretnie znajomi z warsztatów ogniowych z Neubrandenburga - towarzysko i na zakupy.

W czasie oprowadzania ich po sklepach i ogólnie goszczenia przez Inko poczyniłam kilka obserwacji o ludzkiej naturze. Jakoś tak jest, że jak się kogoś zna i wie, jak się człowiek zachowuje "normalnie", jakie ma zwyczaje i sposób bycia, to obserwowanie go w nowej sytuacji, wśród nowej grupy może być zaiste fascynującym doświadczeniem.
Ja generalnie lubię obserwować ludzi. Takie nieszkodliwe hobby. I zastanawiam się, czy owi ludzie zdają sobie sprawę jak przejrzyści i nadzy stają się w takich sytuacjach. Jak oczywiste stają się ich motywacje, jak widoczne ich lęki, kompleksy i zahamowania. Wiem, że w odniesieniu do siebie nie byłam tego świadoma. W każdym razie nie do końca.

A obserwując innych jednego możesz być pewien - Ciebie z pewnością też ktoś obserwuje :D.

***

O Jednej Kobiecie słów kilka. Mam Brata (wiem, że już mówiłam), a Brat ma Kobietę (w takim samym stopniu jak Ona ma jego, ale ma). Kobietę ową darzę sympatią przeogromną, gdyż jest babką sympatyczną, zdolną jak cholera, wrażliwą, a przy tym zaiste nieustraszoną! Dowodem na to jest fakt, że jest z moim Bratem ;) (Nie to, że coś z nim nie tak - inteligentny jest i przystojny IMHO całkiem, i w ogóle fajny facet, ale czasami zasługuje na walnięcie w ucho za bycie złośliwą, niedelikatną, nieczułą małpą - IMHO naturalnie.), ale nie tylko.
Miała odwagę wybrać studia zgodne ze swoją pasją, a nie opłacalnością, modą i naciskami krewnych i znajomych, wyjechać z małego miasta w kompletnie nieznane, a teraz chce wynająć mieszkanko w stanie surowym, żeby się całkiem usamodzielnić. To może i blado brzmi, ale w świetle jej wrażliwości uważam to za godne szacunku. No i nie mogłam się powstrzymać, żeby o Niej nie napisać :)

***

Mąż (mój własny, prywatny, osobisty). Cudowny jest, to już pisałam była. Ostatnio fascynuje mnie patrzenie na niego, kiedy komunikuje się z Młodą. Niby już przywykł, że jest, że czasem daje o sobie znać, ale kiedy niekiedy dotyka mojego brzucha, a Mała kopnie, albo zrobi szczególnie intensywnego wygibasa - ma tak niesamowity wyraz twarzy, że chce mi się zatrzymać kadr. Taka mina pod hasłem "Rany! Naprawdę?". I kontrolne spojrzenie na mnie, czy czułam :)

Ubóstwiam faceta, no co ja mogę?

***

Po za tym: 

• "Naprawdę kocham deeeszcz..."
• W sobotę byliśmy na grzybach z Mamą Przemka i Panem Stasiem - nazbieraliśmy z pół koszyka, wracając złapaliśmy gumę, a teraz suszymy i pachnie w całym domu (Przemko chodzi i niucha, bo lubi, tak samo jak ja).
• Dotknęła nas też klęska urodzaju na gruszki. Nie nadążam z przerobem. I to drugi, dominujący teraz w domu aromat.
• Potem byłam z Kaszydełkiem na Big Swap Party. Wymieniłam dwie książki i tunikę na czapkę, szydełkowego prosiaka, zielony szal, tunikę w cudne sówki i dychę :D:D:D
• A wczoraj byłam głosować naturalnie. Teraz mogę z czystym sumieniem narzekać przez kolejne cztery lata.
• Kiedy piszę te słowa (ładny zwrot, nieprawdaż) Młodociana Obca przypuszcza intensywny atak na moje żebra. Tłumaczę jej, że nasz gatunek wychodzi raczej drugą stroną i że zasadniczo to jeszcze nie teraz, ale nie chce słuchać. Wdała się w mamusię kurka wodna!

Tweet

Pin It Now!