Muli mnie. Śpię, coś (ktoś!!!KTOŚ!) mi ugniata żołądek, nie mam na nic siły, nie chce mi się jeść, nic mi się nie chce. Najchętniej zwinęłabym się na słońcu i zapadła w sen wiosenny.
A tu jak na złość roboty od groma. Wrrrrrr... i grrrr...
W sobotę Inko wystawiło na Dniach Kultury Akademickiej prapremierę "Czerwonego Młyna" (tylko wybrane sceny).
Wyszło przednio, zostaliśmy entuzjastycznie przyjęci. Studenci są fajni (pod warunkiem, że nie grają w kapeli, która powoduje godzinną obsuwę programu, ale co tam). Po za tym pączkujemy (przypączkował nam akrobata Wojtek i początkujący Jarek, zapowiadają się przyjemnie :) ). Powoli dominację w Teatrze przejmuje pierwiastek męski. Trzeba coś z tym zrobić normalnie!
Ryba jest nadal Rybą, z małą przerwą, kiedy była Wielbłądem (Pisałam już, że suszy mnie potwornie? Nie? Suszy mnie potwornie!!!).
Póki co nie ćwierkam i nie różowieję. Nie mam też już zachcianek.
Muszę ostatnio uświadamiać ludzi (z Teatru głównie), że ciąża to nie choroba, ani ogólne upośledzenie (ciiiii! Na razie w to wierzę ;) ). Zorientowałam się bowiem, że spodziewali się, że skoro zaszliśmy, to natychmiast a)zrezygnuję z treningów, b)nie będę brała do rąk nic cięższego niż chusteczka do nosa. Ejj, no serio, radio podniosłam, to usłyszałam, że mam nie dźwigać. !!!
No bez przesady, no!
Moja mania prześladowcza podpowiada mi, że oni chyba chcą się mnie pozbyć. Niedoczekanie łosio-łajzy!!! :D
Pozytywnym zaskoczeniem było to, że z okazji nieobecności Przemka tuż przed pokazem sami, nieproszeni garnęli się do pomocy. Miłe :)
Pierwszy trymestr poszedł się czesać, spisujemy listę zakupów, idę do klubu chustowania i zaczynam dumać nad szkołą rodzenia. Okazuje się, że w Szczecinie mamy całkiem sympatyczne zaplecze około-ciążowe. Rozgryzam też nowe (weszły w życie na początku kwietnia) standardy około porodowe. Jak rozgryzę, to Wam powiem co o nich myślę. Moja Macierz (położna) myśli, że są bez sensu, bo w niektórych szpitalach i tak nie ma warunków, żeby je realizować. A po za tym co taka rodząca wie o rodzeniu? Całe szczęście akurat w tym szpitalu, w którym zamierzam dać się chlastać lub nie (jeszcze nie wiadomo), a w którym (zupełnym przypadkiem) moja Macierz pracuje, większość z nich (standardów) i tak jest normą.
Zaczynamy też myśleć o rozpoczęciu rozglądania się za jakimś sensownym pediatrą. Ja rozważam homeopatycznego. Przemko sceptyczny, ale nie mówi nie.
Aha i nie zamierzamy póki co kupować wózka. Ryba będzie chustowana. W opinii większości mam chustujących od urodzenia wózek jest świetnym i niezastąpionym urządzeniem a) zamiast łóżeczka w domu; b) do wystawienia dziecka w nim na balkon; c) dla babć, co wychodzą z wnukiem/wnuczką na spacer.
Na koniec trochę okołowielkanocnego królika (i nie tylko) z działki Macierzy, na której naturalnie spałam.
Pin It Now!
poniedziałek, 18 kwietnia 2011
Wiosenne mulenie
Autor:
Wiewi00ra
o
15:21
Brak komentarzy:
klucze:
dzieci,
Familia,
Inko Gni To,
krewni i znajomi Królika,
Mąż,
My,
Ono,
Przemek,
Przyjaciele,
Szczecin,
Teatr Ognia,
zdjęcia
środa, 13 kwietnia 2011
Kontemplacja przestrzeni. I inne...
Przestrzeń wypełniona tylko powietrzem i światłem. Czas nie "na coś" tylko po prostu, rozebrany z przeznaczenia, przymusu, nieograniczony planami. Myśl swobodnie przepływająca od niczego do czegoś i z powrotem (nie mylić z bezmyślnością).
Jak daleko odeszliśmy od tego. W pogoni za posiadaniem, zbieraniem, kolekcjonowaniem, nabywaniem. Gromadzeniem. Przypadkowych rzeczy, ludzi, emocji. Kolejnych zysków, trofeów, gadżetów. W biegu i pośpiechu, w obliczu zbyt wielu wyborów. Natłoku cudzych wrażeń, myśli i idei.
Tak mi się jakoś zebrało. Przy porannej herbacie (Earl Grey zawsze nastraja mnie filozoficznie i kontemplacyjnie) i wsłuchiwaniu się w siebie i w Rybę (w jedenastym tygodniu ze Śpiocha - bo wykluły się mu powieki i zaraz je zamknęło, żeby otworzyć dopiero po wynurzeniu z prywatnego oceanu - młode przeistoczyło się w Rybę właśnie - bo postanowiło podobno zacząć robić użytek z warg i trzaska "karpika").
Większych przypadłości okołociążowych nadal nie stwierdzam. Ryba (jest już ponoć długości jajka) naciska mi trochę na żołądek, ale bez przesady, i pęcherz (z tym ociupinę przesadza), ale nie marudzę. Śpię mniej, tylko energii mam tyle co rozdeptana dżdżownica (pozdrawiam wszystkich byłych Dakotów*).
* Dakoci, właściwie Teton Dakoci - gromada zuchowa założona i prowadzona onegdaj przeze mnie. Kochana i niezapomniana :) Rozdeptane dżdżownice to jeden z wielu pieszczotliwych epitetów którymi ich raczyłam ku ogólnej (ich i mojej) uciesze. (przypisy Wiewi00ry)
Roboty trochę, bo Święta idą (szynka się pekluje - przepis w Wiedźmieniu), w sobotę występ Teatru na Dniach Kultury Akademickiej (a Przemko na wyjazd służbowy wybywa, co oznacza, że logistyka spada na mnie aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!), chałupa domaga się gruntownych wiosennych porządków, a dodatkowo zabieram się za rozwijanie biznesu.
Znajomi zaproponowali nam wspólny wypad do Prowansji. Najpierw zaświeciły mi się oczka, ale jak pomyślałam o 2 tygodniach wyciętych z życiorysu, budżecie domowym w obliczu nadchodzących wydatków okołodzieciowych, okołonowosamochodowych i okołowakacyjnych, to nie damy rady chyba. Za to w wakacje ruszamy na północ. I do Wolina naturalnie :D
Kończę, bo dziś Przemysława, w związku z czym szykuje się nieco szykowania :D
Pin It Now!
Jak daleko odeszliśmy od tego. W pogoni za posiadaniem, zbieraniem, kolekcjonowaniem, nabywaniem. Gromadzeniem. Przypadkowych rzeczy, ludzi, emocji. Kolejnych zysków, trofeów, gadżetów. W biegu i pośpiechu, w obliczu zbyt wielu wyborów. Natłoku cudzych wrażeń, myśli i idei.
Tak mi się jakoś zebrało. Przy porannej herbacie (Earl Grey zawsze nastraja mnie filozoficznie i kontemplacyjnie) i wsłuchiwaniu się w siebie i w Rybę (w jedenastym tygodniu ze Śpiocha - bo wykluły się mu powieki i zaraz je zamknęło, żeby otworzyć dopiero po wynurzeniu z prywatnego oceanu - młode przeistoczyło się w Rybę właśnie - bo postanowiło podobno zacząć robić użytek z warg i trzaska "karpika").
Większych przypadłości okołociążowych nadal nie stwierdzam. Ryba (jest już ponoć długości jajka) naciska mi trochę na żołądek, ale bez przesady, i pęcherz (z tym ociupinę przesadza), ale nie marudzę. Śpię mniej, tylko energii mam tyle co rozdeptana dżdżownica (pozdrawiam wszystkich byłych Dakotów*).
* Dakoci, właściwie Teton Dakoci - gromada zuchowa założona i prowadzona onegdaj przeze mnie. Kochana i niezapomniana :) Rozdeptane dżdżownice to jeden z wielu pieszczotliwych epitetów którymi ich raczyłam ku ogólnej (ich i mojej) uciesze. (przypisy Wiewi00ry)
Roboty trochę, bo Święta idą (szynka się pekluje - przepis w Wiedźmieniu), w sobotę występ Teatru na Dniach Kultury Akademickiej (a Przemko na wyjazd służbowy wybywa, co oznacza, że logistyka spada na mnie aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!), chałupa domaga się gruntownych wiosennych porządków, a dodatkowo zabieram się za rozwijanie biznesu.
Znajomi zaproponowali nam wspólny wypad do Prowansji. Najpierw zaświeciły mi się oczka, ale jak pomyślałam o 2 tygodniach wyciętych z życiorysu, budżecie domowym w obliczu nadchodzących wydatków okołodzieciowych, okołonowosamochodowych i okołowakacyjnych, to nie damy rady chyba. Za to w wakacje ruszamy na północ. I do Wolina naturalnie :D
Kończę, bo dziś Przemysława, w związku z czym szykuje się nieco szykowania :D
Pin It Now!
Autor:
Wiewi00ra
o
11:34
1 komentarz:
klucze:
Dom,
dzieci,
herbata,
Inko Gni To,
krewni i znajomi Królika,
kuchnia,
małżeństwo,
Mąż,
My,
Ono,
podróże,
Przemek,
słowo,
Teatr Ognia,
zdrowie
środa, 6 kwietnia 2011
Obłędny Wiking
Wyobraź sobie, że budzisz się rano i zwlekasz z łóżka z poczuciem, że ziemia pod Twoimi stopami wiruje niczym karuzela z zepsutymi hamulcami. Jesteś wściekle głodna, ale po pobieżnym przeglądzie lodówki i okolic okazuje się, że nie ma tam nic, od czego by Cię nie odrzucało (tzn mimo iż jest tam wybór wszelakich jadalnych produktów, to NIE MA BANANÓW i SOKU POMARAŃCZOWEGO oraz MAJONEZU). W jakąś godzinę udaje Ci się doprowadzić do stanu względnej używalności. Jadąc miejska komunikacją wściekasz się na: ludzi (bo SĄ i to w stanowczo zbyt dużej ilości), wszystkie dźwięki, wszystkie zapachy, światło. Usiłujesz czytać, ale kręci Ci się w głowie. Przesypiasz przystanek na którym miałaś wysiąść.
W trakcie zakupów o mało nie schodzisz śmiertelnie w mięsnym (za to robisz się zielona), nie kupujesz połowy potrzebnych produktów, za to piętnaście zupełnie niepotrzebnych. Oczywiście pamiętasz o soku pomarańczowym z mandarynką.
Wracasz do domu i przeraża Cię panujący tam chaos i ogrom rzeczy do ogarnięcia. Myślisz, że zajmiesz się tym za chwilę, tylko odpoczniesz. Zasypiasz. Śpisz do "za piętnaście Twoje Kochanie wraca z pracy". Na szybko montujesz jakieś coś zjadliwego (mrożonka?).
Jesteś niewyspana, rozczochrana, z rozmazanym nieco makijażem. W zlewie piętrzą się gary, podłoga dopomina się o odkurzacz. W pralce pranie. Wyprane nie rozwieszone. I chyba mrożonka się rozgotowuje.
Przychodzi Twój Facet. Przynosi różę i kiść bananów. I większość tego, co zapomniałaś kupić. Od progu mówi Ci że ślicznie wyglądasz, przytula i całuje. Nakłada obiad dla Was obojga i je bez marudzenia. Po czym bierze się za zmywanie. I niczym nie komentuje faktu, że zasypiasz na odgłos odkręcanego kranu. Kiedy się budzisz pranie jest powieszone, a On właśnie podaje kolację.
No czy On nie jest absolutnie niesamowity? Jak cholera jest!!! Pin It Now!
W trakcie zakupów o mało nie schodzisz śmiertelnie w mięsnym (za to robisz się zielona), nie kupujesz połowy potrzebnych produktów, za to piętnaście zupełnie niepotrzebnych. Oczywiście pamiętasz o soku pomarańczowym z mandarynką.
Wracasz do domu i przeraża Cię panujący tam chaos i ogrom rzeczy do ogarnięcia. Myślisz, że zajmiesz się tym za chwilę, tylko odpoczniesz. Zasypiasz. Śpisz do "za piętnaście Twoje Kochanie wraca z pracy". Na szybko montujesz jakieś coś zjadliwego (mrożonka?).
Jesteś niewyspana, rozczochrana, z rozmazanym nieco makijażem. W zlewie piętrzą się gary, podłoga dopomina się o odkurzacz. W pralce pranie. Wyprane nie rozwieszone. I chyba mrożonka się rozgotowuje.
Przychodzi Twój Facet. Przynosi różę i kiść bananów. I większość tego, co zapomniałaś kupić. Od progu mówi Ci że ślicznie wyglądasz, przytula i całuje. Nakłada obiad dla Was obojga i je bez marudzenia. Po czym bierze się za zmywanie. I niczym nie komentuje faktu, że zasypiasz na odgłos odkręcanego kranu. Kiedy się budzisz pranie jest powieszone, a On właśnie podaje kolację.
No czy On nie jest absolutnie niesamowity? Jak cholera jest!!! Pin It Now!
Subskrybuj:
Posty (Atom)