Pierwszy uśmiech naszego dziecka dane nam było zobaczyć jeszcze przed Jej narodzeniem.
Ja widziałam "na żywo" na monitorze USG, Przemek obejrzał kilka godzin później, z płytki (wszystko przez bezczelny nalot Prezesa vel Szefa Wszystkich Szefów na firmę).
Najpierw zakrywała twarz rączkami, dopiero po dobrych paru chwilach, jak Pani Doktor nią z lekka zabełtała - uśmiechnęła się jak Mona Lisa i odsłoniła buzię. Żeby po kilku sekundach ponownie zabrać się za łapczywe pożeranie własnych paluszków.
To nie jest uczucie, które da się wiarygodnie opisać...
Bo jak?
Moje Dziecko się do mnie uśmiechnęło.
Dziś po raz pierwszy nasza Córka się do Nas uśmiechnęła.
Uwielbiam deszcz. Taki z prawdziwego zdarzenia. Uwielbiam budzić się słuchając szumu i stuku kropel. Zwłaszcza, jeśli można (z trudem ;) ) przewrócić się na bok i wtulić w Wikinga.
Deszcz jest intymny, zmysłowy. Zawęża czasoprzestrzeń do "tu i teraz". Krople spływające po twarzy, szum i szmer koncentrują na odczuciach płynących z ciała. Kierunkują uwagę do wewnątrz.
W pełni rozumiem dzieciaki wskakujące obunóż w kałuże, nastawiające rozdziawione buzie pod spadające krople i ogólnie w pogardzie mające parasole. :D
Myślałam, że dziś nastąpi finał dziurowej podwórko-noweli. Niestety przeliczyłam się.
A było tak:
Jakieś 2 miesiące temu...
Kruszący się od wieków beton wokół studzienki ściekowej na środku podwórka (stanowiącego jednocześnie dojazd do garaży) poddał się ostatecznie i zapadł. Powstała dziura groziła połamaniem po ciemku nóg lub poważnym uszkodzeniem samochodu, który miałby pecha w nią wjechać. Przezorny (a także dzierżawiący na podwórku garaż) sąsiad zakrył tymczasowo dziurę dechą, oznakował tyczką i zawiadomił administratora. Zawiadomiliśmy i My. Zawiadamiali inni użytkownicy garaży.
Przez miesiąc z hakiem martwa cisza.
Dziura się rozrastała i cuchnęła kanalizacją...
Jakieś 2-3 tygodnie temu...
Przyjechał Pan. Lat około 150. Pochodził, popatrzył, wyjął parę kawałków gruzu z dziury i ciepnął pod piwniczne okienko, niemal uszkadzając przy tym szybę i ścianę, po czym zaczął przy użyciu wyrazów nieparlamentarnych objaśniać wszechświatowi gdzie on to ma, że to powinno być zasypane i zabetonowane (pod płytą ukazała się pusta przestrzeń jakoś metr na dwa) i że on to p&^%$przy. Następnie pojechał.
Cztery dni później...
Przyjechały dwa młotki. Jeden w roboczym kombinezonie, drugi na długim drewnianym trzonku. Spory. Dwunożny zaczął za pomocą jednoręcznego dyskusyjnie intensywny (intensywność ślimak minus 100) proces demontażu resztek płyty (gruz z pasją rzucał pod tę samą nieszczęsną ścianę, dziwię się, że nie mamy dodatkowych drzwi z pokoju na podwórko). Dziura przybrała rozmiary jakoś 2/1,5 metra i została ogrodzona taśmą w barwach samoobrony. Młotki odjechały.
Dwa dni później...
Przyjechała pomarańczowa furgonetka ze znanym już 150latkiem i jeszcze dwoma osobnikami płci prawdopodobnie męskiej. Dziadek chodził i narzekał na wszechświat, pozostałe osobniki na zmianę pokopały trochę, poodpoczywały, coś przekąsiły i tak od 11 do 13. Potem pojechały. Dziura zyskała głębię i mocniejszy odór (okazało się, że rura kanalizacyjna jest w stanie opłakanym). Obok sterty gruzu, pod ścianą, wyrosła sterta czegoś, co z litości określę jako piach.
Kilka dni później (przestałam liczyć)...
Kiedy wróciłam po południu do domu dziura miała już głębokość półtora metra, a na dnie był z jednej strony koniec rury, z drugiej początek następnej, a na środku bajorko ze ścieków. Zaczęłam zastanawiać się nad wezwaniem sanepidu.
Pięć dni później...
Młot pneumatyczny, narzekania na wszechświat, sterta gruzu i piachu się powiększa, za to rura cała, nowa, z zamontowaną studzienką. Przestało cuchnąć.
Trzy dni później...
Piach i gruz wylądowały w dziurze.
Dziś:
Przyjechały pomarańczki, podłubały, pojechały. Może wrócą...
Kontynuujemy zakupy wyprawkowe. (wszystko tutaj), dostaliśmy kolejną bonusową czapeczkę, a od przyszłej Babci - pierwsze śpiochacze :D.
Na wczorajszych zajęciach w szkole rodzenia był ze mną Przemek. Miał pecha biedactwo, bo takiego nudziarstwa jeszcze tam nikt nie odstawił. Nawet komórki macierzyste bardziej mnie wciągnęły.
Temat brzmiał "pielęgnacja niemowlęcia", więc myślałam, że jakieś zajęcia praktyczne, jakieś nowe, przydatne informacje. Nic z tych rzeczy. Informacje, które nie tylko można (nie szukając wcale) znaleźć w Necie, ale takie, które jako podwójna starsza siostra miałam poprostu wdrukowane, jako oczywiste oczywistości. Wykładane językiem dla pięciolatków. Oczy nam się same zamykały.
Potem pojawił się Pan, który miał mówić o wózkach, łóżeczkach i materacykach. Jako, że prowadzi sklep z takowymi, a my zakupu dwóch pierwszych nie planujemy, a trzeci już wiemy jaki chcemy - zmyliśmy się i tyle.
Zwłaszcza, że mieliśmy w planie urodziny mojego Brata. Na następnych zajęciach będziemy podobno kąpać lalki, więc pójdziemy, bo tak, to już zaczynałam się zastanawiać.
A o Bracie to inna historia. Wiecie w ogóle, że mam Brata? Mam Brata :D. Fajny ten mój Brat. Całkiem przystojny muszę przyznać, mocno inteligentny, z poczuciem humoru zawodowego komika. I ma fantastyczną dziewczynę. Tylko gupek nie wierzy w siebie, a na miejscu Alutka, to bym go raz w tygodniu profilaktycznie wałkiem traktowała. 100 lat Brat! :D
Z innych inności:
Aurora ma już prawie dwa kilo, a mój brzuch: 121cm w stanie wolnym, nieskrępowanym. Co gorsza biust wkracza w nowy rozmiar miseczkowy!!! Ratunkuuuuuuuuu! Mam też macicę, jak się dowiedziałam ostatnio, 500 razy większą niż zwykle. Nikt mi nie powie, że to jet normalne! Po za lekarzami, źródłami medycznymi, literaturą, prasą i wszystkimi matkami tego świata. Ale kto by im wierzył?
Po długiej tułaczce przyjechał fotelik D:D:D. Misiu testował - efekt w wyprawce.
Jako, że kochana skodzina w końcu definitywnie odmówiła współpracy kilka dni temu nabyliśmy nowy wehikuł :D Tzn. nie taki nowy, ale nowszy ;)
Kaszydło poszło do gimnazjum i póki co jest zadowolone (!!!) :D
Korzystając wczoraj z faktu, że Małżonek z Panem Stasiem podłączali kaloryfery do sieci, wraz ze Świekrą i Kaszydłem wybrałyśmy się na wycieczkę do Akademii Zdrowego Rozwoju Pampers.
Lokalizacja namiotu na "Psiej Polanie" na Jasnych Błoniach miała plusy i minusy - z jednej strony zacisznie, zielono i do placów zabaw blisko. Z drugiej - ryzyko wejścia na minę, lub wpadnięcia w psie wykopki (w jednym z nich Mama o mało nie skręciła kostki).
Przestrzeń przednamiotna zorganizowana przyjaźnie - "jedyny w Mieście strzeżony, darmowy parking" ;), kilka atrakcji umilających czas oczekującym z rodzicami maluchom (co 10 minut wpuszczano 15osobowe grupy, na szczęście na początku Pan Konferansjer zaprosił ciężarówki z rodzinami na początek kolejki :D:D:D), ławeczek trochę mało, ale się załapałyśmy, a P.K. umilał nam czas pogawędką (z naciskiem na wędkę) i puszczaniem kołysanek w wykonaniu Ani Dąbrowskiej, która jest "twarzą" akcji :)
Konferansjer z asystentem
Kaszydło w megatrampku
Dzieciaki bardzo szybko pokazały dorosłej publiczności, że "hopki" mają dużo więcej zastosowań, niż by się zdawało na pierwszy rzut oka. Można sprawdzić co jest pod spodem, wykorzystać jako miseczkę, kapelusz, ułożyć piramidkę. Fenomenalny pokaz nieskrępowanej kreatywności. Nawiasem mówiąc rodzice też byli świetni.
Akademia miała na celu głównie pokazać dorosłym ograniczenia i możliwości dziecka, z których często nie do końca zdają sobie sprawę. Początek był w stylu azjatyckim - poproszono nas o zdjęcie obuwia i wpakowanie do specjalnych worków.
Oprowadzającą była miła dziewczyna, niemniej widać było po niej, że to "kolejna z rzędu banda, od trzech dni co 10 minut to samo". Nie zachwyciła mnie w ogóle. Zwłaszcza, że podawała niesprawdzone informacje np. że w chuście można nosić dopiero siadającego malucha. Każdy minimalnie zaznajomiony z tematem wie, że to tzw. trzeci, tishnerowski rodzaj prawdy (I - Święta prowda, II - Tyż prowda i III - Gówno prowda).
Najpierw puszczono nam film pokazujący co widzi i słyszy dziecko w macicy. Byłoby świetnie, gdyby nie dochodzące zza ścian namiotu hałasy, które sprawiały, że słabo słyszałam ścieżkę dźwiękową.
Jednak reszta atrakcji wewnątrznamiotowych była fantastyczna.
W wielkim łóżeczku z wielkim królikiem. W wielkiej pielusze. Przemko oglądając zdjęcie PRAWIE nie był zazdrosny ;)
Sesja z krokodylem
Urodzona modelka. Zobaczyła, że trzymam na kolanach aparat. Zajrzała w obiektyw. Popatrzyła mi głęboko w oczy, zaglugała coś i zamarła w pozie wyraźnie sygnalizującej "jestem piękna i Ci pozuję, proszę trzaskać". No przecie nie miałam innego wyjścia! Flesz zniosła bez zmrużenia powiek. Jej mama była w ciężkim szoku, bo podobno rodzinie nie udaje się nigdy namówić jej na chwilowy bodaj bezruch. Jak się potem okazało - istotnie "żywe srebro", nieustraszone w dodatku :D.
W przymierzalni
Część tzw. merytoryczna w wykonaniu specjalistów była poprawna, przyzwoita, aczkolwiek zdecydowanie przegrywała konkurencję z udostępnionymi "zabawkami".
Nauka chodzenia z tatą ;)
Fotelverest i władza w ręku :D
A kubkiem można sobie było uszy pooblewać. W życiu nie myślałam, że kredka, łyżka, czy kubek są dla dziecka takie ciężkie.
Nieszkodliwa mania? No trochę się zastanawiam jak będzie :)
Generalnie świetnie się wybawiłyśmy. Na koniec dostałyśmy jeszcze torbę upominkową.
Za to kilka dni wcześniej Macierz uświadamiała mnie, że wizje Położnej prowadzącej ostatnią szkołę rodzenia, dotyczące Polic nie do końca w 100 procentach pokrywają się z prawdą. Co prawda większość ze swoich założeń chyba uda nam się zrealizować i wyegzekwować, ale może być trochę trudniej, niż myślałam.
Nic to. Mamy się spotkać z położną porodówkową z Polic (mama z izby przyjęć jest zasadniczo) i będziemy drążyć temat. Podobno mój Plan Porodu wymaga poprawek ;)
Się zobaczy!
A Kogle-Magle zaszły!!! Po piątej IUI. Hurrraa!!! I gratulacje ogromniaste oczywiście :)
