Odkrywanie (nie)Ameryki

Już w podstawówce nieco niesmaczyło mnie mówienie o "odkryciach" i "zdobyciach". Ameryki, bieguna, Mont Cokolwiek. Bo to zawsze oznaczało odkrycie przez Europejczyka. To, że Indianie w Ameryce siedzieli nieco dłużej niż Kolumb Krzyś żył, zanim tam dotarł, i znali ją od podszewki, a nie jedynie rzut kamieniem od wybrzeża, ani to, że facet znalazł nie to, czego szukał, i nawet nie to, co mu się na początku wydawało, nie zmienia faktu, że wg. historii, to on "Odkrył Amerykę". Tubylcy mogą pętać się po dowolnie wybranej górze/pustyni/wyspie od pokoleń, ale dopiero jak dotrze tam jakiś pisaty ważniak - to mówi się o "zdobyciu". Straszna arogancja, nie sądzicie?
Szczerze powiedziawszy mało mnie obchodzi, który Europejczyk wlazł pierwszy na jaką górę i w którym roku.

Można coś odkryć dla siebie, na własny użytek i wtedy nie jest ważne ilu ludzi zrobiło to przed tobą i jak. Można odkrywać długo i z radością, krok po kroku, aż do dna, albo i w nieskończoność. Można odkryć, że coś było tuż przed nosem, a się o tym nie wiedziało. Można odkryć coś, zrobić krzyżyk na mapie, kilka zdjęć i więcej w to miejsce nie wrócić.
Można odkryć coś przed innymi. Dla innych. I wtedy można powiedzieć "Rosną tam takie kwiaty i takie drzewa" albo "Cudownie się tam czułam" i to będzie prawda, albo "w tym miejscu każdemu się spodoba, to najpiękniejsze miejsce na ziemi" i to będzie ściema.

Ostatnio pod kątem odkrywania myślałam o RB.

To nie jest coś o czym się przeczyta, obejrzy zdjęcia, zastosuje i krzyknie "Odkryłam!". To jest taka kraina, którą się odkrywa nieustannie dzień po dniu, za każdym razem znajdując co innego. Pięknie, radośnie, mozolnie, trudno, z zachwytem i zaciśniętymi zębami. Każdy krok musisz zrobić sama. Na wszystko popatrzeć własnymi oczyma. To nie jest coś, czego może cię ktoś nauczyć. To coś, co możesz poznać, odkryć dla siebie. I dla innych.

Pozdrowienia z wędrówki dla wszystkich globtroterów tego świata ;)

Tweet

Pin It Now!

Turlanie się od świtu do... świtu czyli wgryzanie się w Ździebło

Kilka dni temu skoczyłyśmy sobie na babsko-rodzinny wypad. Aurora, AuroryMama, AuroryBabcia i AuroryCiotka. Nad morze :)

Dziecię po rozpakowaniu z chusty i umieszczeniu na kocu wypruło w kierunku morza. Zatrzymało się na brzegu mokrego piasku, ale dojrzało w wodzie inną dziewczynkę (jakieś trzy lata starszą), więc podpełzło dalej. Zdziwiło się, kiedy fala zmoczyło mu łapki.

I tak było cały czas. Grzebała w piasku mokrym. Budowała z CiotKaszydłem zamek z basenem. Grzebała w suchym piasku. Ganiała za mewami i gawronami (Nie wiedziałam, że moja Córka ma wbudowane turboprzyspieszenie. Ma.). Pożerała babciną kukurydzę (żarłocznie). W drodze powrotnej pożarła też kawałek słoninki z maminego szaszłyka.

Niestety powrót był ciężki. Ostatnio Córka nasza uważa fotelik samochodowy za zło wcielone. Cierpliwość kończy się Jej po minucie i trzeba Orę zabawiać i zagadywać, śpiewać piąsenki o zającach na łące, a i to nie gwarantuje powodzenia. Wyciąga rączęta i domaga się ze łzami w oczach natychmiastowego ratunku. Serce się kraje.

Idą Jej ewidentnie kolejne zębiszcza.  Hektolitry śliny, jeżdżenie piąstką po dziąsłach. Jest też Dziewczę  wyjątkowo rączasto-mamowe. Aż Tatko poczuł się dotknięty, ale rozbroiła Go przytulaniem i mizianiem ;) Aha, mimo iż stan uzębienia w chwili obecnej to komplet jedynek oraz dwójki górne - NADAL NIE GRYZIE PRZY KARMIENIU :D:D:D Po za tym i owszem. Palce u rąk u nóg, przedramiona, nos. Ale (po za palcami u rąk kiedy swędzą Ją zęby) są to raczej czułe ukąszenia i zabawa, niż bolesne gryzy.

Zadziwiła nas prośbą o chustę. Pierwszy raz zrobiła to w sposób tak ewidentny. Pokazała palcem na filar od antresoli, na którym wiszą chusty. Zagulgotała znacząco. Zdjęłam chustę i położyłam obok  Niej. Złapała w obie rączki, podniosła i popatrzyła mi głęboko w oczy, z miną Puszka-Okruszka. No takiej prośbie się nie odmawia. Od tego czasu powtórzyła akcję już cztery razy :D:D:D

Pokochała parapet na zabój. Mamy w domu cztery drewniane parapety, szerokie jak lotniskowce, wykonane przez Przemka. Od jakiegoś czasu jeden z nich jest ulubionym placem zabaw Ździebła. Łapie plamy słonka, brzęczy żaluzjami, grzebie w doniczkach, wygląda na koty na podwórku. I często (nieustannie) oraz głośno domaga się wsadzenia nań.

Ostanie przed urodzinami szczepienie zniosła rewelacyjnie. Kilka łez i płacz przy wkłuciu (Tatko wspierał) i tyle.

Po za tym wydaje cudne piski radości, pieje z zachwytu nieomal, cudnie się przytula i cmoka i łasi. Jest najsłodszą kruszyną w kosmosie :D

Tweet

Pin It Now!

Sen, co się armat nie lęka, czyli w Baniach wcale nie jest do bani :D

Wróciliśmy ze "Spotkań z historią" w Baniach. Impreza czasomieszana, bo i późniacy, i wcześniacy (czyt. ci z wczesnego i późnego średniowiecza), fantastyczna, organizowana przez ludzi ducha i pasji - cudowna!

Głównym organizatorem był znajomy Igula z początków przygody z rekonstrukcją, pasowany (Autentycznie! Przez Radziwiła! Zero ściemy, wszystko legalnie!) rycerz i zakonnik św. Łazarza. Postać zaprawdę wspaniała.

Organizacja wydarzenia na wysokim poziomie. Wspaniali gospodarze (Pani Wójt - równa babka - zakochała się w Orce na zabój i określiła nas "parą stulecia" :D:D:D), cudowni, otwarci tubylcy (z jednym, po-alkoholowo-namolnym wyjątkiem ;) ), Panie kucharki rozpływające się nad Uną ("Jakby było cokolwiek potrzebne dla Maleńkiej, to proszę do nas jak w dym! Koniecznie." i "Pójdziesz do mnie na rączki?" - szła!!!!). Prześwietni uczestnicy. Tak konserwy (że zakuci), jak i poganie :D I Pyton o wdzięcznym imieniu Kasia.

Na wyjeździe onym przekonaliśmy się naocznie i nausznie, że powiedzenie o naszej Córze, że jak zaśnie, to można nad Nią z armat walić, nie jest ani o włos przesadzone. Otóż na imprezie były dwa niewielkie, armatopodobne ustrojstwa. Jak na swój rozmiar huku robiły imponująco wiele. Na tyle wiele, że najbliżej zgromadzonym puszkarz kazał zatykać uszy i otwierać usta w obawie o bębenki. Z Uną uciekaliśmy wtedy daleeeeeeeeko i uszka zakrywaliśmy. Nawet, kiedy byliśmy w namiocie rozbitym po przeciwległej stronie obozu. Jednak raz, kiedy Rzeczona akurat spała, nie usłyszeliśmy rozgłośnego "Uwaaaaaaaaaaaaagaaaaaaaaaaaaaaa!" rusznikarza i nie zakryliśmy. Po huku (NAPRAWDĘ głośnym) pognaliśmy przerażeni do namiotu, gdzie nasze Dziewczę... Spało sobie spokojnym snem sprawiedliwej. Ma to po Tatusiu :D

Młodociana Wikinka udowodniła po raz kolejny, że jest nieodrodną Córą swoich rodziców i wyjazd przetrwała uśmiechnięta od ucha do ucha i szczęśliwa, podbijając serca wszystkich obecnych.

Między innymi pięcioletniemu synowi naszej znajomej, który w Unę wpatrzony jest jak w obrazek. Przy każdej okazji zagląda jej w oczka, gładzi po główce i rączkach, smyra w stopkę, pyta, kiedy "Dzidziuś" się wyśpi, czy teraz je i kiedy skończy, gada do niej itp., itd. Pod sam koniec wyjazdu bawili się razem w namiocie. Kuba skakał wkoło jak zajączek, a Orka czworakowała za nim galopem zaśmiewając się w głos. Nie wiem, kto miał większą radochę. Następnie Kuba podniósł tylną połę namiotu i zgodnie obserwowali sąsiadów-Słowian zwijających obozowisko. Żałowałam niezmiernie, że aparat jest już na dnie kufra.

Wyjazd nie obył się niestety bez kontuzji. I nie mówię tu o Igulowych łydkach obitych w walce, ani o woju, co oberwał w hełm celnie ciśniętą gruszką. Orka zapragnęła uprawiać skoki na główkę. Konkretnie ze stołu na ławkę. Mama pilnowała Dziewczęcia, po czym Tatko wziął Ją na ręce (Córkę, nie Mamę ;) ). Mama odwróciła się na sekundę, a Tatko odstawił Dziecia, przekonany, że Mama jest na posterunku. Złapał Młodą za kieckę w ostatnim momencie. Zaliczyła jedynie małe otarcie naskórka. A my zawał.

Jej galopująca mobilność przyprawia o zawrót głowy. Kiedy położyłam Ją na ziemi, na rozłożonym płaszczu - pogalopowała w trawę przed siebie, nie oglądając się na nic (to samo zaprezentowała wczoraj na Klubie Kangura, na koniec, z rozkosznym uśmiechem, ładując się na kolana czteroletniemu Szymkowi. Moje Dziecko podrywa starszych facetów. SKUTECZNIE, bo żaden nie wyglądał na niezadowolonego!!!). Na ostatnim weselu, kiedy odpoczywaliśmy na skórzanej kanapie, w pewnym momencie stwierdziliśmy, że Orka nie stoi już, jak sądziliśmy, na siedzeniu, a wisi na oparciu w pozycji Dziecka-pająka (tak jakby stała na czworakach, ale ktoś jej podłogę ze ścianą zamienił). A jak usłyszy skoczną muzykę, która jej się spodoba, to zaczyna machać pupą i łapkami. Co dziwniejsze - nigdy jej tego nie uczyłam. Czasem z nią podryguję, ale bez przesady. Wnioskuję, że taniec jest człowiekowi wrodzony i niezbędny! Howgh!

Zwycięzca kręgu chwały

Co jej tam armaty :)

Sława Frigg!

Zgadnijcie co to? ;)

Że co?

Chcę jeszcze napisać o wyjątkowym miejscu i wyjątkowych ludziach. Konkretnie o Zamku w Swobnicy.

To miejsce przerwało obie wojny, przetrwało nawet pobyt pod zarządem PGRu (Zostało przerobione na magazyn zboża. Że zboże musiało być suche - o dbano o dach.), żeby po sprywatyzowaniu stać się ruiną za sprawą totalnego zaniedbania go przez właściciela, który obiecywał w nim zrobić cuda-wianki-wodotryski.

Teraz za sprawą pasjonatów, Pani Wójt i przyjaznego konserwatora zabytków, coś zaczyna się poprawiać. Nie oczekujcie cudów, to nadal jest ruina, ale z remontowanym dachem. Pozyskano nań pieniądze. Starczyłoby na więcej, ale podczas prac konserwacyjnych okazało się, że gzyms, o którym sądzono, że jest zbity z desek, w istocie wykonany był z jednego (ogromnego) bala. Na jego zrekonstruowanie potrzeba niemal tyle drewna, ile w założeniu miało wystarczyć na cały remont.

Historia smętna, ale i budząca nadzieję. Bo udowadnia, że są u nas tacy urzędnicy i tacy samorządowcy, że buzi dać.

Można? Można!

Tweet

Pin It Now!